Ο φασισμός της Κρατικής Τηλεόρασης

Σε μια εποχή που τα τηλεοπτικά σκουπίδια αποτελούν το σήμα κατατεθέν της ελληνικής τηλεόρασης και κυριαρχεί η σαπίλα της κλειδαρότρυπας των μεσημεριανάδικων, η Κρατική και όχι Δημόσια Τηλεόραση γυρίζοντας μας χρόνια πίσω, σε εποχές « αλησμόνητες» που η κρατική λογοκρισία του Υπουργείου Τύπου έλυνε και έδενε χωρίς καν να κρατά τα προσχήματα, αποφάσισε να πετάξει στα σκουπίδια ότι καλύτερο έχει να παρουσιάσει τα τελευταία 13 χρόνια.

Η παρουσία του Στέλιου Κούλογλου και των εκπομπών του στην Κρατική Τηλεόραση αποτελούσε όαση στην έρημο της τηλεσκουπιδοκρατίας , με θέματα που όχι μόνο χαρακτηριζόντουσαν για την ποιότητα τους άλλα και σαν τέτοια που προσέλκυαν μεγάλο κομμάτι των ελλήνων τηλεθεατών και ιδιαίτερα εκείνων που τους ενδιέφερε κάτι παραπάνω από την απλή καταγραφεί γεγονότων.

Όμως η παρέα των «κ». Παναγόπουλου και Γόντικα έχει άλλη γνώμη για την τηλεόραση και ιδιαίτερα για την Κρατική που θα έπρεπε να είναι Δημόσια… Ο ινστρούχτορας της τηλεοπτικής επιχειραματικότας το φερέφωνο του κ. Ρουσσόπουλου και ο μικρός του φίλος ο παλαιός πετοσφαιριστής που από τις σάλες έμαθε να διοικεί την δημόσια τηλεόραση, αποφάσίσαν ότι δεν τους άρεσε η παρουσία του Στέλιου Κούλογλου. Αν αρέσει σε εμάς δηλαδή σε αυτούς που πληρώνουν το χαράτσι του τέλους – ανεξάρτητα αν έχουμε τηλεόραση ή όχι –μέσα από τους λογαριασμούς της ΔΕΗ, τους είναι αδιάφορο…

Βέβαια αυτό που δεν τους άρεσε και ιδιαίτερα στο αφεντικό τους τον κ. Γκέμπελς ή αλλίως Ρουσ-γκέμπελ ήταν τα θέματα που έθιγαν οι εκπομπές αυτές και ιδιαίτερα εκείνη που παρουσίασε την πραγματικότητα που ζούμε στην εποχή μας δηλαδή την γενιά των 700 Ευρώ, το περιβαλλοντολογικό πρόβλημα , την αστυνομική βία . Αν ο κ. Ρουσ-γκέμπελ ενοχλείται από την πραγματικότητα μας είναι αδιάφορο. Αυτός και οι υπόλοιποι της παρέας του είναι βασικοί υπεύθυνοι για την κατάσταση που ζούμε. Ας αποβάλλουν από πάνω τους το ορό της αναισθησίας και ας δουν την ενοχλητική πραγματικότητα.

Με την λογοκρισία που επιβάλλουν το μόνο που καταφέρνουν είναι να δυναμώνουν το κύμα της οργής της γενιάς μας

Με το να καταγγείλούμε μόνο, την απαράδεκτη απόφαση και το καθεστώς λογοκρισίας και φίμωσης που επιχειρείται να επιβληθεί και ίσως να ζητήσουμε την ανάκληση της απόφασης και τη συνέχεια των εν λόγω εκπομπών, ίσως δεν θα καταφέρουμε τίποτα. Οι αποφάσεις είναι ειλημμένες : ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ και ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΠΑΝΤΟΥ

