ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΛΗΘΗ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

2008-12-08T12:27:00.000+02:00

«Μετά το φόνο ο Ντερτιλής σαν να μη συνέβαινε τίποτα μπήκε στο τζιπ και χτυπώντας με στην πλάτη μου είπε: "Με παραδέχεσαι ρε; Σαράντα πέντε χρονών άνθρωπος και με τη μία στο κεφάλι!"»

Μία γραμμή συνδέει τη δολοφονία του Διομήδη Κομνηνού, από το χουντικό Ντερτιλή, πριν από 35 χρόνια, με αυτήν του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τον «ειδικό φρουρό» το Σάββατο. Μια γραμμή ευθεία, που περνάει από την ίδρυση των ΜΑΤ (έργο του Καραμανλή), στις αύρες του 1980 και τις δολοφονίες των Κουμή και Κανελλοπούλου, στη δολοφονία του Καλτεζά το 1985, στο αλήστου μνήμης «Εσείς είστε το κράτος» του Μητσοτάκη προς τους αστυνομικούς, για να καταλήξει στις πρόσφατες τιμωρίες ατιμωρησίας για τη διαβόητη ζαρντινιέρα. Κι η ευθεία αυτή δικαιώνει την άποψη που έχουμε εκφράσει και πρόσφατα πως η Χούντα, ουσιαστικά, ακόμα δεν έχει πέσει.

Υπάρχουν σατανικές συμπτώσεις που κάνουν τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου να μοιάζει με εκείνη του Κομνηνού, από τη Χούντα, 35 χρόνια πριν. Ο Ντερτιλής, τότε, στρατιωτικός. Σήμερα, στην πρόσληψη των «ειδικών φρουρών», θεωρείται προσόν η στρατιωτική θητεία στις Ειδικές Δυνάμεις. Το να θεωρείς κάποιον που έκανε σκληρή στρατιωτική εκπαίδευση, κατάλληλο για αστυνομικό, είναι ένα βήμα πριν κατεβάσεις το στρατό στο δρόμο. Κοινή συνισταμένη, το νταηλίκι. Και πιο εξοργιστική ομοιότητα, η καλλιεργημένη ατιμωρησία.

Επειδή λοιπόν δεν έχουμε καμία εμπιστοσύνη στους υφιστάμενους μηχανισμούς, αφού σε όλα τα προηγούμενα περιστατικά οι ένοχοι πέσανε στα μαλακά, προτείνουμε στον κρατικό μηχανισμό να θεσπίσει ένα νέο βραβείο, το βραβείο Ντερτιλή το οποίο θα απονέμει τακτικά στα όργανα εκείνα τα οποία ενσαρκώνουν το νταηλίκι και το θράσος απέναντι στους πολίτες, αξίες που πιστά έχει αναδείξει το καθεστώς της μεταπολίτευσης, από την ίδρυση των ΜΑΤ και εντεύθεν.

Αφού χάθηκαν τα προσχήματα, ας πέσουν και οι μάσκες.

Γιάννης Ρίτσος: 1η Μάη 1909 - 11 Νοέμβρη 1990

2008-11-11T13:32:00.006+02:00

1. Αυτά τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό,

αυτές οι πέτρες δε βολεύονται κάτου απ' τα ξένα βήματα,

αυτά τα πρόσωπα δε βολεύονται παρά μόνο στον ήλιο,

αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο (...)

4. Το χέρι τους είναι κολλημένο στο ντουφέκι

το ντουφέκι είναι συνέχεια του χεριού τους

το χέρι τους είναι συνέχεια της ψυχής τους -

έχουν στα χείλια τους απάνου το θυμό και έχουνε

τον καημό βαθιά - βαθιά στα μάτια τους

σαν ένα αστέρι σε μια γούβα αλάτι.

5. Οταν σφίγγουν το χέρι, ο ήλιος είναι βέβαιος για τον κόσμο

όταν χαμογελάνε, ένα μικρό χελιδόνι φεύγει μες απ' τα άγρια

γένια τους

όταν κοιμούνται, δώδεκα άστρα πέφτουν απ' τις άδειες τσέπες τους

όταν σκοτώνονται, η ζωή τραβάει την ανηφόρα

με σημαίες και με ταμπούρλα.

(«Ρωμιοσύνη»)

SALVADOR ALLENDE

2008-11-03T19:25:00.001+02:00

Ο Σαλβαδόρ Αλιέντε έδωσε τη ζωή του για τη Χιλή, την πατρίδα του. Ιδρυτής του Χιλιανού Σοσιαλιστικού Κόμματος, βουλευτής από τα 28 του, ένας φωτισμένος νεαρός αστός που ακούραστος γύρισε ολόκληρη την χώρα του, για να ακούσει, να συζητήσει, να πείσει.

Στις 4 Νοεμβρίου του 1970 εκλέχθηκε Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Με έναν σχεδόν εμμονοληπτικό σεβασμό στην Δημοκρατία και τους θεσμούς, αφιέρωσε την ίδια την ύπαρξη του στον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της πατρίδας του.

Η αγάπη του για την Δημοκρατία

Η ανάληψη της εξουσίας από τον Αλιέντε ήταν ένα γεγονός πιο ανατρεπτικό και από το πρόσφατο "χαστούκι" της κουβανικής Επανάστασης. Ένας ποταμός αμερικανικών δολλαρίων ξοδεύτηκε για την αποσταθεροποίηση της χώρας, για την οργάνωση του στρατιωτικού πραξικοπήματος.

Για τον Αλιέντε οι δημοκρατικοί κανόνες ήταν απαραβίαστοι. Έπρεπε να πολεμήσει τους αντιπάλους του με νόμιμα μέσα, να κερδίσει χρόνο για να πείσει τον κόσμο. Πλήρωσε με τη ζωή του την αγάπη του για τον σεβασμό του νόμου, γι ατην Δημοκρατία.

Στις 11 Σεπτεμβρίου του 1973 το στρατιωτικό πραξικόπημα του Αουγούστο Πινοσέτ άλλαξε την ιστορία της χώρας. Ο Αλιέντε λίγες ώρες μετά το πραξικόπημα έκανε διάγγελμα προς τον χιλιανό λαό και αμέσως μετά αυτοκτόνησε. Η Χιλή μπήκε σε ένα βαθύ φασιστικό σκοτάδι που κράτησε πάνω από 17 χρόνια.

Ίσως αυτή είναι η τελευταία μου ευκαιρία να σας μιλήσω.

Η Αεροπορία βομβάρδισε τους πύργους αναμετάδοσης του Ράδιο Πορτάλες και του Ράδιο Κορπορασιόν. Τα λόγια μου δεν εκφράζουν πίκρα αλλά απογοήτευση. Ας αποτελέσουν την ηθική καταδίκη για αυτούς που καταπάτησαν τον όρκο τους. Είναι στρατιώτες της Χιλής. Ηγήτορες. Ο Ναύαρχος Μερίνο, αυτοδιορισμένος Διοικητής των Ενόπλων Δυνάμεων και ο κύριος Μεντόζα,αυτοδιορισμένος Γενικός Διευθυντής της Αστυνομίας, ένας κόλακας ο οποίος μέχρι χθες υποκρινόταν πίστη και αφοσίωση στην κυβέρνηση.
Αντιμετωπίζοντας αυτά τα γεγονότα, δηλώνω στους εργάτες. Δεν θα παραιτηθώ!

Είναι μια ιστορική στιγμή και θα πληρώσω με τη ζωή μου για την αφοσίωση του λαού μου. Είμαι βέβαιος πως οι σπόροι που φυτεύθηκαν στις αξίες συνείδησης εκατομμυρίων Χιλιανών, θα καρπίσουν. Αυτοί έχουν την εξουσία, αυτοί είναι οι κατακτητές.

Όμως ούτε το έγκλημα, ούτε η βία μπορούν να διακόψουν την κοινωνική εξέλιξη. Η ιστορία είναι δική μας, η ιστορία γράφεται από τους λαούς. Εργάτες της πατρίδας μου, επιθυμώ να σας ευχαριστήσω για την διαρκή σας αφοσίωση για την εμπιστοσύνη σας σε έναν άνθρωπο που απλώς εξέφρασε τη μακρόχρονη αναμονή σας για δικαιοσύνη.

Που υποσχέθηκε να τηρεί το Σύνταγμα και τους νόμους και έτσι έπραξε.

Αυτην την καθοριστική στιγμή, με αυτά τα τελευταία μου λόγια, σας καλώ να διδαχθείτε από αυτό το μάθημα. Το ξένο κεφάλαιο, η ιμπεριαλιστική εξουσία, μαζί με τη ντόπια αντίδραση, καλλιέργησαν το κατάλληλο κλίμα που επέτρεψε στις Ένοπλες Δυνάμεις να διαρρήξουν την παράδοση που δίδαξε ο Στρατηγός Σνάιτερ και συνέχισε ο διοικητής Αράγια, θύματα και οι δύο του ίδιου τμήματος της κοινωνίας που σήμερα περιμένει την ξένη χείρα βοηθείας να το οδηγήσει στην εξουσία και στην υπεράσπιση του πλούτου και των προνομίων του.

Απευθύνομαι ξεχωριστά στις ταπεινές γυναίκες της πατρίδας μας, στους αγρότες που μας πίστεψαν. Στους εργάτες που δούλεψαν παραπάνω, στις μητέρες που αισθάνθηκαν το ενδιαφέρον μας για τα παιδιά τους.

Στους επαγγελματίες πατριώτες, αυτούς που παρανομούσαν με την υποστήριξη των επαγγελματικών ενώσεων, των ταξικών ενώσεων, για να επωφεληθούν από τα προνόμια που παρέχει η καπιταλιστική κοινωνία.

Απευθύνομαι στους νέους της Χιλής, σε αυτούς που τραγουδούσαν, που μετέφεραν την χαρά τους και το αγωνιστικό πνεύμα. Μιλάω στους ανθρώπους, στους εργάτες, στους αγρότες, στους διανοούμενους.

Σε αυτούς που πρόκειται να διωχθούν, γιατί ο φασισμός εδώ και λίγες ώρες είναι παρών με τρομοκρατικές επιθέσεις, ανατινάζοντας γέφυρες, κόβοντας τις σιδηροδρομικές γραμμές, καταστρέφοντας αγωγούς πετρελαίου και αερίου, μπροστά στα μάτια αυτών που είχαν το καθήκον να επέμβουν, αλλά αποδείχθηκαν συνεργοί σιωπώντας.
Η ιστορία θα τους κρίνει. Ο Ραδιοσταθμός του Ράδιο Μαγκαλιάες θα σιγήσει, η ήρεμη φωνή μου δεν θα φτάνει στα αυτιά σας.

Δεν πειράζει, θα εξακολουθείτε να με ακούτε. Θα εξακολουθώ να βρίσκομαι κοντά σας, τουλάχιστον η ανάμνηση μου. Θα με θυμάστε ως έναν άξιο άνδρα, αφοσιωμένο στο έθνος του. Ο λαός πρέπει να αμυνθεί όχι να θυσιαστεί. Να αρνηθεί την υποταγή, την ταπείνωση, την απώλεια των ηθικών αξιών.

Εργάτες της πατρίδας μου. Πιστεύω στην Χιλή και το πεπρωμένο της. Ότι θα ξεπεράσουμε αυτές τις πικρές, γκρίζες ώρες της προδοσίας. Ότι όπως γνωρίζετε, αργά η γρήγορα οι μεγάλες λεωφόροι θα ξανανοίξουν και ο ελεύθερος άνθρωπος θα τις διαβεί για να χτίσει μια καλύτερη κοινωνία.

Ζήτω η Χιλή! Ζήτω ο Λαός! Ζήτω οι εργάτες!

Αυτά είναι τα τελευταία μου λόγια. Είμαι σίγουρος πως η θυσία μου δεν είναι μάταια. Έχω την βεβαιότητα πως θα αποτελέσει τουλάχιστον ένα ηθικό μάθημα για την καταδίκη των κακούργων, των προδοτών, των επιόρκων.

40 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ...

2008-08-12T19:20:00.003+03:00

Σαράντα χρόνια κλείνουν αύριο, Αλέκο, από τη μέρα εκείνη που, μαζί με λίγους συναγωνιστές σου, προσπάθησες να κάνεις αυτό που κανείς δεν σκέφτηκε: να σκοτώσεις τον τύραννο. Ήταν η αρχή ενός δύσκολου αγώνα...

Αλήθεια, Αλέκο, τι κι αν έπεσε η Χούντα; Όλα τη θυμίζουν. Μπορεί να μην έχουμε ΕΑΤ, έχουμε όμως τα ΜΑΤ. Έχουμε εξουσία που αγοράζει κάθε καινούργιο μαραφέτι στους αστυνομικούς για να «μας φυλάνε» καλύτερα. Κι αν οι συνταγματάρχες είχαν την αλαζονεία της ατιμωρησίας, σήμερα έχουμε μια δικαιοσύνη που στέλνει τις υποθέσεις των πολιτικών στο αρχείο. Δεν έχουμε λογοκριτές, άλλωστε είναι άχρηστοι. Ελάχιστοι δημοσιογράφοι θα μας ενημέρωναν για πράγματα, που θα δυσαρεστούσαν τα αφεντικά τους. Και αν δεν έχουμε χαφιέδες που να κοιτάζουν να κάτσουμε καλά, έχουμε κομματικούς στρατούς στο συνδικαλισμό, οι οποίοι αδιαφορούν για τα πραγματικά προβλήματα των εργαζομένων και των φοιτητών. Τους φτάνει να φέρνουν καλά ‘νούμερα’ στο κόμμα τους. Κι όπως η Χούντα διατηρούσε ένα Κοινοβούλιο-παρωδία (‘συμβουλευτική’), η... κομματική πειθαρχία κι οι στημένοι καυγάδες έχουν απαξιώσει το θεσμό ακόμα χειρότερα.

Ποια η διαφορά με τη Χούντα λοιπόν; λένε οι γελοίοι θαυμαστές του τυράννου. Την πάσα θα πάρουν τότε οι πολιτικάντηδες, οι ίδιοι που έχουν δημιουργήσει αυτά τα προβλήματα, για να μιλήσουν, γενικώς και αορίστως, για τις αρετές της Δημοκρατίας, μέχρι να σκυλέψουν ολοκληρωτικά τον όρο.

Όπως καταλαβαίνεις, Αλέκο, κι οι δυο μεριές, ανήκουν στον ίδιο θλιβερό θίασο: και οι μεν και οι δε, προσπαθούν να σε βγάλουν μαλάκα!

Λες και γι’ αυτό χάρισες τα νιάτα σου, για μια Πολιτική χωρίς τους Πολίτες. Λες κι ο πολιτικός λόγος γράφεται από ξύλο, κι όχι με αίμα, όπως τα ποιήματα που έγραφες στο κελί σου.

Γι’ αυτό λοιπόν, ελάχιστοι αναφέρονται σε σένα, γι’ αυτό προσπαθούν να σε ξεγράψουν από την Ιστορία κι από τη Μνήμη. Κι όπως ξέρεις, κανείς δεν κλωτσάει έναν ψόφιο σκύλο. Κι αυτή είναι η καλύτερη απόδειξη πως ζεις Αλέκο! Ζεις, γιατί όλοι προσπαθούν να σε ξεχάσουν!

Να σε ξεχάσουν όταν έλεγες πως «η ελευθερία είναι καθήκον, περισσότερο από δικαίωμα είναι καθήκον». Να ξεχάσουν όταν μας ρωτούσες κατάματα «σε τί ωφελεί να αγωνίζεσαι για την ελευθερία αν όταν υπάρχει λίγη ελευθερία δεν τη χρησιμοποιήσεις για να κάνεις πολιτική;». Και, πάνω από όλα, προσπαθούν να ξεχάσουν πως αυτά, δεν τα είπες μόνο, αλλά τα έκανες πράξη.

Πάλεψες ενάντια σε πολλά, Αλέκο. Αλλά, πέρα από τους χαφιέδες, τα βασανιστήρια, τους ΕΣΑτζήδες, είχες να αντιμετωπίσεις κι έναν πολύ χειρότερο εχθρό: την αδιαφορία και την απάθεια του λαού στον αγώνα για τη δημοκρατία. Του ίδιου λαού που το 1974, με το ζόρι καταδέχτηκε να σε βάλει στη Βουλή, τελευταίο σε ψήφους. Του ίδιου λαού, που τώρα δεν ντρέπεται να στέλνει στη Βουλή τους θαυμαστές της Χούντας.

Δε σου κάνει εντύπωση, το ξέρω. Μας είχες προειδοποιήσει άλλωστε, σε ανύποπτο χρόνο. Είχες πει:

«Μη δίνετε προσοχή σε όποιον σας υπόσχεται θαύματα, μη δίνετε προσοχή σε όποιον αναλαμβάνει να αλλάζει τα πράγματα ώσπου να πεις τρία σαν μάγος. Οι μάγοι δεν υπάρχουν. Τα θαύματα δεν υπάρχουν. Οι αρχηγοί σας κοροϊδεύουν, ηλίθιοι, που είστε συνηθισμένοι να σας σέρνουν όλοι από τη μύτη, να υποκύπτετε. Αυτή η επίφαση της δημοκρατίας μπορεί να σβήσει με ένα φύσημα αν ακολουθήσετε τις φλυαρίες των ψευτοεπαναστατών!»

Κι όλα έγιναν ακριβώς όπως τα είπες, Αλέκο. Και, ακόμα χειρότερα, ο λαός περιμένει και πάλι έναν αρχηγό, ένα μεσσία για να κάνει αυτά που ο λαός δειλιάζει να διεκδικήσει. Κάποιον που ίσως ξορκίσει τη συλλογική ενοχή για το ότι σαράντα χρόνια μετά, οι Έλληνες παραμένουν μουδιασμένοι, ακριβώς όπως την πρώτη μέρα μετά το πραξικόπημα.

Σαράντα χρόνια μετά, ήρωα Αλέκο, δεν είσαι εσύ απών. Απών, όπως και τότε, είναι ο ελληνικός λαός.

«Ας την κρατήσουμε σφιχτά τη λίγη αυτή ελευθερία που μας χαρίστηκε με το αίμα της Κύπρου. Χαρισμένη, ναι, και η χαρισμένη ελευθερία δίνει πάντοτε πικρούς καρπούς.»

Αυτούς τους πικρούς καρπούς γευόμαστε σήμερα, Αλέκο.

Βαριές σκιές...

2008-06-20T20:19:00.002+03:00

Αναταράξεις στο πολιτικό σκηνικό προκαλεί η υπόθεση Siemens.

Πολιτική θύελλα προκαλούν οι αποκαλύψεις στην υπόθεση Siemens, εν μέσω της συνεχιζόμενης δικαστικής έρευνας η οποία, όπως λένε οι πληροφορίες, «ανοίγει σαν βεντάλια, αντί να κλείνει» και από την οποία κινδυνεύει, όπως κάποιοι πιστεύουν, να βγει τραυματισμένο ολόκληρο το πολιτικό σύστημα.

Στο ΠΑΣΟΚ επικρατεί προβληματισμός μετά τις αποκαλύψεις και την ίδια ώρα προχωρά η εσωτερική έρευνα για την υπόθεση. Με απόφαση του Γ.Παπανδρέου ανεστάλη η κομματική ιδιότητα του πρώην υπουργού Τάσου Μαντέλη και του πρώην βουλευτή Θόδωρου Τσουκάτου.

Ο κ. Σπύρος Αυγερινός, ο οποίος την επίμαχη εποχή εκτελούσε χρέη διευθυντή και ταμία του ΠΑΣΟΚ, είχε την Παρασκευή συνάντηση με στενό συνεργάτη του κ. Παπανδρέου και, κατόπιν, με δημόσιες δηλώσεις του επανάλαβε ότι δεν έχουν έρθει χρήματα στο κόμμα και όσα έχουν έρθει, έχουν έρθει με νόμιμο τρόπο.(XA..XA..XA)

Την ίδια στιγμή υπάρχει έντονη φημολογία για χιονοστιβάδα αποκαλύψεων, με εμπλοκή και άλλων πολιτικών προσώπων, καθώς και για «πολύχρωμη» πολιτικά ιστορία.

Τα ταμεία του ΠΑΣΟΚ «δείχνει» ο Θ.Τσουκάτος για χρήματα από τη Siemens

2008-06-19T20:03:00.002+03:00

Ραγδαίες εξελίξεις γύρω από την υπόθεση της Siemens, καθώς λίγο μετά την ανακοίνωση της Χαριλάου Τρικούπη ότι θα αναστέλλεται η κομματική ιδιότητα όσων εμπλέκονται στην υπόθεση, ο κ. Θόδωρος Τσουκάτος, με ανακοίνωσή του, «δείχνει» τα κομματικά ταμεία, εν όψει των ευρωεκλογών του 1999, και αναφέρει ότι ο ίδιος δεν είχε κανένα προσωπικό όφελος.

Ο κ. Τσουκάτος αναφέρει ότι εκ της θέσεώς του είχε ενεργό ανάμειξη στην προεκλογική καμπάνια. Στο πλαίσιο αυτό δέχθηκε επίσκεψη από τον τότε διευθυντή της Siemens-Ελλάς Μ.Χριστοφοράκο, o οποίος του ζήτησε λογαριασμό για να συνεισφέρει στην καμπάνια του κόμματος.

Ο κ. Τσουκάτος προσθέτει ότι γνωστό του πρόσωπο, χωρίς δικό του όφελος, ανέλαβε να διευκολύνει το ΠΑΣΟΚ και τα χρήματα -χωρίς άλλη ανάμειξη του κ. Τσουκάτου, όπως αναφέρει- παρελήφθησαν από τους αρμόδιους του Τομέα Οικονομικών και «εισήλθαν στο ακέραιο στο Ταμείο του Κινήματος». To ποσό ανερχόταν στο ένα εκατ. γερμανικά μάρκα, δηλαδή 420.000 ευρώ.

«Δεν είχε ποτέ καμία προσωπική ανάμειξη ή άλλη αθέμιτη συμμετοχή» προσθέτει ο κ. Τσουκάτος και προειδοποιεί ότι «για κάθε εμπλοκή του ονόματός μου, που θα με εμφάνιζε να έχω προσποριστεί οποιοδήποτε όφελος, θα ασκήσω τα νόμιμα δικαιώματά μου».

Της ανακοίνωσης του κ. Τσουκάτου ακολούθησε δήλωση του κ. Σπύρου Αυγερινού, τότε οικονομικού διευθυντή του ΠΑΣΟΚ, ο οποίος είπε ότι «αποκλείεται να έχει μπει στο ΠΑΣΟΚ τέτοιο ποσό συγκεντρωτικά και μάλιστα να προέρχεται από εταιρεία, επιταγή ή τραπεζικό λογαριασμό».

Ο κ. Αυγερινός είπε ότι όλες οι συναλλαγές του ΠΑΣΟΚ πραγματοποιούνταν με κουπόνια, δηλαδή με μετρητά, ενώ απέκλεισε κάθε ενδεχόμενο «να έχει μπει έστω και μία δραχμή στο ΠΑΣΟΚ και να μη το γνώριζε». Επίσης είπε ότι τις προεκλογικές περιόδους τα ποσά που εισέρχονται στα ταμεία ενός κόμματος είναι, αθροιστικά, περισσότερα από 420.000 ευρώ.

Λίγο νωρίτερα, ο εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Παπακωνσταντίνου είχε ανακοινώσει την απόφαση του Κινήματος να αναστέλλει την ιδιότητα τους μέλους «σε όσους έχουν σοβαρή εμπλοκή στην υπόθεση της Siemens».

Οι πληροφορίες ανέφεραν ότι η απόφαση της Χαριλάου Τρικούπη θα εφαρμοζόταν σε δύο πρόσωπα, εκ των οποίων το ένα ήταν ο Θ.Τσουκάτος.

Το δεύτερο εκ των προσώπων αυτών, ο πρώην υπουργός Τ.Μαντέλης, είχε απαντήσει με έντονο τρόπο από την Τετάρτη σε δημοσιεύματα που τον «φωτογράφιζαν» ως εμπλεκόμενο στην υπόθεση.

«Είναι εξοργιστικώς ψευδή και βαρύτατα συκοφαντικά τα δημοσιεύματα του Τύπου που με εμφανίζουν πως δήθεν εισέπραξα εκατομμύρια μάρκα από τη Siemens. Ζητώ όλα τα στοιχεία που υπάρχουν, να δοθούν στη Δικαιοσύνη, για να πράξει το καθήκον της και να αποκατασταθεί η αλήθεια» σημείωνε σε ανακοίνωσή του ο κ. Μαντέλης.

Σχόλιο: Χρόνο με το χρόνο αποδυκνύεται ότι το Σκάνδαλο Κόσκωτα ήταν ένα τίποτα μπροστά σε αυτά που έχουν δει τα μάτια μας τα τελευταία 20 χρόνια. Όμως το θέμα είναι εμείς σαν πολίτες τι τελικά κάνουμε μπροστά σε όλα αυτά;

2008-06-18T19:34:00.001+03:00

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ

ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΕΠΕΚΤΑΣΕΩΝ ΤΩΝ ΕΛΠΕ (πρώην ΠΕΤΡΟΛΑ) &

ΤΩΝ ΜΟΝΑΔΩΝ ΗΛΕΚΤΡΟΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΤΗΣ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΚΗΣ

Επικοινωνία : τηλ : 210-5537308-9 -10. fax: 5537220. Κιν. 6977180196 -6944306700

Email: epitropiagona@gmail.com

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 16/6/2008

Ανήμερα του εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας Περιβάλλοντος 3 Υπουργοί της Κυβέρνησης οι κ.κ Σουφλιάς, Φώλιας και Βουλγαράκης, αγνοώντας τις αντιδράσεις των πολιτών και των αυτοδιοικητικών φορέων του Θριάσιου, χωρίς την παραμικρή διαβούλευση με την τοπική κοινωνία, εξέδωσαν την πρώτη άδεια για το σχέδιο γιγάντωσης και εδαφικής επέκτασης του Διυλιστηρίου της ΠΕΤΡΟΛΑ στην Ελευσίνα .

Η δυσμενής για το περιβάλλον και την ασφάλεια του Θριάσιου πράξη των 3 Υπουργών αποτελεί θρυαλλίδα για την εξέγερση του λαού του Θριάσιου . Ήδη:

· Ο Δήμος Ελευσίνας σε συνεργασία με την ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ διοργανώνουν Ολονύχτια Πολιτιστική Διαμαρτυρία έξω από το Διυλιστήριο της ΠΕΤΡΟΛΑ για το Σάββατο 28 Ιουνίου. Εκτός από τους κοινωνικούς φορείς του Θριάσιου στην εκδήλωση συμμετέχουν: η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Δυτ. Αττικής , οι Δήμοι Ασπροπύργου, Μάνδρας , Μαγούλας , Μεγάρων , Νέας Περάμου , Ζεφυρίου και ο Αναπτυξιακός Σύνδεσμος Δυτ. Αθήνας (ΑΣΔΑ) .

· Στην αυριανή του συνεδρίαση ( ώρα 8.30μμ) το Δημοτικό Συμβούλιο Ελευσίνας θα αποφασίσει την υποβολή Αιτήσεων Ακυρώσεως και Αναστολής στο Συμβούλιο της Επικρατείας κατά της Κοινής Υπουργικής Απόφασης . Το ίδιο αναμένεται να πράξουν και τα Συμβούλια όλων των Δήμων του Θριάσιου καθώς και η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Δυτ. Αττικής

Τα καταστροφικά αυτά σχέδια είναι παράνομα και παράλογα . Αντιστρατεύονται τις αρχές της βιώσιμης ανάπτυξης του κορεσμένου βιομηχανικά και περιβαλλοντικά Θριάσιου. Εκθέτουν σε μεγαλύτερους κίνδυνους την ασφάλεια των οικισμών. Η ασφυκτική γειτνίαση των νέων μονάδων με την εγκατάσταση της ΠΥΡΚΑΛ γίνεται πλέον θανάσιμη. Οδηγεί στο σταδιακό κλείσιμο της μη ρυπογόνου ΠΥΡΚΑΛ και στο πέταγμα στο δρόμο των εκατοντάδων εργαζομένων της .

Δυστυχώς απεδείχθη απατηλή η δημόσια συγνώμη του Πρωθυπουργού στις 16/3/2003 ενώπιον του λαού της Ελευσίνας :«Ζητώ συγγνώμη από τους κατοίκους της Ελευσίνας που πληρώνουν την βιομηχανική ανάπτυξη και δεσμεύομαι να αποδείξω έμπρακτα την ανάληψη της ευθύνης που βαραίνει την πολιτεία» !

Η Κυβέρνηση έσπειρε για πολλοστή φορά ανέμους θανάτου στο Θριάσιο . Τώρα ήρθε η ώρα να θερίσει τις θύελλες της εξέγερσης της κοινωνίας μας .. Όλη, πλέον, η ευθύνη δική της !

Η ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ

Οι Βρετανοί πολίτες λένε «όχι» στην Ευρωσυνθήκη

2008-06-18T11:55:00.002+03:00

Περισσότεροι από τους μισούς εκλογείς στη Βρετανία θα επέλεγαν να ψηφίσουν «όχι» στη Συνθήκη της Λισαβόνας, λίγο αφότου δημοσιοποιήθηκε το ιρλανδικό «όχι» στο σχετικό δημοψήφισμα, όπως προέκυψε από μία σημερινή δημοσκόπηση με τη συμμετοχή 1.300 εκλογέων.

Σύμφωνα με τη δημοσκόπηση αυτή, που διενεργήθηκε από το Ινστιτούτο «YouGov», για λογαριασμό της Λέσχης Διαμόρφωσης Ιδεολογίας «Open Europe», ποσοστό 54% των ερωτηθέντων εκλογέων απάντησε ότι η ανωτέρω Συνθήκη «δεν πρέπει» να επικυρωθεί από το βρετανικό κοινοβούλιο. Μόνον 14% των ερωτηθέντων εκλογέων εκτιμά το αντίθετο.

Όμως, στους εκλογείς που ψηφίζουν τους κυβερνώντες Εργατικούς, σημειωτέον 46% θέλουν την επικύρωση της Συνθήκης της Λισαβόνας, εναντιώνεται δε σε αυτήν ένα ποσοστό 19%.

Εξάλλου, ποσοστό μόνον 29% των ερωτηθέντων επιθυμεί η Βρετανία και μελλοντικά να είναι πλήρες μέλος της ΕΕ, ενώ ένα 24% ευνοεί αποχώρηση της χώρας από την Ενωση. Ειδικότερα, ποσοστό 38% θέλει το Λονδίνο να παραμείνει μόνον στην οικονομική ενιαία ευρωπαϊκή αγορά, αποστασιοποιούμενο όμως απο κάθε πολιτική δομή της Ενωσης.

Μετά το ιρλανδικό «όχι» ο πρωθυπουργός της Βρετανίας Γκόρντον Μπράουν τόνισε ότι θα επισπευστεί η διαδικασία επικύρωσης της Συνθήκης της Λισαβόνας από το βρετανικό κοινοβούλιο.

Μίζα Siemens προς υπουργό ΠΑΣΟΚ

2008-06-18T11:51:00.000+03:00

Δέκα εκατομμύρια γερμανικά μάρκα το 1998 για τις συμφωνίες του ΟΤΕ

Στο υποκατάστημα μιας μικρής και υπεράνω πάσης υποψίας καναδικής τράπεζας στη Γενεύη βρίσκεται, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, η άκρη του «μίτου» του πολιτικού χρήματος στην υπόθεση Siemens. Σύμφωνα με πληροφορίες της «Κ», στον λογαριασμό 221557 της CanadiaImperial Bank of Commerce LtD (CIBC) της ελβετικής πόλης, εμβάστηκαν συνολικά 10 εκατ. γερμανικά μάρκα, αρχής γενομένης τον Ιανουάριο του 1998. Το ποσό αφορούσε, σύμφωνα με στελέχη της μητρικής Siemens, υπουργό των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ, που έπαιζε καθοριστικό ρόλο στην κύρωση και εφαρμογή των προγραμματικών συμφωνιών του ΟΤΕ.

Το σημείωμα με την τραπεζική «διεύθυνση» του δικαιούχου δόθηκε από συνεργάτη του πολιτικού σε στέλεχος του τομέα τηλεπικοινωνιών της θυγατρικής Siemens, ο οποίος με τη σειρά του το παρέδωσε στη μητρική στο Μόναχο για τα... περαιτέρω. Συντάχθηκε στις 19 Ιανουαρίου 1998 και παρουσιάζει ως δικαιούχο κάποιον με το όνομα Α. Ρόκος.

Το ιδιόχειρο σημείωμα δεν παρεδόθη στον εισαγγελέα Πρωτοδικών Παν. Αθανασίου ούτε από την αμερικανική δικηγορική εταιρεία Debevoise and Plimptoούτε από την εισαγγελία του Μονάχου.

Ωστόσο, πρώην στελέχη της Siemens υπέδειξαν στην «Κ» έγγραφο, που έχει στα χέρια του ο κ. Παν. Αθανασίου και περιλαμβάνει ενδείξεις για τη ροή της υψηλής αυτής «μίζας».

Κλήθηκαν τρεις

Τρεις νέες κλήσεις για ανωμοτί κατάθεση σε πρόσωπα, που εμφανίζονται να εκπροσωπούν υπεράκτιες εταιρείες στις οποίες, από τα στοιχεία της έρευνας, φαίνεται να καταλήγουν χρηματικά ποσά από τη Siemens, απέστειλε ο εισαγγελέας Πρωτοδικών Π. Αθανασίου.

ΑΛΕΚΟΣ ΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΦΥΛΑΚΗ:

2008-06-17T19:16:00.000+03:00

«Αθλιότητα της Δικαιοσύνης αλλά και Δικαιοσύνη της αθλιότητας»

Πριν από μερικές ημέρες δημοσιεύθηκε με ένα χρόνο καθυστέρηση το σκεπτικό της απόφασης του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου που εκδίκασε την υπόθεση για τη «17η Νοέμβρη». Αναφορικά με την ηθική αυτουργία, με μια σύντομη ματιά, είναι του ιδίου επιπέδου, αν όχι χειρότερο, από αυτό της πρωτοβάθμιας δίκης. Οπως σ' εκείνο, πρόκειται για κατασκευάσματα που δεν έχουν σχέση με την αλήθεια και στηρίζονται σε συνειδητά ψεύδη, διαστρεβλώσεις, παραποιήσεις. Οι συλλογισμοί είναι έωλοι, οι καταδίκες αυθαίρετες και βασίζονται σε ψεύδη.

Λέγεται ότι η αλήθεια εκφράζεται με λίγα και καθαρά λόγια, πάντα τα ίδια. Το αντίθετο συμβαίνει εδώ με την ηθική αυτουργία. Στην αρχή με κατηγορούσαν ως αρχηγό. Στη συνέχεια ως καθοδηγητή. Μετά, στο σκεπτικό της πρωτοβάθμιας, έγινα μέλος μιας ανύπαρκτης τριμελούς εκτελεστικής γραμματείας, που μετέφερε τις αποφάσεις στους πυρήνες. Επειδή όμως τα άλλα δύο μέλη αποφυλακίστηκαν, έπρεπε να επινοήσουν κάτι άλλο. Ετσι στο σημερινό σκεπτικό η εκτελεστική γραμματεία μεταμορφώθηκε ως διά μαγείας σε διμελές κέντρο εξουσίας.

Είναι το καινούργιο εύρημα, ώστε να μείνει φυλακισμένος ο Γιωτόπουλος. Από πού προέκυψε; Από πουθενά ή μάλλον από την παραποίηση του περιεχομένου του ψευδεπίγραφα αποκαλούμενου «καταστατικού». Σ' αυτό το σύντομο σημείωμα δεν θα ασχοληθώ με το συνονθύλευμα των... «αιτιολογιών» του σκεπτικού αλλά μόνο με τα δύο αυτά ζητήματα, αποδεικνύοντας ότι και τα δύο είναι ανύπαρκτα, ότι είναι προϊόντα φαντασίας.