32 χρόνια μετά…

Ἀγωνίες

Ἂν χτυπήσουν τὴν πόρτα, μὴν ἀνοίξεις.
Ὅσο καὶ νὰ χτυποῦν.
Πρέπει νὰ πιστέψουν πὼς τὸ σπίτι
εἶναι ἀδειανό.
Δὲν θὰ τὴ σπάσουν. Μὴ φοβᾶσαι.
Ἂν τὴ σπάσουν,
θὰ ξέρουμε πὼς μᾶς πρόδωσαν.
Οὔτε κ᾿ ἐγὼ τὸ πιστεύω.
Ναί, θὰ πυροβολήσω ἂν μποῦνε.
Ἐσὺ δοκίμασε νὰ φύγεις.
θὰ μπορέσεις.
Γιὰ μᾶς θἆναι. Τόση ὥρα
τριγυρίζουν τὸ σπίτι.
Κύταξε ἀπ᾿ τ᾿ ἄλλο παραθύρι.
Μὰ πρόσεχε.
Ναί, βλέπω. Χτυπᾶνε ἀπέναντι.
Μίλα σιγότερα.
Ἀκοῦς; Φασαρία; Τί νὰ γίνεται;
Κάποιον πιάσανε. Εἶναι γέρος.
Τὸν χτυπᾶνε τὰ σκυλιά.
Ἄτιμοι.
Πόσους θὰ πιάσετε; θὰ μείνουν
ὅσοι χρειάζονται καὶ περσότεροι.
θὰ μείνουν καὶ δὲν θὰ σταυρώσουν
τὰ χέρια.

Τριανταδυο χρόνια μετά και όμως τίποτα δεν έχει αλλάξει… Τριανταδυο χρόνια μετά και όμως όλα μένουν ίδια…

Οι λαοί αγωνίζονται για δημοκρατία, ψωμί, παιδεία, ελευθερία… πράγματα για κάποιους άλλους αυτονόητα, όμως για εμάς τίποτε πλέον δεν είναι δεδομένο… Το χρέος δύσκολο να θέλεις να γίνεις ένας μικρός ΑΛΕΚΟΣ, όμως αξίζει να προσπαθείς. Αξίζει να αγωνίζεσαι, να πολεμάς την αδικία, την φτώχεια, την εξαθλίωση…

Τριανταδυο χρόνια μετά και συνεχίζουμε, με όπλο την θύμηση και αυτά που πίσω του άφησε κάποιος που τον έλεγαν ΑΛΕΚΟ. Τριανταδυο χρόνια μετά και απάντηση ακόμα δεν πήραμε με ενότητα και αγώνα…

Όμως ελπίζουμε και είμαστε εδώ…

Θέλω να προσευχηθώ

με την ίδια δύναμη που θέλω να βλαστημήσω

Θέλω να τιμωρήσω

με την ίδια δύναμη που θέλω να συγχωρήσω

Θέλω να προσφέρω

με την ίδια δύναμη πού ’θελα στο ξεκίνημα

Θέλω να νικήσω

αφού δεν μπορώ να νικηθώ

Τι αθλητισμό θέλουμε;

Σαν βόμβα μεγατόνων έσκασε η είδηση ότι έντεκα αθλητές και αθλήτριες της εθνικής ομάδας Άρσης Βαρών βρέθηκαν θετικοί σε έλεγχο ντόπινγκ. Το ενημερωτικό blog, troktiko.blogspot.com αποκάλυψε την είδηση της ημέρας και άφησε άφωνο το αθλητικό πανελλήνιο. Στην αρχή πολύ πίστεψαν ότι η είδηση ήταν <<είδηση>> και δημιούργημα της φαντασίας κάποιων, όμως η είδηση αυτή δεν άργησε να επιβεβαιωθεί από την επίσημη ανακοίνωση της ομοσπονδίας Άρσης Βαρών :