Για το λεγόμενο «καταστατικό» υπάρχει μια μόνο μαρτυρία, αυτή του Τσελέντη. Είναι όμως δυνατόν να υπήρχε «καταστατικό» και να μην το γνώριζε κανένας απ' τους υπόλοιπους κατηγορουμένους που υποτίθεται ότι είχαν σχέση με την οργάνωση; Οποιοσδήποτε στρατολογούνταν, το πρώτο πράγμα που θα όφειλαν να του δείξουν, είναι το καταστατικό λειτουργίας, όπως γίνεται παντού, αφού αυτό δεν μπορεί να είναι κρυφό, ούτε θα πρέπει να μείνει κρυφό. Ομως κανένας απολύτως -πλην Τσελέντη- δεν αναφέρθηκε σ' αυτό στη διάρκεια των δύο χρόνων που κράτησαν οι δίκες. Ενώ αν υπήρχε θα έπρεπε οι αναφορές σ' αυτό να είναι συχνές, αφού αυτό ρύθμιζε τη λειτουργία της οργάνωσης. Ακόμη κι αυτοί οι υπόλοιποι συνεργαζόμενοι με τις αρχές δεν αναφέρθηκαν σ' αυτό.

Είναι γνωστό στους πάντες ότι η αξιοπιστία του Τσελέντη είναι πολύ μικρή. Και όπως απέδειξε επανειλημμένα ο Τζωρτζάτος, χωρίς ποτέ κανείς ν' αποπειραθεί να τον αντικρούσει, η κατάθεση Τσελέντη είναι αποτέλεσμα ενός deal με τις Αρχές. Μ' αυτή τη συμφωνία ο Τσελέντης κατόρθωσε να σπάσει τα ισόβια προσφέροντας όσα του ζητήθηκαν, δηλ. μια σειρά από ψεύδη, για να ενοχοποιήσει κυρίως εμένα και τον Τζωρτζάτο. Με ποια λογική, λοιπόν, ο Τσελέντης θεωρείται αξιόπιστος, όταν λέει ότι το γραμμένο απ' το χέρι του «καταστατικό», το αντέγραψε από χειρόγραφο του Γιωτόπουλου;

Αλλά ας υποθέσουμε ότι ο Τσελέντης λέει την αλήθεια, ότι δηλ. είτε το αντέγραψε είτε όχι, αυτό είναι το «καταστατικό». Δυστυχώς για το σκεπτικό, το περιεχόμενο του «καταστατικού» το διαψεύδει. Δεν είναι τυχαίο ότι το κρύβουν κι ότι είναι δυσανάγνωστο. Η κύρια ιδέα του είναι ότι τόσο η βίαιη δράση όσο και το οργανωτικό σχήμα θεμελιώνονται στην πλατειά δημοκρατική συζήτηση των μελών είτε στη συνδιάσκεψη, είτε σε συζητήσεις μελών από περισσότερους πυρήνες. Λένε καθαρά (στη σελ. 2) «ότι χωρίς αυτήν την πλήρη και πλατειά δημοκρατική συζήτηση δεν υπάρχει θεμελίωση του συγκεντρωτισμού, που καταντάει μπλανκισμός, συνωμοτισμός χωρίς νόημα. Δεν νοούνται καν ενέργειες λαϊκής βίας που οδηγούν σε τυφλό εμπειρισμό, στον μιλιταριστικό αυθορμητισμό». Και (στη σελ. 6) λέει «όλοι οι υπεύθυνοι πυρήνων, τα μέλη της συνδιάσκεψης, τα μέλη της εκτελεστικής γραμματείας εκλέγονται, είναι ανά πάσα στιγμή ανακλητά και λογοδοτούν στη συνδιάσκεψη». Αν όλ' αυτά είχαν γίνει, κάποιος κατηγορούμενος που είχε σχέση θα τα είχε αναφέρει στις δίκες. Μπορούν λοιπόν να μας πουν οι συντάκτες του σκεπτικού πού και πότε έγινε Συνδιάσκεψη; Πού και πότε έγινε έστω και μία (1) τον αριθμό πλατειά συζήτηση με μέλη από περισσότερους πυρήνες; Μπορούν να μας υποδείξουν έστω και έναν που να εξελέγη ως υπεύθυνος πυρήνα; Και επειδή το σκεπτικό αναφέρεται επανειλημμένα σε απειλή κυρώσεων, μπορούν να μας υποδείξουν έστω και ένα μέλος που να τιμώρησε το κέντρο εξουσίας και με ποια ποινή; Αντίθετα, ούτε μια απ' αυτές τις περιπτώσεις δεν πραγματοποιήθηκαν.

Στο τέλος λέει ότι δεν είναι αποδεκτή η πρακτική της κοοπτάτσιας, δηλ. του διορισμού υπεύθυνου από πάνω. Αφού λοιπόν αυτή δεν είναι αποδεκτή απομένει η εκλογή. Πού λοιπόν και πότε εξέλεξαν τα δύο μέλη που αποτελούσαν το κέντρο εξουσίας; Κι αφού αυτά ήσαν ανά πάσα στιγμή ανακλητά, πώς παρέμειναν τα ίδια για μια τόσο μεγάλη χρονική περίοδο;

Το συμπέρασμα είναι ολοκάθαρο. Ακόμη κι αν αυτό το χαρτί είναι πραγματικό -δηλ. μη χαλκευμένο- δεν είναι το «καταστατικό». Το πολύ να ήταν οι απόψεις κάποιων για το οργανωτικό και είτε απορρίφθηκαν είτε εφαρμόστηκε άλλο μοντέλο. Δεν ήταν το καταστατικό, γιατί η λειτουργία της 17Ν, όπως φάνηκε στο δικαστήριο απ' την πρακτική της, ήταν τελείως διαφορετική. Τίποτε απ' όσα αναφέρονται σ' αυτό το «καταστατικό» δεν εφαρμόστηκε, ούτε καν η στεγανοποίηση. Και η προσπάθεια να κρατηθεί απ' αυτό το μόνο που μας βολεύει, δηλ. η αναφορά στο κέντρο, πετώντας στον κάλαθο των αχρήστων όλα τα άλλα πιο σημαντικά, παραχαράζει τελείως το περιεχόμενό του. Αλλωστε ο ίδιος ο Τσελέντης έχοντας συναίσθηση της αντίφασης, δήλωσε στο δικαστήριο ότι το «καταστατικό», ποτέ δεν εφαρμόστηκε. Και αντίθετα από όσα λέει το σκεπτικό, σε ερώτηση των εφετών του πρωτοβάθμιου αλλά και αυτών του δευτεροβάθμιου και της εισαγγελέως που τον πίεζαν αφόρητα να στέρξει και να πει ότι υπήρχε ανώτερο κλιμάκιο, το αρνήθηκε κατηγορηματικά, περιγράφοντας με λεπτομέρειες τον τρόπο με τον οποίο λαμβάνονταν οι αποφάσεις σε κάθε πυρήνα, χωρίς επεμβάσεις τρίτων.

Οσον αφορά το δήθεν κέντρο εξουσίας. Οσοι έχουν συμμετάσχει σε αριστερές οργανώσεις οποιουδήποτε τύπου, γνωρίζουν ότι υπήρχε πάντα μια έντονη αντιηγετική νοοτροπία. Οτι η κάθε ηγεσία αντιμετώπιζε δυσκολίες και σοβαρές αντιρρήσεις. Ο μόνος τρόπος για να περιοριστούν, ήταν η ανάδειξη της όποιας ηγεσίας από δημοκρατικές εκλογικές διαδικασίες που έτσι τη νομιμοποιούσαν και της προσέδιδαν κάποιο κύρος. Απ' τη συμμετοχή μου στην Αντίσταση κατά της χούντας γνωρίζω ότι αυτό ίσχυε ακόμη περισσότερο για παράνομες, συνωμοτικές οργανώσεις. Μόνο αν γνωρίζει κάποιος ότι μια ηγεσία έχει εκλεγεί από κάποια πλατύτερη συνέλευση, της έχει εμπιστοσύνη και την αποδέχεται. Αλλιώς, η ηγεσία δεν μπορεί να λειτουργήσει. Είναι λοιπόν δυνατόν να λειτουργεί επί 27 χρόνια μια οργάνωση και να μη γνωρίζει ούτε ένας το όνομα του κέντρου εξουσίας, το οποίο δεν μπορεί να είναι κρυφό για να μπορέσει να παίξει τον ρόλο του; Είναι δυνατόν να μην ξέρει το μέλος, σε ποιο κέντρο οφείλει να υπακούει, από ποιους και με ποιες διαδικασίες αυτό εξελέγη; Αν υπήρχε τέτοιο κέντρο, θα το ήξεραν όσοι είχαν κάποια σχέση, θα το ανέφεραν στις δίκες με το όνομά του, θα έλεγαν κάθε φορά π.χ. η διοικούσα επιτροπή μας μήνυσε αυτό κ.λπ. Ούτε ένας όμως κατηγορούμενος στη διάρκεια των δύο δικών, δεν ανέφερε ούτε μια φορά κάτι τέτοιο. Αρα, δεν υπήρχε κέντρο εξουσίας όπως δεν υπήρχε και εκτελεστική γραμματεία.

Παραδόξως και εδώ τη μεγαλύτερη συμβολή στην απόδειξη ότι δεν υπήρχε κέντρο εξουσίας την προσφέρουν οι συνεργαζόμενοι, άθελά τους. Συγκεκριμένα ο Τσελέντης περιγράφοντας στην πρωτοβάθμια δίκη κάποια ενέργεια, είπε ότι τον έστειλαν σε κάποια παρατήρηση στόχου και εκεί διαπίστωσε ότι επρόκειτο για γυναίκα και μάλιστα έγχρωμη. Οταν τους συνάντησε, τους είπε ότι δεν μπορεί να έχουν τέτοιο στόχο και τον άλλαξαν αμέσως. Το ίδιο ισχυρίζεται έτερος συνεργαζόμενος που αποφυλακίστηκε πρόσφατα. Δήλωσε στο πρωτοβάθμιο ότι κάποιο μέλος του είπε ότι προετοίμαζαν σαν στόχο κάποιον που υπήρξε πρώην πρόεδρος της Ν.Δ. Διεφώνησε και ζήτησε ν' αλλάξουν στόχο, όπως κι έγινε.

Ας φανταστούμε ότι οι ηγεσίες των δύο μεγάλων κομμάτων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ έχουν μια θέση σε σημαντικό πολιτικό ζήτημα π.χ. υπέρ της ίδρυσης μη κρατικών πανεπιστημίων και για την κατάργηση του άρθρου 16. Και ότι ένας απλός βουλευτής τους όχι μόνο διαφωνεί αλλά ότι διαφωνώντας αλλάζει τη θέση όλου του κόμματος. Τι θα σήμαινε αυτό; Οτι, βέβαια, δεν υπάρχει ηγεσία, αφού μπορεί ο οποιοσδήποτε βουλευτής να αλλάζει τις θέσεις της. Παρόμοια, όσα περιγράφουν οι δύο συνεργαζόμενοι σημαίνουν ότι δεν υπήρχε ηγεσία. Αν υπήρχε, αυτή θα αποφάσιζε και δεν θα άλλαζαν οι αποφάσεις της από ένα απλό μέλος και μάλιστα με τόση ευκολία.

Ας υποθέσουμε, τέλος, ότι υπήρχε αυτό το κέντρο εξουσίας, που αποφάσιζε τα πάντα. Είναι γνωστό ότι οι συλλήψεις έγιναν μετά τη βομβιστική ενέργεια στον Πειραιά. Κι ότι σ' αυτή την ενέργεια τόσο στον σχεδιασμό, στην πραγματοποίησή της, όσο και αμέσως μετά απ' αυτήν έγιναν δεκάδες παιδαριώδη λάθη, που ούτε 18άρηδες γκαζάκηδες δεν θα έκαναν. Και δεν εννοώ την τυχαία έκρηξη της βόμβας στα χέρια μέλους. Μπήκαν πολλά αυτογκόλ. Συνέπεια αυτών ήταν οι συλλήψεις. Ποιος ευθύνεται; Μα, βέβαια, το κέντρο εξουσίας που υποτίθεται ότι αποφάσιζε τα πάντα. Αντιλαμβάνεται εύκολα ο καθένας ποια θα ήταν η συνέχεια. Ολοι οι συλληφθέντες που είχαν κάποια σχέση θα καθύβριζαν νυχθημερόν το κέντρο εξουσίας, θα καταφέρονταν ενάντια στα μέλη του, θα τους λοιδορούσαν, θα ζητούσαν εξηγήσεις γι' αυτά τα παιδαριώδη λάθη πρωτάρηδων που τους οδήγησαν στη φυλακή. Τίποτε τέτοιο όμως δεν έγινε, παρ' όλες τις φιλότιμες και συστηματικές προσπάθειες της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας να διαμηνύσουν σε ορισμένους συλληφθέντες ακόμη και μέσω των δικηγόρων τους ότι όποιος κοπανάει τον Γιωτόπουλο θα έχει μειωμένη ποινή.

Για να αντιληφθεί ο αναγνώστης το επίπεδο του σκεπτικού, θα κάνω μόνο μια αναφορά. Με κατηγορούν γιατί δεν προσέφυγα σε άλλο γραφολόγο ώστε να αμφισβητήσω το πόρισμα του δικού τους. Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς εδώ; Οτι αυτό δεν είναι αλήθεια, γιατί εγώ προσέφυγα; Οτι η γνωμάτευση της Γαλλίδας γραφολόγου στην οποία προσέφυγα διέψευσε το πόρισμα του δικού τους και το αποσιωπούν; Οτι γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο αρνήθηκαν να τη δεχτούν με κάποια πρόφαση, όπως αρνήθηκαν να με εκπροσωπήσει ο Γάλλος δικηγόρος κ. Comte, που έφερε αυτή τη γνωμάτευση; Οτι προσπαθούν να αποκρύψουν ότι αρνήθηκαν παράνομα να τη δεχτούν για να μπορέσουν να με καταδικάσουν με τον δικό τους; Δεν αντιλαμβάνονται ότι με όλα αυτά πετυχαίνουν το αντίθετο από αυτό που επιδιώκουν;

Θα μου απαντήσουν ίσως ότι προσβάλλω το κύρος της Δικαιοσύνης με αυτά τα σκληρά λόγια. Το ανύπαρκτο εδώ και χρόνια κύρος της Δικαιοσύνης το προσβάλλουν κατ' αρχήν ορισμένοι λειτουργοί της με τις ενέργειες, τις παραλείψεις, τις αποφάσεις τους. Σκληρές δεν είναι οι λέξεις, αλλά η πραγματικότητα, η ζωή, η φυλακή. Βαρβαρότητα είναι να καταδικάζεις κάποιον σε βαρύτατη ποινή, φυλακίζοντάς τον για τουλάχιστον 6 χρόνια, για να τον δαιμονοποιήσεις στα μάτια της κοινωνίας, να τον τοποθετήσεις στο περιθώριό της, εξυπηρετώντας πολιτικές σκοπιμότητες των επικυρίαρχων.

Βαρβαρότητα είναι το εφεύρημα για εκτελεστικές γραμματείες, κέντρα εξουσίας και τα παρόμοια, ώστε να δικαιολογηθούν οι παρανομίες και η αυθαίρετη καταδίκη. Βαρβαρότητα είναι να καταδικάζεις και να φυλακίζεις χρήστες για μικροποσότητες, ενώ οι μεγαλέμποροι και οι επώνυμοι χρήστες με τις ποσότητες είναι ελεύθεροι. Βαρβαρότητα είναι ότι καταδικάζοντάς τους, καταστρέφεις και την οικογένειά τους. Βαρβαρότητα είναι ότι δεν αποδόθηκε δικαιοσύνη σύμφωνα με το περί Δικαίου αίσθημα του λαού, ούτε σε μια μεγάλη υπόθεση που συγκλόνισε τη χώρα τις τελευταίες δεκαετίες. Γιατί η Δικαιοσύνη και το ποινικό σύστημα δεν αποδίδουν δικαιοσύνη. Γιατί το σωφρονιστικό σύστημα δεν σωφρονίζει και συνεπώς είναι βαρβαρότητα. Γιατί και οι δύο αυτοί θεσμοί συνιστούν μια αδυσώπητη μηχανή, που παράγει και αναπαράγει το έγκλημα. Μετατρέποντας την ανομία, την παραβατικότητα, σε βαρειά εγκληματικότητα. Δημιουργώντας το απαραίτητο για την κοινωνία περιθώριο, το έγκλημα, που είναι έξω και μακριά απ' αυτήν. Οχι αναγκαστικά απ' τον «εγκληματία» αλλά επιλέγοντας όποιον παραβιάζει τον κώδικα σωστής συμπεριφοράς που επιβάλλει η καθώς-πρέπει κοινωνία, όποιον παραβιάζει τη νόρμα και σαν τέτοιος θεωρείται δυνητικά εχθρός της. Η δημιουργία αυτού του περιθωρίου, του χώρου του εγκλήματος, είναι απαραίτητη για την καθώς πρέπει κοινωνία. Για να εξαγνιστεί, να περιχαρακωθεί. Αυτός είναι ο στόχος της δικαιοσύνης του σωφρονιστικού συστήματος.