"Η Ελληνική Ομοσπονδία Αρσης Βαρών ανακοινώνει πως σε αιφνίδιο έλεγχο ντόπινγκ που διενεργήθηκε από την WADΑ, με εντολή από την IWF, εκτός αγώνων στις 7 Μαρτίου 2008, βρέθηκαν θετικά τα πρώτα 11 δείγματα Ελλήνων αθλητών και αθλητριών. Θα ζητηθεί η εξέταση και του δεύτερου δείγματος, όπως ακριβώς προβλέπεται από τους κανονισμούς και κατόπιν το ΔΣ θα συγκροτήσει ειδική εξεταστική επιτροπή που θα επιληφθεί του θέματος. Σήμερα ο ομοσπονδιακός προπονητής, Χρήστος Ιακώβου, ως υπεύθυνος της προετοιμασίας των αθλητών και των αθλητριών της Εθνικής Ομάδας, έθεσε την παραίτησή του στη διάθεση του Διοικητικού Συμβουλίου. Το ΔΣ έθεσε τον κ.Ιακώβου σε διαθεσιμότητα μέχρι την πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης, που αποτελεί άμεση και κατ’ επείγουσα προτεραιότητα της Ελληνικής Ομοσπονδίας Αρσης Βαρών".

Σε περίπτωση που και το δεύτερο δείγμα είναι θετικό – πράγμα όχι απλώς πιθανό άλλα βέβαιο -σε χρήση απαγορευμένων ουσιών, τότε το άθλημα που δόξασε την χώρα μας τα προηγούμενα χρόνια σε όλες τις μεγάλες διοργανώσεις θα πληγεί ανεπανόρθωτα. Παράλληλα, αναμένεται να σηματοδοτήσει και τον αποκλεισμό της ομάδας μας από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου.

Όμως αυτό που αποτελεί την ουσία του θέματος είναι ένα και μοναδικό : Σαν χώρα, σαν λαός τι αθλητισμό θέλουμε ; Θέλουμε μετάλλια και διακρίσεις με οποιοδήποτε κόστος ή απλώς την ευχαρίστηση της συμμετοχής ; Θέλουμε αθλητές που το νόημα της συμμετοχής τους θα είναι το ΕΥ ΑΓΩΝΙΖΕΣΘΕ ή αθλητές που θα δίνουν τα πάντα στο βωμό της πρόσκαιρης διάκρισης και του πλουτισμού;

Δε θα ήθελα να σ χολιάσω κάτι άλλο ήδη τις τελευταίες μέρες όλοι ,σχετικοί και άσχετοι, έχουν εκφράσει άποψη .Το θέμα είναι τι κάνουμε και τι θέλουμε να κάνουμε σαν πολίτες μιας χώρας που δυστυχώς ο μόνος τρόπος για να σηκωθούμε από τον καναπέ είναι οι επιτυχίες στον αθλητισμό. Προτιμάμε να ζούμε μια ζωή βασισμένη στις μυθοπλασίες της ντόπας ή μια ζωή βασισμένη σε άξιες και ιδέες ; Ας αποφασίσουμε λοιπόν γιατί η ώρα μάλλον έφτασε…

Μίκης: Περήφανη στάση κι ας πέσουμε με το κεφάλι ψηλά

«Στόχος τα Βαλκάνια»

«Ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα των αμερικανικών εκλογών, δηλαδή ανεξάρτητα από το ποιος θα είναι ο μελλοντικός πρόεδρος, η κολοσσιαία πολεμική μηχανή έχει ήδη μπει μπροστά, με στόχο την εξόντωση όλων όσων θεωρεί εχθρούς της. Ακόμα κι αυτών -όπως η Ελλάδα- που δεν υπακούνε τυφλά τις εντολές της. Ιράν, Κορέα, αραβικός κόσμος (μη υποτελής) και φυσικά άμεσα η Ρωσία και στο βάθος η Κίνα. Μετά θα 'ρθει η σειρά των "άτακτων" της Νότιας Αμερικής. Ενας νέος θανάσιμος κίνδυνος, πολυπρόσωπος, πολυπλόκαμος σαν χταπόδι, κάνει αργά, αλλά σταθερά, την εμφάνισή του στο προσκήνιο της παγκόσμιας ιστορίας.

Σημερινός στόχος είναι τα Βαλκάνια, με κύριο σύμμαχο τη "μεγάλη" Αλβανία, ξεκινώντας από το Κόσοβο με συνεργάτες τούς υπεύθυνους για μαζικές δολοφονίες Ου-τσε-κα. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, γεγονός πρωτοφανές για τη χώρα μας, μερικοί "επιστήμονες" επέλεξαν το αμφιθέατρο του Παντείου Πανεπιστημίου για να αναπτύξουν δημόσια την υποστήριξή τους σ' ένα βασικό αίτημα της "Μεγάλης Αλβανίας", την κατάκτηση της Ηπείρου έως την Πρέβεζα με τη δικαιολογία ότι ανήκε στην Αλβανική Τσαμουριά, απ' όπου τους έδιωξαν με εγκληματικές πράξεις οι Ελληνες.

Ασφαλώς πρόκειται για οργανωμένη προβοκάτσια των ΗΠΑ, ώστε να μελετηθούν οι δικές μας αντιδράσεις και να προπαρασκευασθεί ψυχολογικά η εδαφική επέκταση της Αλβανίας μετά το Κόσοβο και σε ένα μεγάλο τμήμα των Αλβανοφώνων περιοχών των Σκοπίων και ακολούθως και σε δικά μας εδάφη.

Από την άλλη μεριά, η σύμπλευση της Τουρκίας με τις ΗΠΑ στο Κόσοβο -που έσπευσε πρώτη αυτή να το αναγνωρίσει- προετοιμάζει το έδαφος για πονηρά σχέδια σε βάρος της χώρας μας με βάση όχι μόνο το Αιγαίο και την Κύπρο, αλλά και τη μουσουλμανική μειονότητα στη Θράκη, που, ακολουθώντας το παράδειγμα του Κοσόβου, μπορεί να διεκδικήσει τη δική της ανεξαρτησία.

Η ηγεσία των Σκοπίων φαίνεται ότι γνωρίζει από πρώτο χέρι αυτά τα σχέδια των ΗΠΑ και γι' αυτό δείχνει αυτή την αλαζονική αδιαλλαξία. Και πράγματι σ' αυτή τη φάση συμπορεύονται με την πολιτική που εκθέσαμε. Ομως τι θα κάνουν όταν θα ξεκινήσει η επόμενη φάση, της φιλοαλβανικής τακτικής, οπότε το κρατίδιό τους θα κοπεί στη μέση; Γιατί θα πρέπει να γνωρίζουν, τόσο αυτοί όσο και οι ΗΠΑ, ότι μπορούν να αυτοαποκαλούνται Μακεδόνες, όμως φυλετικά είναι Σλάβοι και ως εκ τούτου κατατάσσονται ουσιαστικά στη χορεία των εχθρών των ΗΠΑ μαζί με τη Ρωσία, τη Σερβία, αλλά και τη Βουλγαρία, που κι αυτή δεν πρέπει να έχει αυταπάτες.

Ετσι, γυρίζοντας σε μας τους Ελληνες, θα πρέπει να δούμε ότι η κατάσταση, όπως εξελίσσεται, είναι παραπάνω από τραγική. Δεδομένου ότι οι Αμερικανοί δεν πείθονται πια από όσες υποκλίσεις κι αν κάνουν απέναντί τους οι ποικιλόμορφες αμερικανόφιλες ηγεσίες. Κι αυτό γιατί φοβούνται και μισούν τον λαό μας, για τον οποίο είναι βέβαιοι ότι στη μεγάλη του πλειοψηφία απορρίπτει τα φιλοπόλεμα σχέδιά τους. Και γι' αυτό θέλει να μας τιμωρήσει με κάθε τρόπο. Εκτός κι αν αποφασίσουμε όλοι μαζί να γονατίσουμε και να φιλήσουμε τα πόδια τους, κάνοντας όρκους ότι από δω και στο εξής θα είμαστε καλά παιδιά και πειθήνια όργανα στην όποια πολιτική τους.