Ιστορικοί λόγοι καθιστούν τα πράγματα ακόμη χειρότερα. Αποδεικνύεται σήμερα, 34 χρόνια μετά την πτώση της δικτατορίας, ότι ήταν μοιραίο για την Ελληνική Δημοκρατία το γεγονός ότι ούτε ο Καραμανλής το '74, ούτε ο Παπανδρέου το '81 τόλμησαν να προχωρήσουν σε κάθαρση στον χώρο της Δικαιοσύνης. Η Δημοκρατία που προέκυψε ήταν και παραμένει σήμερα κολοβή, αφού ένας απ' τους σημαντικότερους θεσμούς της, αυτός της Δικαιοσύνης, παραμένει αναλλοίωτος, όπως το δείχνει η δικαστική καθημερινότητα. Οντας μια συγκεντρωτική δομή, ιεραρχημένη, με ιδεολογία που κυμαίνεται από απλά συντηρητική μέχρι σκοταδιστική και υπεραντιδραστική είναι πολύ εύκολο να αναπαράγεται και να ελέγχεται από μια μικρή μειοψηφία που κατέχει τις θέσεις κλειδιά, παρ' ότι σήμερα υπάρχουν διαφορετικοί και αξιόλογοι δικαστές με πλούσιους ορίζοντες. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι ο πρώην πρόεδρος της Διεθνούς Συνομοσπονδίας Ενώσεων Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, ποινικολόγος κ. Patrick Baudouin, έχοντας μελετήσει τον δικαστικό χειρισμό της υπόθεσης της 17Ν και την πρωτοβάθμια δίκη, τα χαρακτήρισε ως «δικαιοσύνη δικτατορίας». Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι αν μελετούσε τη δευτεροβάθμια δίκη και το σκεπτικό της απόφασης, τα ίδια θα έλεγε, αν όχι χειρότερα.

Αλέκος Γιωτόπουλος

Φυλακές Κορυδαλλού 9 Ιουνίου 2008

Περισσότερη δημοκρατία

2008-06-17T19:15:00.001+03:00

Liberation

Σε κάθε κρίση που περνά η Ευρώπη, η ίδια κωμωδία: οι μοιρολογίστρες υποστηρίζουν ότι η Ενωση είναι στο χείλος του γκρεμού και οι σκληροί λένε ότι όλα θα συνεχιστούν όπως πριν, εφόσον η Ευρώπη έχει γνωρίσει κι άλλες (κρίσεις). Οι μοιρολογίστρες... κάνουν σαν να προαναγγέλλουν την αποκάλυψη, για να επιβάλουν μια λύση. Οι σκληροί θεωρούν ότι η Ευρώπη... τόσο συχνά επισκευασμένη, μπορεί να προχωρήσει με κάθε κόστος. Μόνο που αυτό το παιχνίδι ρόλων δεν «παίζει» πια στη μεγάλη Ευρώπη των «27»..

Αυτή η Ευρώπη δεν προχωρά πια με διπλωματικές κομψότητες... Εχει ανάγκη από δημοκρατία, από παιδαγωγική. Πρέπει να συνδέσει τους λαούς της Ευρώπης με τη δομή της. Η γαλλική προεδρία, που αναμενόταν να εξελιχθεί χωρίς αναποδιές, ώς την 1η Ιανουαρίου 2009... πρέπει να αλλάξει στρατηγική. Θα πρέπει βεβαίως να προωθήσει τα θέματα που προτιμά (μετανάστευση, κλίμα, άμυνα, Μεσόγειο), αλλά προσθέτοντας μια ισχυρή δόση εξήγησης. Γιατί το ιρλανδικό «όχι» εκφράζει μια ανησυχία που δεν περιορίζεται στους Ιρλανδούς. Ακόμα κι αν στοιχηματίσουμε ότι η συνθήκη περνούσε από τις κάλπες, θα είχε αλλού την ίδια υποδοχή. Οι Ευρωπαίοι αισθάνονται την κρίση να αυξάνεται, δυσπιστούν στα συμβούλια κορυφής και θέλουν να ακούγονται...

1o Διεθνιστικό Φεστιβάλ Νεολαίας στην Ελλάδα

2008-06-17T19:08:00.001+03:00

1o Διεθνιστικό Φεστιβάλ Νεολαίας στην Ελλάδα

Αθήνα, 11-13 Ιουλίου 2008

Ο κόσμος μας ανήκει!

Τρεις μέρες συνάντησης νέων από την Ευρώπη, τη Λατινική Αμερική, την Ασία, την Αφρική, τη Μέση Ανατολή!

Τρεις μέρες συνάντησης κινημάτων, οργανώσεων, πρωτοβουλιών νεολαίας ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό, τον πόλεμο, την ιμπεριαλιστική παγκοσμιοποίηση!

Τρεις μέρες με συζητήσεις και εργαστήρια για τις αντιστάσεις της νεολαίας σε όλο τον κόσμο και με ενημερώσεις από σημαντικά κινήματα!

Τρεις μέρες πολύμορφων πολιτιστικών δραστηριοτήτων, με μεγάλες συναυλίες, δρώμενα, βιντεοπροβολές, εκθέσεις!

Διοργάνωση: ΚΟΕ

Δείτε το παρακάτω link (που θα ανανεώνεται):

http://www.resistancefestival.gr/

Μηχανοκίνητη πορεία στον Αυλώνα την Κυριακή 22 Ιουνίου

2008-06-17T19:05:00.000+03:00

Εκατοντάδες παιδιά βρίσκονται έγκλειστα σε φυλακές.. Η θλιβερή σωφρονιστική πραγματικότητα των ανήλικων παραβατών κάνει επιτακτικό το αίτημα της αλλαγής του τρόπου αντιμετώπισής των.

Η κατάργηση του εγκλεισμού ανηλίκων θα συμβάλει στη διαχείριση ενός κοινωνικού προβλήματος με όρους κοινωνικούς και πολιτικούς.

Οι ανήλικοι χρειάζονται ένα ανοικτό περιβάλλον ουσιαστικής κοινωνικής εκπαίδευσης. Η κοινωνικοποίηση δεν μπορεί να συντελεσθεί στο εσωτερικό της παραβατικής υποκουλτούρας. Για τους ανήλικους η ελπίδα είναι ακόμη ισχυρή και ζωντανή. Η κοινωνική ευθύνη, η αυτοεκτίμηση, ο αλληλοσεβασμός είναι δυνατόν να ανακτηθούν. Αρκεί να επικρατήσει «η λογική της διαπαιδαγώγησης όχι μέσω της ποινής αλλά της διαπαιδαγώγησης αντί της ποινής».

Πέντε χρόνια μετά την αναμόρφωση του ελληνικού θεσμικού πλαισίου για την αντιμετώπιση της παραβατικότητας των ανηλίκων (Ν. 3189/2003) η κατάσταση δεν έχει μεταβληθεί ουσιαστικά.

Η δημιουργία εναλλακτικών θεσμών ισότιμης και δημιουργικής ένταξης των παιδιών και των εφήβων στο κοινωνικό σύνολο είναι η απάντηση στον εγκλεισμό. Για την εφαρμογή εναλλακτικών μέτρων χρειάζεται οργάνωση, εξειδικευμένοι φορείς, εκπαιδευμένο στελεχικό δυναμικό, υποδομές, τεχνογνωσία, πόροι και κυρίως τόλμη. Γιατί η κατάργηση του εγκλεισμού των ανηλίκων αποτελεί ένα πρώτο θεσμικό βήμα για την επανεκπαίδευση και την διαπαιδαγώγηση της ίδιας της κοινωνίας ως προς τους τρόπους προσέγγισης και επίλυσης προβλημάτων που η ίδια έχει προκαλέσει λόγω της υποκρισίας , της αδιαφορίας, της ανικανότητας, της αναλγησίας και της πολιτικής της κοινωνικής εγκατάλειψης. Οι φυλακές ανηλίκων είναι αποτέλεσμα μιας κοινωνικά άδικης πολιτικής που δημιουργεί τους όρους και τις προϋποθέσεις για την «παραβατικότητα».

Η Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων η οποία έχει ξεκινήσει καμπάνια, συλλέγοντας υπογραφές, για την κατάργηση των φυλακών ανηλίκων, οργανώνει μηχανοκίνητη πορεία και συγκέντρωση στις φυλακές ανηλίκων στον Αυλώνα, την Κυριακή 22 Ιουνίου.

Η πορεία θα ξεκινήσει από το Πεδίον του Άρεως στις 10 πμ με μηχανές, αυτοκίνητα και πούλμαν. Όποιος ή όποια δεν έχει δικό του μέσο να το δηλώσει για να του κλείσουμε θέση με πούλμαν.

ΧΑΣΤΟΥΚΙ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ

2008-06-16T11:39:00.000+03:00

Oι Τουρκοκύπριοι είναι μειοψηφία στα κατεχόμενα. Αυτό από έρευνα που διενεργήθηκε πρόσφατα από τη συντεχνία των τουρκοκυπρίων δασκάλων KTOS στα σχολεία των κατεχομένων. Τα αποτελέσματα της έρευνας έχουν δημοσιευθεί στον τουρκοκυπριακό Τύπο.
Σύμφωνα με τα στοιχεία, στα λεγόμενα δημόσια δημοτικά σχολεία των κατεχομένων το 37% των μαθητών είναι τούρκοι υπήκοοι, το 34% έχουν γονείς με ιθαγένεια της Κυπριακής Δημοκρατίας, το 19% έχουν γονείς με τουρκική και «τουρκοκυπριακή ιθαγένεια» και στο 9% ένας εκ των δύο γονιών έχει την ιθαγένεια της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Kαταγγελία

Στα συγκεκριμένα σχολεία φοιτούν 22.996 μαθητές. Όπως δήλωσε ο πρόεδρος της συντεχνίας ΚΤOS, Σενέρ Ελτσίλ, οι Τουρκοκύπριοι έχουν καταστεί μειονότητα στην ίδια τους την πατρίδα.

Σε δηλώσεις σε συνέντευξη Τύπου προχθές για το θέμα, ο Σενέρ Ελτσίλ είπε ότι «οι Τουρκοκύπριοι έχουν μετατραπεί σε μειονότητα στην ίδια τους τη χώρα» και επισήμανε ότι ο πληθυσμός που βρίσκεται στο νησί για να εργαστεί θα αποκτήσει το δικαίωμα να γίνει «πολίτης» του καθεστώτος μετά από πέντε χρόνια.

Πρόσθεσε ταυτοχρόνως ότι: «Η διαδικασία της εξόντωσης των Τουρκοκυπρίων θα συνεχισθεί και θα ενταθεί».

Ο κ. Ελτσίλ επισήμανε ότι εκείνοι που προσπαθούν να παραπλανήσουν τον κόσμο λέγοντας ότι δεν υπάρχει μεταφορά πληθυσμού από την Τουρκία στις κατεχόμενες περιοχές ψεύδονται. Μεταφορά γίνεται και μάλιστα «επίσημα» διά θαλάσσης, κουβαλώντας παρανόμως εργαζόμενους. Ο γραμματέας της συντεχνίας των τουρκοκυπρίων δασκάλων επεσήμανε ότι η μεταφορά πληθυσμού από την Τουρκία ουσιαστικά εμποδίζει τον σωστό προγραμματισμό στους τομείς της εκπαίδευσης και της υγείας.

O Tύπος

Επί του θέματος, η «Αφρίκα» γράφει στην πρώτη σελίδα ότι «το ποσοστό μας στα νηπιαγωγεία και δημοτικά μειώθηκε στο 34%, δηλαδή είμαστε το 1/3 του πληθυσμού. Μήπως θα μπορέσουμε να κρατηθούμε στο 20% μετά από μια δεκαετία;».

Η «Κίπρισλι», που πρόσκειται στο στρατόπεδο των παραδοσιακών Nτενκτασικών, σχολιάζει τη δημοσκόπηση και γράφει ότι όταν κάποιος τη διαβάζει σχηματίζει την εντύπωση ότι αυτή διενεργήθηκε στην ελληνοκυπριακή πλευρά, επειδή έχει ως βάση την ιθαγένεια της Κυπριακής Δημοκρατίας και έχει παραβλεφθεί το ψευδοκράτος.

Στρατό στους δρόμους βγάζει η κυβέρνηση Μπερλουσκόνι και ξεσηκώνει θύελλα...

2008-06-16T11:35:00.000+03:00

Βαθιά πολιτική κρίση στην Ιταλία εξαιτίας της απόφασης της κυβέρνησης Μπερλουσκόνι να ανάπτυξει στρατεύματα στους δρόμους μεγάλων πόλεων για την καταπολέμηση της εγκληματικότητας. «Δεν είμαστε στην Κολομβία» λέει η αντιπολίτευση. Αντιδρά έντονα η Αστυνομία.

Περίπου 2.500 στρατιώτες αναμένεται να βγουν στους δρόμους μεγάλων ιταλικών πόλεων για αρχική περίοδο ενός έτους.

Η αντιπολίτευση καταγγέλλει με σφοδρότητα τις κινήσεις της νεοεκλεγείσας δεξιάς κυβέρνησης. Για «λανθασμένη ενέργεια που ταπεινώνει τις δυνάμεις επιβολής του νόμου και της τάξης» κάνει λόγο ο ηγέτης της κεντροαριστεράς Βάλτερ Βελτρόνι. «Δεν είμαστε στην Κολομβία» δηλώνει ο αντιπολιτευόμενος βουλευτής και αρχηγός μικρού αριστερού κόμματος Αντόνιο ντι Πιέτρο.

Έντονα ενοχλημένη η αστυνομία αναφέρει ότι δεν πρόκειται να εκτελέσει τα καθήκοντά της, καταγγέλλοντας ότι η κυβερνητική απόφαση ισοδυναμεί με δήλωση από πλευράς της ότι η αστυνομία δεν είναι ικανή να επιβάλει το νόμο.

Οι ταξιδιώτες στον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό του Μιλάνου ενδέχεται να είναι ανάμεσα στους πρώτους που θα έχουν την «εμπειρία» της νέας στρατηγικής Μπερλουσκόνι. Έως και 300 στρατιώτες αναμένεται να εκτελούν περιπόλους και ελέγχους βάζοντας στο στόχαστρο «πορτοφαλάδες» και κακοποιούς.

Επιχειρώντας -ανεπιτυχώς- να κατευνάσει τις αντιδράσεις, η κυβέρνηση δήλωσε ότι οι στρατιώτες θα αναπτυχθούν σε δοκιμαστική βάση για μέγιστη περίοδο ενός έτους, αναφέρει το BBC.

«Η ανάπτυξη Ενόπλων Δυνάμεων για τον έλεγχο πόλεων είναι ένα λάθος απολυταρχικού καθεστώτος» απάντησε ο Ντι Πιέτρο. «Δεν είμαστε στην Κολομβία όπου αυτές οι δυνάμεις χρησιμοποιούνται στη μάχη της τρομοκρατίας και της ένοπλης εξέγερσης» αναφέρει, κρούοντας παράλληλα τον κώδωνα του κινδύνου για αρνητικές επιπτώσεις στον τουρισμό στην Ιταλία.

Ο Ιταλός υπουργός Αμυνας Ινάσιο λα Ρούσα υποστηρίζει από πλευράς του ότι δεν υπάρχει κίνδυνος αντιπαράθεσης μεταξύ στρατού και αστυνομίας, και τονίζει ότι ήταν η κεντροαριστερά που διέταξε την ανάπτυξη του στρατού το 1992 μετά τη δολοφονία των δικαστών κατά της Μαφίας Τζιοβάνι Φαλκόνε και Πάολο Μπορσελίνο στη Σικελία.

Newsroom ΔΟΛ

Εφιάλτης το αμερικανικό όνειρο...

2008-06-14T13:35:00.000+03:00

Tέσσερις στους δέκα Νεοϋορκέζους δυσκολεύονται να αγοράσουν τρόφιμα λόγω ακρίβειας.

Περίπου 3,1 εκατομμύρια Νεοϋορκέζοι, δηλαδή τέσσερις στους δέκα κατοίκους της πόλης, δυσκολεύτηκαν να αγοράσουν τρόφιμα το 2007, λόγω της μεγάλης αύξησης των τιμών, σύμφωνα με μια έρευνα που πραγματοποίησε η Επισιτιστική Τράπεζα της Νέας Υόρκης.

Ο αριθμός αυτών που πλήττονται από την άνοδο των τιμών αυξήθηκε κατά 52% από το 2003, τη χρονιά που έγινε για πρώτη φορά παρόμοια έρευνα.

Οι μισοί ισπανόφωνοι και οι κάτοικοι της λαϊκής συνοικίας του Μπρονξ δήλωσαν ότι δυσκολεύτηκαν να τραφούν τον τελευταίο χρόνο.

Η αύξηση στις τιμές των τροφίμων, κατά 15% από το 2003 έως το 2007 και κατά 5,8% από τον Μάιο του 2007, σύμφωνα με την αμερικανική στατιστική υπηρεσία, έπληξε σοβαρά τους Νεοϋορκέζους που ήταν συνηθισμένοι σε χαμηλές τιμές τις τελευταίες δεκαετίες.

Ακόμη και οι «προνομιούχοι» δηλώνουν ότι αντιμετωπίζουν δυσκολίες: από τους πολίτες που κερδίζουν περισσότερα από 75.000 δολάρια κατ' έτος ο ένας στους πέντε υποστήριξε ότι τα βγάζει δύσκολα πέρα, ποσοστό πενταπλάσιο σε σχέση με το 2003. Τα ίδια προβλήματα έχει και το ένα τρίτο των αποφοίτων πανεπιστημίων.

«Με την παρούσα οικονομική κατάσταση, ολοένα και περισσότεροι Νεοϋορκέζοι δεν καταφέρνουν πλέον να αυξάνουν τους μισθούς και τα εισοδήματά τους», εξήγησε η πρόεδρος της Επισιτιστικής Τράπεζας, Λούσι Καμπρέρα.

Σύμφωνα με την πρόεδρο της πολιτειακής Βουλής, Κριστίν Κουίν, η άνοδος της αύξησης της τιμής των τροφίμων προστίθεται στο βάρος των ενοικίων και των καυσίμων που καλούνται να πληρώσουν οι κάτοικοι.

Επόμενη κίνηση, η βενζίνη...

2008-06-14T12:37:00.000+03:00

Μετά το γάλα, η αμόλυβδη μπαίνει στο στόχαστρο των καταναλωτικών οργανώσεων.

Η αγορά των καυσίμων φαίνεται να είναι ο επόμενος (μετά το γάλα και τα ζυμαρικά) στόχος των Οργανώσεων για την προστασία του καταναλωτή. Σύμφωνα με πληροφορίες, οι Οργανώσεις θα καλέσουν τους καταναλωτές σε μποϊκοτάζ στην αμόλυβδη. Η ημερομηνία εξετάζεται.
Το αν οι πολίτες θα ανταποκριθούν στο κάλεσμα και θα μειώσουν τις μετακινήσεις τους με το Ι.Χ., θα αποδειχθεί στην πράξη. Σε κάθε περίπτωση όμως, η κίνηση αυτή δείχνει το μεγάλο πρόβλημα με την έξαρση της κερδοσκοπίας στα καύσιμα που αντιμετωπίζουν οι Έλληνες καταναλωτές και το οποίο έχει έλθει στην επιφάνεια με μελέτες και πορίσματα της Επιτροπής Ανταγωνισμού.
Όπως σημειώνουν Τα Νέα του Σαββάτου, μόνο τον τελευταίο μήνα, η τιμή της αμόλυβδης βενζίνης στην Ελλάδα αυξήθηκε κατά 8 λεπτά το λίτρο, έναντι 4,3 λεπτών το λίτρο στη Γαλλία, 3,9 λεπτών στην Ισπανία και 4,9 λεπτών στη Γερμανία.
Δηλαδή, ενώ σε αυτές τις χώρες η μέση αύξηση δεν ξεπέρασε το 3,5%, στην Ελλάδα έφθασε το 7%, δηλαδή διπλασιάστηκε.

Προσοχή βγήκαν τα φαντάσματα...

2008-06-13T20:16:00.003+03:00

Οι δύο πρώην υπερ-υπουργοί που έχουν θητεύσει στο οικονομικό επιτελείο των κυβερνήσεων Σημίτη, οι <<κύριοι>> Νίκος Χριστοδουλάκης (αγέλαστος ή ακοινώνητος) και Γιάννος Παπαντωνίου( γνωστός και ως ζεν πρεμιέ ή ο λαμόγιας του χρηματιστηρίου) σχολίασαν με καυστικό τρόπο την απόφαση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, Γιώργου Παπανδρέου να αποπέμψει από την κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος τον πρώην πρωθυπουργό και ιδεολογικό τους πατερούλη Κώστα Σημίτη.

"Η κίνηση Παπανδρέου ήταν μια αδικαιολόγητη κίνηση που θα δημιουργήσει πολλές δυσκολίες στο να πείσει από εδώ και πέρα το ΠΑΣΟΚ ότι πιστεύει σε μια ευρωπαϊκή προοπτική και πιθανώς θα μπουν μια σειρά από προβληματισμοί και αμφισβητήσεις για την αξιοπιστία και την ενότητα του ΠΑΣΟΚ» είπε μιλώντας στο ραδιόφωνο του Alpha o Nίκος Χριστοδουλάκης και συμπλήρωσε πως «ο Κ. Σημίτης θεωρείται ως ένα πολύτιμο εφόδιο στη μάχη της αξιοπιστίας και της προοπτικής. Κατά συνέπεια το να μη τον έχεις στις δυνάμεις σου, είναι ένας αυτοχειριασμός πολιτικός που θα πρέπει να αποκατασταθεί το ταχύτερο δυνατό».

Αλλά και ο Γιάννος Παπαντωνίου δήλωσε στο σταθμό: «Θεωρώ απαράδεκτο στη χώρα μας, σε ένα σύγχρονο δημοκρατικό κόμμα ο αρχηγός να μπορεί να διαγράφει μόνος του, ως μονομελές πταισματοδίκης, να διαγράφει ένα στέλεχος για έκφραση γνώμης» ενώ τόνισε πως «ο Κώστας Σημίτης έχει οδηγήσει το ΠΑΣΟΚ σε δύο μεγάλες εκλογικές νίκες, πήρε 44% το 2000, άρα διαγράφοντας τον Κ. Σημίτη, διαγράφεις ένα κομμάτι από τον εαυτό σου».

Σχόλιο Όλοι καταλαβαίνουμε για πιό λόγο το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να σηκώσει κεφάλι...

Ενα ευχάριστο νέο...

2008-06-13T19:42:00.002+03:00

«Τρικυμία» στην ΕΕ με την απόρριψη της Συνθήκης της Λισαβόνας από τους Ιρλανδούς.

«Χαστούκι» στη Μεταρρυθμιστική Συνθήκη έδωσε ο ιρλανδικός λαός στο μοναδικό δημοψήφισμα που διενεργήθηκε στην ΕΕ των «27» επί της Συνθήκης που ήλθε σε αντικατάσταση του «νεκρού» Ευρωσυντάγματος. Βυθισμένη ξανά σε πολιτική κρίση η Ένωση. Εν αναμονή κοινής δήλωσης Σαρκοζί-Μέρκελ...

Η επίσημη παραδοχή του ιρλανδικού «όχι» στη Συνθήκη της Λισαβόνας ήλθε αργά το μεσημέρι της Παρασκευής διά στόματος του υπουργού Δικαιοσύνης Ντέρμοντ Αχερν. «Φαίνεται ότι θα κερδίσει το 'όχι'. Τελικά, για χίλιους λόγους, ο λαός μίλησε» δήλωσε σε απευθείας τηλεοπτική μετάδοση. Εντός της ημέρας επίκειται και η «επισφράγιση» του «όχι» από την Εκλογική Επιτροπή.

Βάσει των επίσημων αποτελεσμάτων που ανακοίνωσαν 19 από τις 43 εκλογικές περιφέρειες της χώρας το «όχι» συγκεντρώνει μέχρι στιγμής το 54,7% έναντι 45,3% του «ναι».

Ανταποκριτές του κρατικού ραδιοτηλεοπτικού δικτύου RTE και παρατηρητές των πολιτικών κομμάτων που παρακολουθούν την καταμέτρηση είχαν δηλώσει νωρίτερα ότι το «όχι» επικρατεί στη συντριπτική πλειοψηφία των εκλογικών περιφερειών της Ιρλανδίας (43 στο σύνολο) με ελάχιστες εξαιρέσεις, κυρίως σε κάποιες περιφέρειες του Δουβλίνου.

Οι παρατηρητές δήλωσαν στο πρακτορείο Reuters ότι στο Δουβλίνο το «όχι» προηγείται σε πέντε εκλογικές περιφέρειες, σε τρεις οι ψήφοι είναι μοιρασμένες εξίσου και σε μία επικρατεί το «ναι». Στην πρωτεύουσα ψηφίζει περίπου το ένα τέταρτο του εκλογικού σώματος της χώρας.

Το δημόσιο ιρλανδικό ραδιοτηλεοπτικό δίκτυο RTE προέβλεψε ότι το «ναι» έχει πιθανότητες να κερδίσει μόνο σε έξι από τις 43 εκλογικές περιφέρειες της χώρας.

Το ευρώ έπεσε στο χημηλότερο επίπεδο έναντι του δολαρίου τον τελευταίο μήνα μετά τις αρχικές πληροφορίες για απόρριψη της Μεταρρυθμιστικής Συνθήκης από τους Ιρλανδούς. «Εάν οι Ιρλανδοί αποφασίσουν να απορρίψουν τη Συνθήκη της Λισαβόνας, προφανώς δεν θα υπάρξει Συνθήκη της Λισαβόνας» δήλωνε αργά την Πέμπτη ο Γάλλος πρωθυπουργός Φρανσουά Φιγιόν.

Ωστόσο, ο υφυπουργός αρμόδιος για ευρωπαϊκές υποθέσεις Ζαν-Πιέρ Ζουγέ ανέφερε την Παρασκευή πως θα πρέπει «να συνεχιστεί η διαδικασία της επικύρωσης στις άλλες χώρες» και πως «μια νομική διευθέτηση» πρέπει να βρεθεί ανάμεσα στην Ιρλανδία και τις άλλες 26 χώρες-μέλη της ΕΕ.

Ο επικεφαλής της οργάνωσης Libertas, που ηγήθηκε της εκστρατείας υπέρ του «όχι», Ντέκλαν Γκάνλεϊ δήλωσε ότι πρόκειται για «μια μεγάλη ημέρα κατά την οποία μπορεί κανείς να είναι υπερήφανος που είναι Ιρλανδός». Η ψηφοφορία ήταν «δημοκρατία εν δράσει» προσέθεσε, τονίζοντας ότι οι Ιρλανδοί δεν είναι ευρωσκεπτικιστές.

Καθώς επικρατεί το αίσθημα ότι η ιρλανδική κοινή γνώμη πιέστηκε πολύ και απειλήθηκε για να ψηφίσει «ναι» σε μια Συνθήκη που λίγοι είχαν διαβάσει ή κατανοήσει, η διάθεση είναι ενθουσιώδης και λίγοι φόβοι εκφράζονται για τις συνέπειες που μπορεί να έχει το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος για την Ιρλανδία.

Το πρακτορείο Reuters επισημαίνει πως η νίκη του στρατοπέδου του «όχι» σημαίνει πως μια χώρα με λιγότερο από το 1% του πληθυσμού της ΕΕ, που ανέρχεται σε 490 εκατομμύρια, μπορεί να καταστρέψει μια Συνθήκη που με κόπο διαπραγματεύτηκαν επί χρόνια οι ηγέτες των κρατών-μελών

Μιλώντας στο δημόσιο ιρλανδικό ραδιοτηλεοπτικό δίκυτο RTE, η Μέριριντ ΜακΓκίνες, ευρωβουλευτής του αντιπολιτευόμενου κόμματος Φάιν Γκέιλ, που είχε κάνει εκστρατεία υπέρ του «ναι» δήλωσε πως «τρία πράγματα προκάλεσαν την ήττα στο δημοψήφισμα».

«Το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός δεν την είχε διαβάσει [τη Συνθήκη], το γεγονός ότι ο Τσάρλι ΜακΚρίβι [επίτροπος της ΕΕ αρμόδιος για τον ανταγωνισμό] δεν την είχε διαβάσει και το γεγονός ότι οι γυναίκες φοβήθηκαν ότι τα παιδιά τους θα κληθούν να καταταγούν σε έναν ευρωπαϊκό στρατό» δήλωσε συμπληρώνοντας πως πολλοί Ιρλανδοί είχαν παραπληροφορηθεί και σε σχέση με ηθικά ζητήματα.

Σχόλιο :Oί δικοί μας οι ινστρούχτορες πότε θα αποφασίσουν να ζητήσουν τη γνώμη μας για θέματα που μας αφορούν άμεσα; Είναι δυνάτον στη χώρα που γεννήθηκε η Δημοκρατία, ο λαός της να εξαρτάται από τις διαθέσεις των κυβερνήσεων και της κομματικής πειθαρχίας; Επιτέλους τι φοβούνται;

Εκτός Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ ο Κώστας Σημίτης

2008-06-12T19:28:00.001+03:00

Εκτός της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ έθεσε ο πρόεδρος του Κινήματος Γιώργος Παπανδρέου τον Κώστα Σημίτη, έπειτα από την επιστολή του πρώην πρωθυπουργού με την οποία εξέφραζε διαφωνία για την πρόταση διεξαγωγής δημοψηφίσματος επί της Συνθήκης της Λισαβόνας.

Ο κ. Παπανδρέου απέστειλε σχετική επιστολή στον κ. Σημίτη με την οποία τον ενημερώνει ότι δεν θα κινήσει μεν τις τυπικές διαδικασίες διαγραφής, σεβόμενος την ιστορία του πρώην πρωθυπουργού, αλλά δεν τον προσμετρά πλέον στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του κόμματος.

Ο πρόεδρος του κόμματος αναφέρει ότι το θέμα του δημοψηφίσματος έχει λυθεί με ομόφωνες αποφάσεις του Συνεδρίου και του Πολιτικού, οπότε χαρακτηρίζει ουσιαστικά άνευ αντικειμένου την επιστολή.

Αντ' αυτού, ο Γ.Παπανδρέου θεωρεί ότι η δημοσιοποίηση της επιστολής αποτελεί «αδικαιολόγητη πολιτική πράξη» που προκαλεί ερωτηματικά και σύγχυση στους πολίτες

«Αντιλαμβάνομαι ότι έχεις τελικά αποφασίσει να κινείσαι έξω από το πλαίσιο των αποφάσεων του ΠΑΣΟΚ και να λειτουργείς αυτόνομα και ανεξάρτητα. Μπορώ να το κατανοήσω αλλά δεν μπορώ να το δεχτώ.

»Είμαι προσωπικά υποχρεωμένος αλλά και αποφασισμένος να διαφυλάττω την πολιτική ενότητα του Κινήματός μας, σεβόμενος την απόφαση της πλατιάς βάσης του ΠΑΣΟΚ της 11ης Νοεμβρίου» αναφέρει ο κ. Παπανδρέου.

Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ αναμένεται να εκδώσει και κομματική εγκύκλιο με την οποία θα στέλνει αυστηρό μήνυμα προς όλα τα στελέχη, σημειώνοντας ότι κανείς δεν μπορεί να ξεπερνά τα όρια της κομματικής γραμμής.

Απαντώντας αργότερα σε ερωτήσεις δημοσιογρλαφων, ο κ. Παπανδρέου δήλωσε μεταξύ άλλων ότι στην πολιτική «υπάρχουν και δύσκολες αποφάσεις» ενώ αρνήθηκε να προβλέψει εάν ο κ. Σημίτης πρόκειται να παραιτηθεί.

Γεια στα χέρια σου...

2008-06-12T19:16:00.002+03:00

Γεια στα χέρια σου αναφώνησαν τα μέλη του ΠΑ.ΣΟ.Κ και ιδιαίτερα εκείνοι που πιστεύουν ότι το ΠΑ.ΣΟ.Κ πρέπει να επιστρέψει στις πραγματικές σοσιαλιστικές του ρίζες. Ο Κώστας Σημίτης ήταν αυτός ο οποίος με την πολιτική που χάραξε την οκταετία 1996-2004 οδήγησε το ΠΑ.ΣΟ.Κ στο δρόμο της αποξένωσης του από την κοινωνία και από τον λαό, που από κόμμα του 13% το ανέβασε τον Οκτώβριο του 1981 στο 48% οδηγώντας στην εξουσία.

Η κίνηση αυτή του Γ. Παπανδρέου ήταν μια σκληρή απάντηση σε αυτούς που επί τέσσερα τον υπονόμευαν. Ας ελπίσουμε ότι αυτή θα είναι μόνο η αρχή…

Με ελληνικές επιγραφές η πιο αρχαία εκκλησία

2008-06-12T13:00:00.001+03:00

Την αρχαιότερη ελληνοχριστιανική εκκλησία έφερε στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη, κάτω από τα ερείπια του ναού του Αγίου Γεωργίου στην πόλη Ριχάμπ της βόρειας Ιορδανίας. Τα περίτεχνα επιδαπέδια ψηφιδωτά με τις πρωτοχριστιανικές επιγραφές σε ελληνική γλώσσα του ναού, που με τόση προσοχή καθαρίζει ο Ιορδανός εργάτης, έκρυβαν από κάτω τους σπήλαιο, κρησφύγετο και τόπο λατρείας των πρώτων Χριστιανών στα χρόνια μεταξύ 33 μ.Χ. και 70 μ.Χ.

«Ηλεκτροσόκ» στους καταναλωτές

2008-06-12T12:53:00.002+03:00

Έως 24,2% μπορεί να ανέλθουν οι αυξήσεις στα οκιακά τιμολόγια της ΔΕΗ στην τετραετία 2009-2012, εκτιμούν επενδυτικοί οίκοι, ενώ ο Τ.Αθανασόπουλος αναμένεται να ζητήσει μεγαλύτερες αυξήσεις από το βήμα της γενικής συνέλευσης της Επιχείρησης την Πέμπτη.

Συγκεκριμένα, η αμερικανική επενδυτική τράπεζα JP Morgan, σε έκθεσή της με ημερομηνία 11 Ιουνίου, προβλέπει ότι το 2009 τα οικιακά τιμολόγια της ΔΕΗ θα ανατιμηθούν κατά 12,4%, με αποτέλεσμα τα κέρδη της Επιχείρησης να ανέλθουν σε 1,14 δισ. ευρώ, από 770 εκατ. ευρώ που υπολογίζεται ότι θα διαμορφωθούν φέτος.

Τρεις είναι οι παράγοντες, σύμφωνα με την JP, για τους οποίους τα έσοδα της ΔΕΗ θα αυξηθούν σημαντικά από το επόμενο έτος:

* Η επιβολή ρήτρας καυσίμου στα τιμολόγια από τον Ιανουάριο του 2009,

* Το κόστος αγοράς δικαιωμάτων διοξειδίου του άνθρακα (CO2) θα μετακυλισθεί στους καταναλωτές και

* Τα ποσά για τις υπηρεσίες κοινής ωφέλειας που από το 2008 και μετά έχουν συμπεριληφθεί στους λογαριασμούς του ηλεκτρικού ρεύματος.

Συνολικά, στην τετραετία 2009-2012 οι αυξήσεις στα οικιακά τιμολόγια, σύμφωνα με την JP, μπορεί να φθάσουν το 24,2%. Για τα τιμολόγια υψηλής τάσης, προβλέπει αύξηση 10% το 2009 και 30,5% συνολικά στην περίοδο 2009-2012.

Εάν επιβεβαιωθεί αυτό το σενάριο, τα κέρδη της ΔΕΗ θα διαμορφωθούν σε περίπου 1,9 δισ. ευρώ στα τέλη του 2011.

Newsroom ΔΟΛ

Εγκαταλείπει την ισότητα στους μισθούς η κυβέρνηση της Κούβας

2008-06-12T12:51:00.000+03:00

Η Κούβα εγκαταλείπει το σύστημα της ισότητας στους μισθούς, επιτρέποντας σε εργάτες και διευθυντές να κερδίζουν μπόνους για τις εργασιακές τους επιδόσεις, σύμφωνα με κυβερνητικό αξιωματούχο.

Ο υφυπουργός Εργασίας της Κούβας Κάρλος Ματέου δήλωσε ότι το τωρινό σύστημα, που ισχύει από το 1959, δεν είναι πλέον «βολικό».

Το νέο σύστημα ορίζει ότι οι εργάτες θα κερδίζουν ένα μπόνους τουλάχιστον 5% για την επίτευξη στόχων, ενώ δεν θα υπάρχει πλαφόν ανώτερου μισθού.