Ομως, αφού το παιχνίδι είναι έτσι κι αλλιώς για μας χαμένο, τότε ας πέσουμε με το κεφάλι ψηλά. Ας μην περιμένουμε βοήθεια από πουθενά. Ούτε έχουμε συμμάχους. Είμαστε εμείς κι εμείς. Ας φροντίσουμε λοιπόν να είμαστε τουλάχιστον ωραίοι, περήφανοι και -γιατί όχι- χαρούμενοι, αφού θα έχουμε πάρει τη μεγάλη απόφαση, να γίνουμε όλοι μαζί μια γροθιά, ενωμένοι μπροστά στην προδοσία και την ασχήμια που χτυπάει την πόρτα μας.

«Προδοσία η αναγνώριση»

Γιατί είναι προδοσία η αναγνώριση του Κοσόβου χωρίς την έγκριση της διεθνούς κοινότητας, του ΟΗΕ. Δηλαδή μιας επαρχίας που από αιώνες αποτελεί τμήμα της Σερβίας. Και τι θα νιώθαμε εμείς αν μεθαύριο μας έπαιρναν με το έτσι θέλω τη μισή Κύπρο, τη Θράκη ή την Ηπειρο;

Οπως είναι ασχημία να ανεχόμαστε να μας περιφρονούν και να μας βρίζουν -οχυρωμένοι κάτω από τα σκέλια των Αμερικανών- οι Σκοπιανοί και μεις να τους παρακαλάμε και να ζητάμε τη μεσολάβηση των Αμερικανών χάνοντας κάθε μέρα και πιο πολύ την αξιοπρέπεια και την υπερηφάνειά μας. Ας κλείσουμε λοιπόν τα σύνορα κι ας σταματήσουμε τις διπλωματικές και οικονομικές μας σχέσεις κι ας τους αφήσουμε να αυτοαποκαλούνται όπως θέλουν, κοροϊδεύοντας τους εαυτούς τους.

Οφείλουμε να περάσουμε κι αυτή τη νέα δοκιμασία με το κεφάλι ψηλά. Μπορεί να υποφέρουμε, όμως το ζητούμενο για μας είναι να παραμείνουμε Ελληνες. Και θα παραμείνουμε Ελληνες. Ας μην ξεχνάμε από πόσες και ποιες σκληρές δοκιμασίες περάσαμε ώς τώρα, όμως πάντοτε στο τέλος βγήκαμε νικητές. Το ίδιο θα συμβεί και στο μέλλον».

Μήπως ήρθε η ώρα...

Στην εποχή των νταβατζήδων και των κουμπάρων, των ομολόγων, του χρηματιστηρίου, των υποκλοπών και του Ζαχόπουλου, αναρωτιέμαι για το πώς θα πρέπει να αντιδράσουμε εμείς οι λεγόμενοι ενεργοί πολίτες…

Μήπως θα πρέπει να κάνουμε αυτό που μας προτρέπει η φωτογραφία…

Μήπως…

Ζαχόπουλος-GATE

Ζαχόπουλος-GATE

30 ΧΡΟΝΙΑ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ ΑΠΟ Πασοκ & ΝΔ

Η Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου (Ε.ΔΗ.Κ.) αισθάνεται την ίδια αηδία με τον μέσο Έλληνα πολίτη για τα γεγονότα που κυριαρχούν στη δημοσιότητα.

Διαφθορά, σήψη, εξαγορές συνειδήσεων, υποκλοπές, κρυφές κάμερες, διεφθαρμένοι και διαπλεκόμενοι πολιτικοί, διεφθαρμένοι και διαπλεκόμενοι δημοσιογράφοι. Μόνο εμετό προκαλεί η πολιτική καθημερινότητα στην χώρα μας.

Είναι αστείο να κατηγορεί το Πασοκ την ΝΔ για διαφθορά. Τα τελευταία 30 χρόνια και τα δύο αυτά κόμματα εξέθρεψαν στα πλαίσια της κυβερνητικής τους πορείας κάθε τι το βρόμικο και σάπιο, που είδε τα φώτα της δημοσιότητας, γιατί υπάρχουν και αυτά που δεν βρήκαν το δρόμο να γίνουν πρώτο θέμα.