Γράφοντας στην εφημερίδα Granma, ο Κ.Ματέου δήλωσε ότι αυτοί θα λαμβάνουν ένα μπόνους 30%, εάν η ομάδα της οποίας ηγούνται αυξήσει την παραγωγή της.

Ο υφυπουργός Εργασίας δήλωσε επίσης ότι η διαφοροποίηση στους μισθούς θα βελτιώσει την παραγωγή και τις υπηρεσίες.

Τόνισε επίσης ότι είναι άδικο να δίνονται τα ίδια χρήματα σε όλους ανεξάρτητα από τις εργασιακές επιδόσεις.

Ο νέος πρόεδρος της Κούβας, Ραούλ Κάστρο, εισήγαγε μια σειρά από μεταρρυθμίσεις από όταν ανέλαβε τη θέση του αδελφού του Φιντέλ Κάστρο τον Φεβρουάριο.

Newsroom ΔΟΛ

25 ΑΦΓΑΝΟΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΟΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΕΛΑΣΗ

2008-06-12T12:47:00.001+03:00

Μια ζωή ξένοι...
Ξυπόλητοι, νηστικοί, ταλαιπωρημένοι. Το μόνο που λέει το βλέμμα τους, με όση αξιοπρέπεια διαθέτουν είναι: «Μη μας διώξετε. Μη μας αναγκάσετε να γυρίσουμε πίσω».
Η ιστορία των 25 λαθρομεταναστών από το Αφγανιστάν, εκ των οποίων οι 5 είναι ανήλικοι, δεν διαφέρει από κείνες των χιλιάδων λαθρομεταναστών που κατακλύζουν καθημερινά τα σύνορά μας. Αποκαλύπτει απλά την τραγωδία τού να μην μπορείς να ζήσεις στην πατρίδα σου και να είσαι ξένος όπου αλλού κι αν πας.

Πριν από μία εβδομάδα τούς είχε παρατήσει στη Σύμη δουλέμπορος και τώρα έχουν προθεσμία 30 ημερών για να φύγουν από την Ελλάδα. Εμειναν πεινασμένοι, κοιμήθηκαν σε παγκάκια και στην άσφαλτο, ενώ κάποιοι από αυτούς αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας.

Στα 18 του χρόνια ο Φαϊζέλ ήρθε για να ζήσει μακριά από τους πολέμους και να στηρίξει την οικογένειά του: «Πούλησα ένα οικόπεδο και πήρα 200 δολάρια, τα οποία έδωσα στους διακινητές στην Τουρκία για να έρθω στην Ελλάδα. Εχουμε ταλαιπωρηθεί πολύ. Σκαρφαλώσαμε βουνά, μείναμε νηστικοί μέρες. Θέλουμε βοήθεια για να μπορέσουμε να μείνουμε στην Ελλάδα».

Ο 12χρονος Σουλεϊμάν είναι ξάδελφος με τον 14χρονο Μπαχτιάρ. Λένε ότι θέλουν απλά ένα καλύτερο αύριο: να μορφωθούν, να δουλέψουν και να ζήσουν μια ήσυχη ζωή.

Στο νομαρχιακό συμβούλιο Δωδεκανήσου, το ερχόμενο Σάββατο στη Λέρο, θα συζητηθεί το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 11/06/2008

Χθες τα ξημερώματα άλλοι 102 Αιγύπτιοι λαθρομετανάστες, ηλικίας 10 ώς 28 χρόνων, συνελήφθησαν στις ακτές της νότιας Κρήτης. Οι 13 ήταν πάνω σε σχεδία κοντά στο Κουφονήσι Ιεράπετρας, ενώ οι 79 κοντά σε χωριά του Δήμου Αστερουσίων Ηρακλείου. Νωρίτερα, το δουλεμπορικό τούς είχε αφήσει στην παραλία «Τρεις Εκκλησιές». Ανάμεσά τους ήταν τρία παιδιά 10 και 12 χρόνων.

Η νομάρχης Ηρακλείου Βαγγελιώ Σχοιναράκη έδωσε εντολή να γίνουν όλες οι απαιτούμενες ενέργειες για τη στέγαση, διατροφή και ιατρική περίθαλψη των ανθρώπων. Οι Αιγύπτιοι μεταφέρθηκαν σε αίθουσα στο χωριό Χάρακας, ενώ αναμενόταν να μεταφερθούν σε ξενοδοχείο του Ηρακλείου.

Βρετανία: «Μάχη» για να περάσει αυστηρός αντιτρομοκρατικός νόμος

2008-06-11T10:35:00.001+03:00

Σκληρή μάχη στη βουλή αναμένεται να αντιμετωπίσει η κυβέρνηση των Εργατικών Γκόρντον Μπράουν στην ψηφοφορία για ένα νομοθέτημα που προβλέπει την επέκταση του χρόνου κράτησης των υπόπτων για τρομοκρατία χωρίς απαγγελία κατηγοριών.

Αν και μια νέα δημοσκόπηση καταδεικνύει ισχυρή υποστήριξη για το προταθέν μέτρο μεταξύ του πληθυσμού (69% υπέρ έναντι 24% κατά, σύμφωνα με δημοσκόπηση του ινστιτούτου YouGov για την Daily Telegraph - 40% υπέρ και 33% υπέρ αν υπάρχουν επαρκή εχέγγυα σύμφωνα με δημοσκόπηση της Populus για την εφημερίδα The Times) ώστε ο χρόνος κράτησης να επεκταθεί στις 42 ημέρες από τις 28 χωρίς να απαιτείται η απαγγελία κατηγοριών, πολλοί βουλευτές του Εργατικού κόμματος αναμένεται να εξεγερθούν και να ψηφίσουν κατά του νομοσχεδίου.

Η υπουργός Εσωτερικών Τζάκι Σμιθ ενημέρωσε τους συναδέλφους της για το σχέδιο χθες Τρίτη, κι εκπρόσωπός της είπε στους δημοσιογράφους ότι «χρειάζεται να γίνουν ακόμη πολλά» για να πεισθούν οι βουλευτές να υπερψηφίσουν το νομοσχέδιο.

Εκτιμάται ότι οι «αντάρτες» μπορεί να φθάσουν ακόμη και τους 50, ωστόσο το Εργατικό κόμμα έχει πλειοψηφία 66 εδρών. Δημοσιεύματα αναφέρουν ότι ο Μπράουν δεν αποκλείεται να ζητήσει τη στήριξη μικρότερων κομμάτων προκειμένου να αποσπάσει το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Σε μια ένδειξη του πόσο κρίσιμη θεωρεί την ψηφοφορία η κυβέρνηση ο υπουργός Εξωτερικών Ντέηβιντ Μίλιμπαντ αναγκάσθηκε να διακόψει την περιοδεία του στην Μέση Ανατολή και να επιστρέψει στο Λονδίνο ώστε να ψηφίσει.

Το ενδεχόμενο της ήττας προβληματίζει τον πρωθυπουργό, το κόμμα του οποίου έχει καταγράψει ποσοστά που πλησιάζουν ιστορικά ναδίρ του και έχει υποστεί ήττες στις τοπικές εκλογές, με σημαντικότερη αναμέτρηση αυτή για την δημαρχία του Λονδίνου.

Ωστόσο, εναντίον του νομοσχεδίου τάσσονται βουλευτές, οργανώσεις προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μουσουλμανικές οργανώσεις και ο Μάρτιν Σέινιν, ειδικός εισηγητής του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την τρομοκρατία, ο οποίος κάλεσε την βρετανική κυβέρνηση από τη Γενεύη να «αποσύρει το νομοσχέδιο ή να αναβάλει τη λήψη απόφασης γι'αυτό».

Ο προκάτοχος του Μπράουν, Τόνι Μπλαίρ, είχε επιχειρήσει -και αποτύχει- να αυξήσει το όριο από τις 14 ημέρες το ανώτερο, τότε, στις 90, μετά τις επιθέσεις αυτοκτονίας στο Λονδίνο τον Ιούλιο του 2005.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Έως τις 65 ώρες εργασίας την εβδομάδα επεκτείνεται το ανώτατο όριο απασχόλησης στην ΕΕ

2008-06-11T10:25:00.002+03:00

Σε συμφωνία κατέληξε το Συμβούλιο των υπουργών Απασχόλησης της ΕΕ, σχετικά με τις δύο κοινοτικές οδηγίες που αφορούν στο χρόνο εργασίας και την προσωρινή απασχόληση. Σε γενικές γραμμές το Συμβούλιο αποφάσισε ότι οι συμβασιούχοι θα πρέπει να έχουν ίση μεταχείριση με τους μόνιμους εργαζόμενους και ότι το ανώτατο όριο εργασίας, σε ορισμένες περιπτώσεις και εφόσον η εθνική νομοθεσία της κάθε χώρας το επιτρέπει, θα μπορεί να φτάσει τις 60 ή και τις 65 ώρες την εβδομάδα. Τη συμφωνία θα πρέπει να επικυρώσει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Συγκεκριμένα, σε ό,τι αφορά το χρόνο εργασίας, οι υπουργοί Απασχόλησης της ΕΕ συμφώνησαν ότι το ανώτατο όριο είναι το 48ωρο. Ωστόσο, η συμφωνία προβλέπει δυνατότητα επιλογής επιπλέον χρόνου εργασίας έως 60 ώρες την εβδομάδα, ενώ για ορισμένα επαγγέλματα το ανώτατο όριο είναι οι 65 ώρες, εφόσον το συμφωνήσουν οι κοινωνικοί εταίροι.
Με την απόφαση αυτή διαφώνησαν η Ελλάδα, η Κύπρος, το Βέλγιο, η Ισπανία και η Ουγγαρία, οι οποίες εξέφρασαν τις αντιρρήσεις τους απέχοντας από την ψηφοφορία.

Σχόλιο άνευ σχολίου

H Ευρωπαϊκή Επιτροπή χαιρέτισε την επίτευξη συμφωνίας από τους υπουργούς Απασχόλησης, χαρακτηρίζοντας την ως «βήμα προόδου προς μια κοινωνική Ευρώπη» και κάλεσε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να την επικυρώσει.

Δημοψήφισμα για τη Μεταρρυθμιστική Συνθήκη της Λισαβόνας ζητά η αντιπολίτευση

2008-06-11T10:22:00.000+03:00

Τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για τη Μεταρρυθμιστική Συνθήκη της Λισαβόνας ζήτησε η αντιπολίτευση, κατά τη συζήτησή της στην Ολομέλεια της Βουλής, που ολοκληρώνεται με ονομαστική ψηφοφορία τα μεσάνυχτα της Τετάρτης.

Ο πρόεδρος της Βουλής Δ.Σιούφας χαρακτήρισε τη συνθήκη «σημαντικό σκαλοπάτι για την Ευρώπη που θέλουμε» και επισήμανε ότι με τη συνθήκη θεσπίζεται η ενεργός συμμετοχή των Εθνικών Κοινοβουλίων στην ευρωπαϊκή νομοθετική διαδικασία.

Ωστόσο, ο εισηγητής της ΝΔ Αντ.Σαμαράς σημείωσε ότι η συνθήκη δεν είναι αυτό ακριβώς που χρειαζόμαστε αλλά «ξεμπλοκάρει την Ευρώπη μετά από χρόνια εσωστρέφειας». Παρατήρησε, δε, ότι η συνθήκη δεν λύνει το πρόβλημα της «ανεξαρτησίας» της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, η οποία προανήγγειλε αύξηση επιτοκίων, «σπρώχνοντας την Ευρώπη πιο κοντά στην ύφεση», όπως είπε.

Υπέρ της διεξαγωγής δημοψηφίσματος για τη συνθήκη τάχθηκαν τα κόμματα της αντιπολίτευσης.

Ο εισηγητής του ΠΑΣΟΚ Ανδρ.Λοβέρδος εξέφρασε την κριτική υποστήριξη του κόμματος στη Συνθήκη η οποία «προβλέπει θεσμούς πολιτικής ενοποίησης και την πληρέστερη χάρτα δικαιωμάτων στο σύγχρονο κόσμο». Τάχθηκε, δε, υπέρ της διεξαγωγής δημοψηφίσματος ώστε να πολιτικοποιηθεί η συζήτηση και να συμπεριλάβει σε αυτή το λαό.

Ο εισηγητής του ΚΚΕ Κ.Αλυσανδράκης υποστήριξε ότι η επαναφορά του ευρωσυντάγματος με τη μορφή της Συνθήκης της Λισαβόνας δείχνει την πλήρη περιφρόνηση των «ευρωλάγνων» προς τους λαούς της Ευρώπης, που δεν τους επιτρέπεται καν να εκφραστούν μέσω δημοψηφισμάτων.

Για μεταμφίεση του απορριφθέντος ευρωσυντάγματος σε Συνθήκη της Λισαβόνας έκανε λόγο ο εισηγητής του ΣΥΡΙΖΑ Ι.Μπανιάς. Ο κ. Μπανιάς εξέφρασε την αντίθεσή του στην ψήφιση της Συνθήκης «με συνοπτικές διαδικασίες» και «ερήμην του λαού».

Ο εισηγητής του ΛΑΟΣ Κ.Αϊβαλιώτης ανέφερε ότι με τη Συνθήκη της Λισαβόνας «άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς». Δεν είχε, φαίνεται, διδακτικό χαρακτήρα, σε κάποια ακραία στοιχεία στην Ευρώπη, το δημοψήφισμα στη Γαλλία και στην Ολλανδία, σημείωσε ο κ. Αϊβαλιώτης.

Newsroom ΔΟΛ

Καταδίκη δημάρχου για απενεργοποίηση κεραίας τηλεφωνίας

2008-06-10T20:08:00.000+03:00

Σε εφτάμηνη φυλάκιση, με αναστολή, καταδικάστηκαν σήμερα από το Πλημμελειοδικείο Πειραιά, ο δήμαρχος Νίκαιας, Στέλιος Μπενετάτος, ο αντιδήμαρχος Γιάννης Αγγελινιάδης και τρεις εργαζόμενοι του δήμου, που κατηγορούνταν για την απενεργοποίηση κεραίας κινητής τηλεφωνίας της Vodafone που ήταν εγκατεστημένη στη Νίκαια.

Όπως δήλωσε μετά την καταδίκη του ο δήμαρχος της πόλης «η συγκεκριμένη απόφαση ποινικοποιεί ουσιαστικά την πολιτική δράση των αιρετών», ενώ επισήμανε ότι η «Δημοτική αρχή της Νίκαιας παρά την δικαστική τρομοκρατία θα συνεχίσει να κοντράρει με τους αγώνες της την ασυδοσία των πολυεθνικών τηλεπικοινωνιακών εταιριών».

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

"Διχάζει το ηλιοθερμικό πάρκο στο Ακρωτήρι Χανίων"

2008-06-10T12:57:00.001+03:00

Τα νούμερα ιλλιγγιώδη. Οι αποφάσεις ψιλο-τελειωμένες έρχονται να βρουν το λαο του Ακρωτηριού και της Κρήτης γενικότερα, εξ απήνης να ψάχνονται και να αναρωτιώνται !!
Πολλες φορες λέμε η εκκλησία να κατέβει στον κόσμο ... να που εδω κατεβαίνει αλλα με λάθος τρόπο !! Κάνοντας μπίζνες χωρις να ρωτήσει κανένα και βγάζοντας στο σφυρι για 25 χρόνια έκταση 2.000 στρεμμάτων (ένα οικόπεδο ίσου εμβαδού με 1.414 x 1.414 μέτρα !!) στο Ακρωτήρι που ήδη είναι επιβαρυμένο με τη βάση του Πεδίου βολης, με στρατόπεδα και αποθήκες του ΝΑΤΟ (λένε όλοι και για πυρηνικές κεφαλές), αεροδρόμιο που είναι συνάμα και πολεμικό με τακτικούς πελάτες τα αμερικάνικα F 16 ακόμα πρόσφατα έγινε το εργοστάσιο για τα σκουπίδια σε αντικατάσταση του Κουρουπητού και στην άλλη πλευρα υπάρχει ο βιολογικός καθαρισμός που εξυπηρετεί περίπου 120.000 κατοίκους και ήδη υπάρχει πρόβλημα με τις οσμες...

Ακούγετε ότι τη δουλειά έχουν κλείσει οι Ισπανοί με φωτοβολταϊκά ισχύος 50 MW, όση δηλαδή ισχυ δίνουν οι κρατικές προδιαγραφές για όλη την Κρήτη και με "νοίκι" 360.000 ευρω το χρόνο στο Μοναστήρι του Γουβερνέτου, που δεν ξέρω αν έχει 5 μοναχούς ακόμα !! Τα λεφτα αφαλώς δεν γνωρίζουμε αν θα πάνε σε φιλανθρωπίες, για βοήθεια άπορων και μονογονεϊκών οικογενειών, για αντιμεώπιση της μάστιγας των ναρκωτικών, στους άνεργους νέους, για αναστήλωση των βυζαντινών εκκλησιών και μνημείων της Κρήτης ή σε οποιαδήποτε άλλη τέτοιου είδους ενέργεια και επίσης δε γνωρίζουμε αν οι ντόπιοι έχοντες σχέση με την επένδυση αυτη, θα απαλλάσσονται απο το να πληρώνουν ρεύμα !!
Οι Ακρωτηριανοί είναι επιφυλακτικοί έως αρνητικοί, άσε που δεν ρωτήθηκαν και καθόλου ... ενω και οι υπηρεσίες που εγκρίνουν καταλληλότητες, υπουργείο βιομηχανίας, πολεοδομία, δασαρχείο, τμήμα περιβάλλοντος, αρχαιολογίες, ΖΟΕ, ΣΧΟΑΠ κλπ που στον απλο πολίτη φέρνουν ένα σωρο προσκόμματα, δεν έχουν πάρει θέση !! Η παραθαλάσσια περιοχή του Σταυρού που ανήκε κι αυτη στο Μοναστήρι (εκει που γυρίστηκε ο Ζορμπάς) μετα το γύρισμα της ταινίας 1963-64, κατακλύστηκε απο καταπατητές και αυθαιρετούχους και πριν 10-15 χρόνια έγινε με δικηγόρους μεγάλη προσπάθεια να αποκατασταθούν τα ιδιοκτησιακά με ετεροχρονισμένα συμβόλαια και αποζημιώσεις προς τη Μονη ενω στον ίδιο παρονομαστή μπήκε αμφισβητούμενη έκταση συνεταιρισμού των αστυνομικών εκει κοντα !!
Προσωπικά βλέπω ακόμα μια μεγάλη δυσκολία να γίνει αυτο το πάρκο !! Τα χιλιάδες κάτοπτρα θα αποτελέσουν μεγάλο εμπόδιο στους πιλότους των αεροπλάνων επιβατικών, στρατιωτικών και ιδιωτικών που πετάνε σε πολυ κοντινές αποστάσεις κάπου 500 μέτρα με 1 χιλιόμετρο απο την έκταση ίσως δε και απο πάνω ακριβώς !!
Ετσι λοιπον μετα απο τη μεγαλειώδη τουριστική επένδυση που ετοιμάζεται στα βόρειο-ανατολικά της Κρήτης στη Μονη Τοπλού, το ίδιο πάει να γίνει και στα δυτικά, με το ηλιοθερμικό πάρκο των Ισπανώνε ... Αμα είναι έτσι να πουλήσουμε και τη Μαδάρα στους Κορεάτες να κάνουνε χιονοδρομικό κέντρο και να τελειώνουμε !!! Είναι δε γνωστο ότι παρα τρίχα τη γλύτωσε η Γαυδοπούλα απο το να γίνει ναυτικός εμπορευματικός σταθμος, πράγμα που τελικά θα γίνει στη Μεσσαρά στο Ηράκλειο ενω οι Μινωικές πουλήθηαν στον Ιταλό Γκριμάλντι και την επίσης λαϊκή εταιρεία ΑΝΕΚ πήρε ο Γιάννης Βαρδινογιάννης του Σήφη ..."

Το ΛΑΟΣ αλλάζει και πάλι τροπάρι

2008-06-10T12:52:00.002+03:00

Μετά το 2004 ο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός προσπαθούσε διαρκώς να αποτινάξει τη «ρετσινιά» της Άκρας Δεξιάς –στην οποία όντως είχε στηριχτεί τα πρώτα χρόνια της δημιουργίας του– προβάλλοντας ένα υποτιθέμενο λαϊκό-πατριωτικό κράμα απόψεων, που υπερέβαινε τάχα τη διαίρεση μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς.
Γι’ αυτό τον λόγο, όλα του τα στελέχη, με μπροστάρη τον πρόεδρο του κόμματος, επεσήμαιναν διαρκώς το φιλο-λαϊκό προφίλ του κόμματος.

Ολο τον προηγούμενο καιρό, ο Γ. Καρατζαφέρης δεν κουραζόταν να δηλώνει: «Στα κοινωνικά θέματα είμαστε αριστεροί», ενώ διάνθιζε διαρκώς τον λόγο του με επιθέσεις φιλίας στο Κ.Κ.Ε., με επικλήσεις στον Τσε Γκεβάρα, τον Κάστρο και τον Τσάβες. Σε αυτά τα πλαίσια ο προερχόμενος από την Αριστερά Αλέξης Οικονόμου ορίστηκε εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος μετά τις εκλογές, ενώ πρόεδρος των Γυναικών έγινε ένα παλιό μέλος της ΚΝΕ.

Η «στροφή»

Τον τελευταίο καιρό, όλα αυτά μοιάζουν να ανήκουν οριστικά (;) στο παρελθόν. Πλέον οι βουλευτές του ΛΑΟΣ προτιμούν και πάλι να εμφανίζονται στη Βουλή ως ακραιφνείς στυλοβάτες της δεξιάς παράταξης και να υιοθετούν τη λογική της ελεύθερης αγοράς, εγκαταλείποντας την αντί-νεοφιλελεύθερη συνθηματολογία. Έτσι, για παράδειγμα, ο Ά. Γεωργιάδης κατά την κοινοβουλευτική συζήτηση για τη συνταγματική αναθεώρηση, και αφού πρώτα ετάχθη αναφανδόν υπέρ της αναθεώρησης των άρθρων 16 (για τα μη κρατικά πανεπιστήμια) και 24 (για τα δάση), θα στηλιτεύσει τη Νέα Δημοκρατία ότι «φοβάται να πει ότι είναι δεξιά», όντας ευρισκόμενη υπό την «ιδεολογική τρομοκρατία της Αριστεράς» (Βουλή, 06/05/2008).

Στο ίδιο μήκος κύματος, ο Κ. Βελόπουλος θα σημειώσει ότι, με την είσοδο της παράταξής του στη Βουλή, «ακούγεται μια διαφορετική φωνή, μια φωνή που μέχρι σήμερα η Νέα Δημοκρατία ήθελε, αλλά δεν μπορούσε να ορθώσει» (Βουλή, ό.π.). Σε ό,τι αφορά δε στην ουσία της συζήτησης, οι εκπρόσωποι του ΛΑΟΣ θα εμφανιστούν με επιχειρήματα τα οποία εντάσσονται παραδοσιακά στη φιλελεύθερη υπεράσπιση της αγοράς.

Ο Θ. Πλεύρης θα δηλώσει: «Εμείς θέλουμε να το λέμε ανοιχτά, εμείς λέμε ιδιωτικά πανεπιστήμια. Δεν υπάρχει πουθενά στην Ευρώπη συνταγματική απαγόρευση για ιδιωτικά πανεπιστήμια. Μπορεί να έρχεται η Αριστερά και να μας λέει ότι υπάρχουν χώρες όπου δεν υπάρχουν ιδιωτικά πανεπιστήμια, αλλά συνταγματική απαγόρευση δεν υπάρχει. Τι είναι η παιδεία; Είναι η παιδεία κρατικό μονοπώλιο; Όχι, δεν είναι κρατικό μονοπώλιο, όπως και η υγεία δεν είναι κρατικό μονοπώλιο. Είναι και κρατική ευθύνη, πρέπει να βρίσκεται στην κρατική εποπτεία. Έπαθε τίποτα η παιδεία, η δημόσια παιδεία, από τα ιδιωτικά σχολεία; Έπαθε τίποτα το σύστημα υγείας από τα ιδιωτικά νοσοκομεία;» (Βουλή 06/05/2008).

Τέλος, ο Μ. Βορίδης, ως άλλος Μ. Φρήντμαν, θα καταγγείλει την Κεντροαριστερά και την Αριστερά για «συντηρητισμό» (στην πραγματικότητα αν υπάρχει μια συντηρητική πολιτική, αυτή τη στιγμή προέρχεται από τις πτέρυγες της Κεντροαριστεράς και της Αριστεράς. Αυτή είναι η συντηρητική πολιτική» (Βουλή 07/05/2008).
Η στροφή του ΛΑΟΣ οφείλεται τόσο σε συγκυριακούς λόγους, που έχουν να κάνουν με το πώς εξελίσσεται στη χώρα μας το πολιτικό παιχνίδι κατά τους τελευταίους μήνες, όσο και σε βαθύτερους, που έχουν να κάνουν με τον χαρακτήρα και τη φυσιογνωμία της παράταξης. Σε ό,τι αφορά στο πρώτο, τρεις είναι οι κυριότεροι λόγοι που το αναγκάζουν να χαμηλώσει τους αντιπολιτευτικούς του τόνους:

1) Ο τρόπος με τον οποίο διαχειρίστηκε την εξωτερική πολιτική ο Καραμανλής τόσο κατά το Βουκουρέστι, με το βέτο εναντίον της ΠΓΔΜ, όσο και στην περίπτωση των συμφωνιών με τον Πούτιν, αφαίρεσε κάθε δυνατότητα αντιπολίτευσης του ΛΑΟΣ με βάση τα εθνικά θέματα.

2) Το ΛΑΟΣ θεωρεί ιδιαίτερα αδύναμη τη Νέα Δημοκρατία στο εσωτερικό μέτωπο, και σπεύδει να την υποστηρίξει εμφανιζόμενο «βασιλικότερον του βασιλέως» σε ζητήματα νεοφιλελευθερισμού και μεταρρυθμίσεων, προσβλέποντας στη συγκρότηση ενός άτυπου μετώπου ενάντια σε όσους αντιδρούν σε αυτές. Μέσα από αυτό το μέτωπο, θεωρεί ότι μπορεί να διαμορφώσει μεσοπρόθεσμα τις προοπτικές για μια στενότερη συνεργασία και –γιατί όχι;– για μια κυβερνητική σύμπραξη σε περίπτωση που η ΝΔ δεν μπορέσει να συγκεντρώσει την απόλυτη πλειοψηφία μέσα στη Βουλή σε επικείμενες εκλογές.

3) Βλέπει από τις δημοσκοπήσεις να μειώνεται η διείσδυσή του σε ψηφοφόρους της Αριστεράς, οπότε θεωρεί πλέον άνευ αντικειμένου τα διακηρυκτικά ανοίγματα προς την Αριστερά.

Η συγκυρία

Βεβαίως, θα ήταν λάθος να αποδώσουμε στη συγκυρία και μόνο την στροφή του ΛΑΟΣ. Όλα τα κόμματα της Άκρας Δεξιάς στην Ευρώπη περνούν μια φάση όπου διακηρυκτικά ενσωματώνουν στον λόγο τους αιτήματα και θεματικές που μέχρι πρότινος ανήκαν προνομιακά στην Αριστερά και που αφορούν στην κοινωνική δικαιοσύνη ή το περιβάλλον. Όμως αυτή η τάση είναι πρόσκαιρη και εν πολλοίς τυχοδιωκτική, διότι σύντομα τα ακροδεξιά κόμματα αναδιπλώνονται στην παραδοσιακή τους ατζέντα (ξενοφοβία, ζητήματα ασφάλειας, καταστολής), ενώ ταυτόχρονα, επειδή η δεξιά στροφή στην Ευρώπη πολλαπλασιάζει τις προοπτικές να συμμετέχουν σε κυβερνήσεις συνασπισμού, εμφανίζονται ολοένα και περισσότερο δεκτικά ως προς την ελεύθερη αγορά, τις αναδιαρθρώσεις κ.ο.κ.

Αυτή τη στιγμή, ο «Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός» φαίνεται να διέρχεται από αυτή τη φάση. Οι ενδείξεις δε που συνηγορούν προς αυτή την κατεύθυνση δεν περιορίζονται μόνον στο τι λένε οι βουλευτές του στη Βουλή και τα κανάλια. Η στροφή γίνεται αισθητή και στα πλαίσια της ιδεολογικής συζήτησης που διεξάγεται στο εσωτερικό της παράταξης. Χαρακτηριστική υπήρξε η παρέμβαση του Χρίστου Χαρίτου.

Ο Φιλοαμερικανισμός

Ο Χαρίτος, σ’ ένα άρθρο του στο περιοδικό Patria («ΗΠΑ, Ρωσία και η θέση της Ελλάδος», Μάρτιος 2008), προσπαθώντας να απαντήσει στα σύγχρονα διλήμματα που θέτει η ανάδυση ενός πολυπολικού κόσμου στην ελληνική εξωτερική πολιτική, επιστρέφει στον σκληρό πυρήνα της ψυχροπολεμικής, φιλοαμερικανικής παράδοσης της εθνικοφροσύνης. Διατηρεί τις αποστάσεις του από την προσέγγιση με τους Ρώσους, στηλιτεύει τον ανέξοδο αντιαμερικανισμό της ελληνικής κοινωνίας και υποστηρίζει εν τέλει ότι η Ελλάδα θα πρέπει να διατηρήσει προνομιακές σχέσεις με τις Η.Π.Α., ιδιαίτερα δε αν η εξωτερική πολιτική της υπερδύναμης συνεχίσει να επηρεάζεται από τις απόψεις και τις θέσεις της σκληρής, ρεπουμπλικανικής Δεξιάς. Στην προσπάθειά του δε να βρει ιστορικά ερείσματα στις απόψεις του, έφτασε στο σημείο να υποστηρίξει ότι οι Αμερικανοί έμειναν αμέτοχοι στην εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο το 1974 (!;!;!).

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Κάποιος θα πει ότι απλώς «οι μάσκες έπεσαν», υποστηρίζοντας πως οι εκπρόσωποι του ΛΑΟΣ λένε τώρα αυτά που πιστεύουν πραγματικά, εφησυχασμένοι από την εξασφάλιση της παρουσίας τους στη Βουλή. Βεβαίως, υφίσταται μια δόση αλήθειας σ’ αυτήν τη διαπίστωση.

Όμως, σημασία έχει το ότι σταδιακά το ΛΑΟΣ μετακινείται προς θέσεις σαφέστατα φιλο-παγκοσμιοποιητικές, συγκρατώντας από την παλιά του ρητορική μόνον ό,τι αφορά στην πολεμική του έναντι των μεταναστών και το αίτημα για ένα αυταρχικό κράτος, που θα αποκαθιστά διά της καταστολής τη διάχυτη στην ελληνική κοινωνία ανασφάλεια.

Τέλος, σε ό,τι αφορά στα εθνικά ζήτηματα, φαίνεται ότι ήταν πολύ εύκολο για τους εκπροσώπους του ΛΑΟΣ να καταγγέλλουν τους Αμερικανούς, σε μια εποχή όπου δεν διαφαινόνταν άμεσα μια εναλλακτική λύση στον ορίζοντα. Τώρα όμως, που ο πολυπολικός κόσμος είναι ήδη γεγονός –και που την έλευσή του διαπιστώνει ακόμα και ο Economist–, ορισμένοι ανάμεσά τους δείχνουν να αναδιπλώνονται σ’ έναν φιλο-αμερικανισμό, τόσο έντονο μάλιστα, που δεν επικαλούνται ούτε καν μια «ευρωατλαντική συμμαχία» για να διατηρήσουν τα προσχήματα, αλλά πηγαίνουν απευθείας στην «πηγή», τη ρεπουμπλικανική Δεξιά των ΗΠΑ. Εξάλλου, από παλιότερα είχαμε επισημάνει την «περίεργη» στάση του ΛΑΟΣ και του ίδιου του Καρατζαφέρη στο ζήτημα των υποκλοπών, όπου κάλυψε πλήρως τους Αμερικανούς, και την εξίσου περίεργη υποτονικότητά του στο Κυπριακό – τόσο στο Σχέδιο Ανάν, όσο και στις πρόσφατες προεδρικές εκλογές.

Φαίνεται ότι η κρίση του δικομματισμού στην Ελλάδα, σε συνδυασμό με τις εκλογικές επιτυχίες της Άκρας Δεξιάς στην Ευρώπη, έχουν ανοίξει τις ορέξεις του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού. Γι’ αυτό και σπεύδει να περάσει από την φανφαρώνικη αντιπολίτευση σε μια «δυναμική συμπολίτευση» με τη Νέα Δημοκρατία. Διότι, εν τέλει, φαίνεται πως το μόνο χαρακτηριστικό του ΛΑΟΣ που υπερβαίνει καθέτως, οριζοντίως και διαγωνίως τις διαιρετικές γραμμές του πολιτικού συστήματος, είναι ο τυχοδιωκτισμός των επιφανών εκπροσώπων του...

Γ.Ρακκάς

«Ο μισθός δεν φτάνει ούτε για τα τρόφιμα»

2008-06-03T19:15:00.001+03:00

Έρευνα- σοκ της VΡRC δείχνει ότι 1 στους 5 Έλληνες ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, ενώ το 23% κάνει οικονομία στο φαγητό

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Ματίνα Ηρειώτου, Γιώργος Χάτσιος, Θόδωρος Νικολάου, Γιώργος Αράπογλου, Πέλλη Γιακουμή

«Τον χειμώνα κάνω όσο μπορώ οικονομία στη θέρμανση, πληρώνω με δυσκολία τα κοινόχρηστα και τρέμω μην αρρωστήσω, γιατί δεν έχω ούτε πεντακόσια ευρώ στην άκρη για να πληρώσω έναν γιατρό».

O κ. Κωνσταντίνος Μόσχου, 58 ετών, ζει με επίδομα 315 ευρώ τον μήνα από την Πρόνοια. Κατοικεί σε ένα μικρό διαμέρισμα στο κέντρο της Θεσσαλονίκης και διασκεδάζει συζητώντας με συνομηλίκους του στα παγκάκια της Πλατείας Αριστοτέλους, αφού έστω και ο ελληνικός καφές στο καφενείο είναι πολυτέλεια. Όπως ο κ. Μόσχου, φτωχοί είναι 1 στους 5 Έλληνες, ενώ και για μεγάλο ποσοστό των υπολοίπων το ύψος των αποδοχών αποδεικνύεται δυσανάλογα μικρό με το κόστος ζωής. Είναι χαρακτηριστικό ότι 1.234.000 άνθρωποι δεν έχουν καν την οικονομική δυνατότητα για να εξασφαλίσουν επαρκή θέρμανση στο σπίτι τους (1 στους 7 πολίτες, το 14% των Ελλήνων)!

1,59 εκατ. φτωχοί

Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση Οικονομικών και Κοινωνικών Δεικτών για τα Ελληνικά Νοικοκυριά της εταιρείας VΡRC, το 18% των Ελλήνων, δηλαδή 1.590.305 άνθρωποι ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, αφού δεν μπορούν να καλύψουν βασικές ανάγκες με τα εισοδήματά τους.
«Ευτυχώς που έχουμε και τα παιδιά μας που μας βοηθάνε οικονομικά, αφού με 550 ευρώ σύνταξη και οι δύο μας δεν μπορούμε να έχουμε ούτε τα βασικά», λένε ο κ. Κώστας και η κ. Ουρανία Θάνου, συνταξιούχοι. «Κρέας και κοτόπουλο αποτελούν πλέον είδη πολυτελείας και τρώμε λιγότερες από τέσσερις φορές τον μήνα, ενώ προσευχόμαστε συνέχεια να μη μας συμβεί τίποτα έκτακτο», προσθέτουν. Οι συνταξιούχοι, όπως το ζεύγος Θάνου, αναδεικνύονται σε «πρωταθλητές» της φτώχειας- μάλιστα, όπως προκύπτει από την έρευνα, σε ποσοστό 11% υποχρεώνονται να κάνουν περιστασιακές δουλειές για να τα βγάλουν πέρα- όπως και οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα. Είναι χαρακτηριστικό ότι ένας στους τρεις ιδιωτικούς υπαλλήλους παίρνουν χρήματα από την οικογένειά τους προκειμένου να καλύψουν τις βασικές ανάγκες διαβίωσης. Πρόκειται για τους εργαζόμενους των 700- 1.000
ευρώ και σύμφωνα με την έρευνα ανέρχονται περίπου σε 550.000 ανθρώπους. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Παναγιώτη Θεοδωρακόπουλου, που περιγράφει: «Τα πρωινά δουλεύω στη λαϊκή και τα βράδια ως μπάρμαν για να κερδίσω μετά βίας 1.000 ευρώ. Αναγκαστικά μένω με τους γονείς μου, καθώς δύσκολα ένας νέος μπορεί να ζήσει μόνος του σήμερα. Τα έξοδα μου συνέχεια τρέχουν, ειδικά τώρα που αναγκάζομαι να πληρώνω και τις δόσεις για το αμάξι».