Οι αποταμιεύσεις των πολιτών καταληστεύθηκαν, το συνταξιοδοτικό μέλλον υποθηκεύτηκε, ενώ στρατιές κομματικών στελεχών κατηγορήθηκαν για διαφθορά. Και ενώ 30 χρόνια κλέβουν οι υμέτεροι, ευτελίζουν κάθε έννοια σοβαρότητας και αξιοπρέπειας και βιάζουν συστηματικά τη Δημοκρατία και τους θεσμούς, έρχονται τώρα με τον νέο εκλογικό νόμο να διαιωνίσουν το είδος τους!

Όλα τα σκάνδαλα που έχουμε ζήσει μετά την μεταπολίτευση είναι ΕΡΓΟ των μονοκομματικών κυβερνήσεων του Πασοκ και της ΝΔ και τώρα που οι πολίτες αποστρέφουν το πρόσωπό τους, έρχεται η νόθευση των εκλογών με ένα σύστημα, που θα εκθρέψει νέους Ζαχόπουλους, νέους Κοσκωτάδες, νέα Ομόλογα, νέα Χρηματιστήρια...

Επιτέλους φτάνει! Ας Επαναστατήσουμε όλοι μαζί στην υποτίμηση της προσωπικότητάς μας. Η Ε.ΔΗ.Κ. καλεί του πολίτες να κλείσουν τις τηλεοράσεις τους και να μην λησμονήσουν σε κάθε επόμενη αναμέτρηση την αηδία που νιώθουν σήμερα και τα πραγματικά τους προβλήματα, άλλωστε όλοι οι πρωταγωνιστές έχουν λύσει τα οικονομικά τους προβλήματα.

(ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ Ε.ΔΗ.Κ.)

_____________

Εθνικό ή διεθνικό;

Δημοσιεύθηκε από ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ στο 07-01-08

του Γιώργου Ματθαίου* από το περιοδικό της Πρωτοβουλίας.

Αρκετοί αριστεροί σήμερα συγχέουν το διεθνισμό με την κατηγορηματική άρνηση του εθνικού ζητήματος. Με μια θεοκρατική προσήλωση υποκλίνονται στη λέξη «διεθνισμός» αφορίζοντας το «σκιάχτρο» του «εθνικού». Αν είναι να αποφασίσουμε πάνω σε μια τυπική αντιπαράθεση φράσεων, όλοι οι αριστεροί είναι με το διεθνισμό. Για έναν που ασφαλώς γνωρίζει ότι ο Σοσιαλισμός έχει διεθνή διάσταση και όχι εθνική, η τυπική αντιπαράθεση των ζητημάτων είναι μέγα πολιτικό λάθος. Οι διεθνιστές γνωρίζουν ότι ο διεθνισμός προϋποθέτει τη σχέση ανάμεσα σε διάφορα έθνη και όχι την άρνηση της εθνικής ταυτότητας.

Ο Νίκος Πουλαντζάς ήδη από πολύ παλιά ειρωνευόταν τους κατ’ επίφαση μαρξιστές όταν αγνοούσαν την εθνική πραγματικότητα στις αναλύσεις τους. Και ο Μαρξ στο κομμουνιστικό μανιφέστο διακηρύσσει: «Η πάλη του προλεταριάτου ενάντια στην αστική τάξη, αν όχι στο περιεχόμενο, στη μορφή είναι καταρχήν εθνική. Φυσικά, το προλεταριάτο κάθε χώρας πρέπει να ξεμπερδέψει πριν απ’ όλα με τη δική του αστική τάξη». Το σπάσιμο της σχέσης μεταξύ ταξικής πάλης και εθνικού αγώνα καμία σχέση δεν έχει με τη διαλεκτική. Και όσοι πέφτουν σε αυτό το σφάλμα λειτουργούν αντι-μαρξιστικά, γιατί εμπνέονται από μια φιλελεύθερη παράδοση ξένη προς τον μαρξισμό. Τη σχέση μεταξύ εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης την εξέφρασε ο Μάο με το θαυμάσιο σύνθημά του: «Τα κράτη θέλουν ανεξαρτησία, τα έθνη απελευθέρωση και οι λαοί επανάσταση».

Αν δέχεσαι το δικαίωμα τον Παλαιστινίων για τη δημιουργία δικού τους ανεξάρτητου κράτους, δε μπορεί να το αρνείσαι για την περίπτωση της Κύπρου που βρίσκεται υπό κατοχή. Όταν συμπαραστέκεσαι στη Σερβία τη περίοδο των βομβαρδισμών από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και του ευρωπαίους συμμάχους του, πρέπει να κάνεις το ίδιο και για τη περίπτωση της δικιάς σου χώρας όταν αυτή πλήττεται σε όλα τα επίπεδα - οικονομικό, πολιτιστικό, πολιτικό. Δε μπορείς να βλέπεις τα τσιράκια της αστικής τάξης (Χριστόδουλος, Καρατζαφέρης κ.ά.) να μάχονται για να υπερασπισθούν τη πολιτική και πολιτιστική αυτοτέλεια της πατρίδας σου. Ειδικά στην Ελλάδα, χώρα του περιφερειακού καπιταλισμού που υπήρξε θύμα του ιμπεριαλισμού σε όλες του τις μορφές.

Αυτή η πραγματικότητα αποτυπώνεται στις μέρες μας και με «περίεργη» σύμπλευση μεταξύ κάποιων αριστερών και σκληρών νεοφιλελεύθερων. Αυτοί οι αριστεροί αβασάνιστα αποδέχονται ολόκληρη τη πολεμική που εκτοξεύει το νεοφιλελεύθερο στρατόπεδο ενάντια στα έθνη και προσπαθεί να μας πείσει ότι πρόκειται για τεχνητά κατασκευάσματα. Ο πυρήνας των ιδεών αυτών εκπορεύεται σαφώς από τη στρατηγική του χρηματιστικού κεφαλαίου για να σωθεί ο καπιταλισμός.

Η αντιπαράθεση του εθνικού με το διεθνικό είναι ένα αντιδιαλεκτικό και ανιστόρητο σχήμα. Η πάλη των τάξεων μέσα στον καπιταλισμό προϋποθέτει την ύπαρξη και εθνικής ταυτότητας. Γι’ αυτό οι κλασικοί του μαρξισμού είχαν προσδιορίσει ότι η πάλη των τάξεων ξεκινάει σε εθνικό επίπεδο και ότι ο στρατηγικός ορίζοντάς της ήταν η κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας σε εθνικό επίπεδο. Φυσικά δεν έμεναν εκεί. Όριζαν ότι η εθνική διάσταση της πάλης για την εξουσία συνδέεται με την περιφερειακή (βλέπε Ε.Ε.) και παγκόσμια διάσταση του προβλήματος. Για τους κλασικούς του μαρξισμού ανάμεσα στο εθνικό και διεθνικό υπάρχει μια διαλεκτική σχέση και όχι αντιπαραθετική.

Μερικοί σημερινοί όμως «αριστεροί διεθνιστές», που υπάρχουν δυστυχώς στον ΣΥΝ, δεν γνωρίζουν από διαλεκτική. Δε θέλουν όμως να διδαχτούν και από την ιστορία. Και η ιστορία διδάσκει ότι οι «εθνικοί» πόλεμοι, οι διαιρέσεις και τα αιματοκυλίσματα των λαών δεν συνιστούν το αναπόφευκτο και θλιβερό επακόλουθο της αναγνώρισης του εθνικού ζητήματος, αλλά ακριβώς το αντίθετο: είναι ο καρπός της άρνησης και της υποτίμησης του εθνικού ζητήματος.

Το εθνικό με το διεθνικό είναι συστατικά του εργατικού κινήματος που δεν αντιπαρατίθενται, όπως ακριβώς δεν αντιπαρατίθεται η μεταρρύθμιση στην ανατροπή. Για τους Αριστερούς ο αγώνας για κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, για βελτίωση της θέσης του εργαζόμενου μέσα στον καπιταλισμό, για δημοκρατικούς θεσμούς, αποτελεί το μοναδικό δρόμο χειραφέτησης της πάλης και της επίτευξης του τελικού σκοπού, που είναι η κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας και η ανατροπή του καπιταλισμού.

Γι’ αυτό το λόγο η Αριστερά πρέπει να υποστηρίξει την άποψη ότι τα αδύναμα κράτη χρειάζονται κανόνες για τις εθνικές οικονομίες τους. Τα πιο αδύναμα κράτη χρειάζονται δασμούς, χρειάζονται το δικαίωμα να επιβάλλουν δασμούς, ώστε να οικοδομήσουν στη χώρα τους αυτόνομες παραγωγές. Αυτό που σίγουρα δε χρειάζονται είναι μια παγκόσμια οικονομική τάξη, όπου τα ισχυρά κράτη θέτουν δασμολογικούς φραγμούς ώστε να μην εισάγουν τα προϊόντα των αδυνάτων, και όπου σε παγκόσμιο επίπεδο κάνουν τα πάντα για να γκρεμίσουν ακόμη και τα πενιχρά προστατευτικά τείχη που έχουν απομείνει στους αδύνατους.

Το ίδιο και ο αγώνας σε εθνικό επίπεδο (που συμπεριλαμβάνει και την υπεράσπιση της εθνικής υπόστασης, των εθνικών ελευθεριών και της ιστορίας) είναι το μέσο για την επίτευξη του διεθνισμού. Εθνικό και διεθνικό συνδέονται με έναν άρρηκτο δεσμό. Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι η αντιπαράθεση του εθνικού με το διεθνικό, αλλά αν το εθνικό θα έχει ταξικό ή εθνικιστικό προσανατολισμό. Αν δηλαδή η εθνική διάσταση της πάλης θα συνδέεται με το Σοσιαλισμό και τη διεθνή διάσταση, ή εάν θα περιορίζεται στα εθνικά πλαίσια και στις εθνικές ουτοπίες.

Η τυπική αντιπαράθεση μάς οδηγεί στο εξής πολιτικό σφάλμα: να εγκαταλείψουμε κάθε αγώνα στα εθνικά ζητήματα και στο όνομα ενός αφηρημένου «διεθνισμού» να τα στιγματίζουμε ως «εθνικισμό» κλπ. Αυτό δηλαδή που κάνουν κάποιοι αριστεροί. Αυτό όμως θέλει και η Νέα Τάξη, ακριβώς γιατί αυτός ο «διεθνισμός» χρησιμοποιείται σαν προσαρμογή στις επιταγές μιας δήθεν «νέας εποχής». Αυτός είναι ο «διεθνισμός» του χρηματιστηριακού κεφαλαίου και συνίσταται στην εκμηδένιση της ιστορίας και του πολιτισμού, στην επιβολή μιας «ενιαίας σκέψης». Μερικοί στον ΣΥΝ κάνουν αυτό ακριβώς.

Όμως ο διεθνισμός απορρέει από την ανάγκη συμφιλίωσης και αλληλεγγύης των λαών στη βάση του σεβασμού της εθνικής ταυτότητας. Ποτέ ο διεθνισμός δεν αρνήθηκε τα εθνικά ζητήματα και την εθνική ταυτότητα. Αντίθετα, είναι ο ιμπεριαλιστικός μιλιταριστικός εθνικισμός στο παρελθόν και πλανητικός μιλιταρισμός σήμερα, αυτός που περιφρονεί τα εθνικά ζητήματα και προκαλεί τους «εθνικούς πολέμους».

Στο όνομα του αντιεθνικισμού όχι μόνο χάνουμε τον πλανητικό μιλιταριστικό εθνικισμό, αλλά του παρέχουμε και ισχυρό ιδεολογικό άλλοθι.

* Ο Γιώργος Ματθαίου (γραμματέας ΠΚ Γέρακα) συμμετέχει στην “Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση”.