Ζουν με δανεικά

Την ίδια ώρα, βοήθεια από την οικογένεια για την κάλυψη βασικών αναγκών χρειάζεται και παίρνει και 1 στους 5 μισθωτούς στον δημόσιο τομέα (περίπου 171.000 άνθρωποι). Οι δημόσιοι υπάλληλοι με μεσαία εισοδήματα διεκδικούν και αυτοί τον τίτλο του «πρωταθλητή» του δανεισμού. Αυτή η κατηγορία των πολιτών εμφανίζεται να έχει τα υψηλότερα ποσοστά δανείων και καρτών και ταυτόχρονα νιώθει τη μεγαλύτερη πίεση για την αποπληρωμή τους.
Μέσα σ΄ αυτό το περιβάλλον της οικονομικής πίεσης, μεγάλο ποσοστό εργαζομένων, ιδιαίτερα αυτοί που δεν έχουν τη δυνατότητα βοήθειας από την οικογένεια, υποχρεώνονται σε αναζήτηση δεύτερης δουλειάς: 1 στους 5 δημόσιους υπαλλήλους ανήκουν σ΄ αυτή την κατηγορία, ενώ δεύτερη δουλειά κάνει και το 15% των ιδιωτικών υπαλλήλων.
Την ίδια ώρα, 4 στους 10 Έλληνες (41%, δηλαδή 3.622.360 άνθρωποι) δεν διαθέτουν την οικονομική δυνατότητα έστω για μία εβδομάδα διακοπών τον χρόνο, ενώ περίπου 1 στους 4 κάνει περικοπές ακόμη και στο φαγητό: σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας, το 23% των Ελλήνων, δηλαδή 2.032.056 άνθρωποι δεν διαθέτουν τα χρήματα για να εξασφαλίσουν στο τραπέζι τους κρέας, κοτόπουλο ή ψάρι κάθε δεύτερη μέρα. Όταν προκύπτουν έκτακτα έξοδα, για τα νοικοκυριά σφίγγει ακόμη περισσότερο η θηλιά των καρτών και των δανείων, αφού σε ποσοστό 39% (περίπου τριάμισι εκατομμύρια άνθρωποι) δεν μπορούν να καλύψουν έκτακτες αλλά ανελαστικές δαπάνες.

Πηγη εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ

Ο φασισμός της Κρατικής Τηλεόρασης

2008-05-13T13:52:00.002+03:00

Σε μια εποχή που τα τηλεοπτικά σκουπίδια αποτελούν το σήμα κατατεθέν της ελληνικής τηλεόρασης και κυριαρχεί η σαπίλα της κλειδαρότρυπας των μεσημεριανάδικων, η Κρατική και όχι Δημόσια Τηλεόραση γυρίζοντας μας χρόνια πίσω, σε εποχές « αλησμόνητες» που η κρατική λογοκρισία του Υπουργείου Τύπου έλυνε και έδενε χωρίς καν να κρατά τα προσχήματα, αποφάσισε να πετάξει στα σκουπίδια ότι καλύτερο έχει να παρουσιάσει τα τελευταία 13 χρόνια.

Η παρουσία του Στέλιου Κούλογλου και των εκπομπών του στην Κρατική Τηλεόραση αποτελούσε όαση στην έρημο της τηλεσκουπιδοκρατίας , με θέματα που όχι μόνο χαρακτηριζόντουσαν για την ποιότητα τους άλλα και σαν τέτοια που προσέλκυαν μεγάλο κομμάτι των ελλήνων τηλεθεατών και ιδιαίτερα εκείνων που τους ενδιέφερε κάτι παραπάνω από την απλή καταγραφεί γεγονότων.

Όμως η παρέα των «κ». Παναγόπουλου και Γόντικα έχει άλλη γνώμη για την τηλεόραση και ιδιαίτερα για την Κρατική που θα έπρεπε να είναι Δημόσια… Ο ινστρούχτορας της τηλεοπτικής επιχειραματικότας το φερέφωνο του κ. Ρουσσόπουλου και ο μικρός του φίλος ο παλαιός πετοσφαιριστής που από τις σάλες έμαθε να διοικεί την δημόσια τηλεόραση, αποφάσίσαν ότι δεν τους άρεσε η παρουσία του Στέλιου Κούλογλου. Αν αρέσει σε εμάς δηλαδή σε αυτούς που πληρώνουν το χαράτσι του τέλους – ανεξάρτητα αν έχουμε τηλεόραση ή όχι –μέσα από τους λογαριασμούς της ΔΕΗ, τους είναι αδιάφορο…

Βέβαια αυτό που δεν τους άρεσε και ιδιαίτερα στο αφεντικό τους τον κ. Γκέμπελς ή αλλίως Ρουσ-γκέμπελ ήταν τα θέματα που έθιγαν οι εκπομπές αυτές και ιδιαίτερα εκείνη που παρουσίασε την πραγματικότητα που ζούμε στην εποχή μας δηλαδή την γενιά των 700 Ευρώ, το περιβαλλοντολογικό πρόβλημα , την αστυνομική βία . Αν ο κ. Ρουσ-γκέμπελ ενοχλείται από την πραγματικότητα μας είναι αδιάφορο. Αυτός και οι υπόλοιποι της παρέας του είναι βασικοί υπεύθυνοι για την κατάσταση που ζούμε. Ας αποβάλλουν από πάνω τους το ορό της αναισθησίας και ας δουν την ενοχλητική πραγματικότητα.

Με την λογοκρισία που επιβάλλουν το μόνο που καταφέρνουν είναι να δυναμώνουν το κύμα της οργής της γενιάς μας

Με το να καταγγείλούμε μόνο, την απαράδεκτη απόφαση και το καθεστώς λογοκρισίας και φίμωσης που επιχειρείται να επιβληθεί και ίσως να ζητήσουμε την ανάκληση της απόφασης και τη συνέχεια των εν λόγω εκπομπών, ίσως δεν θα καταφέρουμε τίποτα. Οι αποφάσεις είναι ειλημμένες : ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ και ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΠΑΝΤΟΥ

32 χρόνια μετά…

2008-05-02T11:43:00.003+03:00

Ἀγωνίες

Ἂν χτυπήσουν τὴν πόρτα, μὴν ἀνοίξεις.
Ὅσο καὶ νὰ χτυποῦν.
Πρέπει νὰ πιστέψουν πὼς τὸ σπίτι
εἶναι ἀδειανό.
Δὲν θὰ τὴ σπάσουν. Μὴ φοβᾶσαι.
Ἂν τὴ σπάσουν,
θὰ ξέρουμε πὼς μᾶς πρόδωσαν.
Οὔτε κ᾿ ἐγὼ τὸ πιστεύω.
Ναί, θὰ πυροβολήσω ἂν μποῦνε.
Ἐσὺ δοκίμασε νὰ φύγεις.
θὰ μπορέσεις.
Γιὰ μᾶς θἆναι. Τόση ὥρα
τριγυρίζουν τὸ σπίτι.
Κύταξε ἀπ᾿ τ᾿ ἄλλο παραθύρι.
Μὰ πρόσεχε.
Ναί, βλέπω. Χτυπᾶνε ἀπέναντι.
Μίλα σιγότερα.
Ἀκοῦς; Φασαρία; Τί νὰ γίνεται;
Κάποιον πιάσανε. Εἶναι γέρος.
Τὸν χτυπᾶνε τὰ σκυλιά.
Ἄτιμοι.
Πόσους θὰ πιάσετε; θὰ μείνουν
ὅσοι χρειάζονται καὶ περσότεροι.
θὰ μείνουν καὶ δὲν θὰ σταυρώσουν
τὰ χέρια.

Τριανταδυο χρόνια μετά και όμως τίποτα δεν έχει αλλάξει… Τριανταδυο χρόνια μετά και όμως όλα μένουν ίδια…

Οι λαοί αγωνίζονται για δημοκρατία, ψωμί, παιδεία, ελευθερία… πράγματα για κάποιους άλλους αυτονόητα, όμως για εμάς τίποτε πλέον δεν είναι δεδομένο… Το χρέος δύσκολο να θέλεις να γίνεις ένας μικρός ΑΛΕΚΟΣ, όμως αξίζει να προσπαθείς. Αξίζει να αγωνίζεσαι, να πολεμάς την αδικία, την φτώχεια, την εξαθλίωση…

Τριανταδυο χρόνια μετά και συνεχίζουμε, με όπλο την θύμηση και αυτά που πίσω του άφησε κάποιος που τον έλεγαν ΑΛΕΚΟ. Τριανταδυο χρόνια μετά και απάντηση ακόμα δεν πήραμε με ενότητα και αγώνα…

Όμως ελπίζουμε και είμαστε εδώ…

Θέλω να προσευχηθώ

με την ίδια δύναμη που θέλω να βλαστημήσω

Θέλω να τιμωρήσω

με την ίδια δύναμη που θέλω να συγχωρήσω

Θέλω να προσφέρω

με την ίδια δύναμη πού ’θελα στο ξεκίνημα

Θέλω να νικήσω

αφού δεν μπορώ να νικηθώ

Τι αθλητισμό θέλουμε;

2008-04-08T19:53:00.005+03:00

Σαν βόμβα μεγατόνων έσκασε η είδηση ότι έντεκα αθλητές και αθλήτριες της εθνικής ομάδας Άρσης Βαρών βρέθηκαν θετικοί σε έλεγχο ντόπινγκ. Το ενημερωτικό blog, troktiko.blogspot.com αποκάλυψε την είδηση της ημέρας και άφησε άφωνο το αθλητικό πανελλήνιο. Στην αρχή πολύ πίστεψαν ότι η είδηση ήταν <<είδηση>> και δημιούργημα της φαντασίας κάποιων, όμως η είδηση αυτή δεν άργησε να επιβεβαιωθεί από την επίσημη ανακοίνωση της ομοσπονδίας Άρσης Βαρών :

"Η Ελληνική Ομοσπονδία Αρσης Βαρών ανακοινώνει πως σε αιφνίδιο έλεγχο ντόπινγκ που διενεργήθηκε από την WADΑ, με εντολή από την IWF, εκτός αγώνων στις 7 Μαρτίου 2008, βρέθηκαν θετικά τα πρώτα 11 δείγματα Ελλήνων αθλητών και αθλητριών. Θα ζητηθεί η εξέταση και του δεύτερου δείγματος, όπως ακριβώς προβλέπεται από τους κανονισμούς και κατόπιν το ΔΣ θα συγκροτήσει ειδική εξεταστική επιτροπή που θα επιληφθεί του θέματος. Σήμερα ο ομοσπονδιακός προπονητής, Χρήστος Ιακώβου, ως υπεύθυνος της προετοιμασίας των αθλητών και των αθλητριών της Εθνικής Ομάδας, έθεσε την παραίτησή του στη διάθεση του Διοικητικού Συμβουλίου. Το ΔΣ έθεσε τον κ.Ιακώβου σε διαθεσιμότητα μέχρι την πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης, που αποτελεί άμεση και κατ’ επείγουσα προτεραιότητα της Ελληνικής Ομοσπονδίας Αρσης Βαρών".

Σε περίπτωση που και το δεύτερο δείγμα είναι θετικό – πράγμα όχι απλώς πιθανό άλλα βέβαιο -σε χρήση απαγορευμένων ουσιών, τότε το άθλημα που δόξασε την χώρα μας τα προηγούμενα χρόνια σε όλες τις μεγάλες διοργανώσεις θα πληγεί ανεπανόρθωτα. Παράλληλα, αναμένεται να σηματοδοτήσει και τον αποκλεισμό της ομάδας μας από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου.

Όμως αυτό που αποτελεί την ουσία του θέματος είναι ένα και μοναδικό : Σαν χώρα, σαν λαός τι αθλητισμό θέλουμε ; Θέλουμε μετάλλια και διακρίσεις με οποιοδήποτε κόστος ή απλώς την ευχαρίστηση της συμμετοχής ; Θέλουμε αθλητές που το νόημα της συμμετοχής τους θα είναι το ΕΥ ΑΓΩΝΙΖΕΣΘΕ ή αθλητές που θα δίνουν τα πάντα στο βωμό της πρόσκαιρης διάκρισης και του πλουτισμού;

Δε θα ήθελα να σ χολιάσω κάτι άλλο ήδη τις τελευταίες μέρες όλοι ,σχετικοί και άσχετοι, έχουν εκφράσει άποψη .Το θέμα είναι τι κάνουμε και τι θέλουμε να κάνουμε σαν πολίτες μιας χώρας που δυστυχώς ο μόνος τρόπος για να σηκωθούμε από τον καναπέ είναι οι επιτυχίες στον αθλητισμό. Προτιμάμε να ζούμε μια ζωή βασισμένη στις μυθοπλασίες της ντόπας ή μια ζωή βασισμένη σε άξιες και ιδέες ; Ας αποφασίσουμε λοιπόν γιατί η ώρα μάλλον έφτασε…

Μίκης: Περήφανη στάση κι ας πέσουμε με το κεφάλι ψηλά

2008-02-29T11:06:00.002+02:00

«Στόχος τα Βαλκάνια»

«Ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα των αμερικανικών εκλογών, δηλαδή ανεξάρτητα από το ποιος θα είναι ο μελλοντικός πρόεδρος, η κολοσσιαία πολεμική μηχανή έχει ήδη μπει μπροστά, με στόχο την εξόντωση όλων όσων θεωρεί εχθρούς της. Ακόμα κι αυτών -όπως η Ελλάδα- που δεν υπακούνε τυφλά τις εντολές της. Ιράν, Κορέα, αραβικός κόσμος (μη υποτελής) και φυσικά άμεσα η Ρωσία και στο βάθος η Κίνα. Μετά θα 'ρθει η σειρά των "άτακτων" της Νότιας Αμερικής. Ενας νέος θανάσιμος κίνδυνος, πολυπρόσωπος, πολυπλόκαμος σαν χταπόδι, κάνει αργά, αλλά σταθερά, την εμφάνισή του στο προσκήνιο της παγκόσμιας ιστορίας.

Σημερινός στόχος είναι τα Βαλκάνια, με κύριο σύμμαχο τη "μεγάλη" Αλβανία, ξεκινώντας από το Κόσοβο με συνεργάτες τούς υπεύθυνους για μαζικές δολοφονίες Ου-τσε-κα. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, γεγονός πρωτοφανές για τη χώρα μας, μερικοί "επιστήμονες" επέλεξαν το αμφιθέατρο του Παντείου Πανεπιστημίου για να αναπτύξουν δημόσια την υποστήριξή τους σ' ένα βασικό αίτημα της "Μεγάλης Αλβανίας", την κατάκτηση της Ηπείρου έως την Πρέβεζα με τη δικαιολογία ότι ανήκε στην Αλβανική Τσαμουριά, απ' όπου τους έδιωξαν με εγκληματικές πράξεις οι Ελληνες.

Ασφαλώς πρόκειται για οργανωμένη προβοκάτσια των ΗΠΑ, ώστε να μελετηθούν οι δικές μας αντιδράσεις και να προπαρασκευασθεί ψυχολογικά η εδαφική επέκταση της Αλβανίας μετά το Κόσοβο και σε ένα μεγάλο τμήμα των Αλβανοφώνων περιοχών των Σκοπίων και ακολούθως και σε δικά μας εδάφη.

Από την άλλη μεριά, η σύμπλευση της Τουρκίας με τις ΗΠΑ στο Κόσοβο -που έσπευσε πρώτη αυτή να το αναγνωρίσει- προετοιμάζει το έδαφος για πονηρά σχέδια σε βάρος της χώρας μας με βάση όχι μόνο το Αιγαίο και την Κύπρο, αλλά και τη μουσουλμανική μειονότητα στη Θράκη, που, ακολουθώντας το παράδειγμα του Κοσόβου, μπορεί να διεκδικήσει τη δική της ανεξαρτησία.

Η ηγεσία των Σκοπίων φαίνεται ότι γνωρίζει από πρώτο χέρι αυτά τα σχέδια των ΗΠΑ και γι' αυτό δείχνει αυτή την αλαζονική αδιαλλαξία. Και πράγματι σ' αυτή τη φάση συμπορεύονται με την πολιτική που εκθέσαμε. Ομως τι θα κάνουν όταν θα ξεκινήσει η επόμενη φάση, της φιλοαλβανικής τακτικής, οπότε το κρατίδιό τους θα κοπεί στη μέση; Γιατί θα πρέπει να γνωρίζουν, τόσο αυτοί όσο και οι ΗΠΑ, ότι μπορούν να αυτοαποκαλούνται Μακεδόνες, όμως φυλετικά είναι Σλάβοι και ως εκ τούτου κατατάσσονται ουσιαστικά στη χορεία των εχθρών των ΗΠΑ μαζί με τη Ρωσία, τη Σερβία, αλλά και τη Βουλγαρία, που κι αυτή δεν πρέπει να έχει αυταπάτες.

Ετσι, γυρίζοντας σε μας τους Ελληνες, θα πρέπει να δούμε ότι η κατάσταση, όπως εξελίσσεται, είναι παραπάνω από τραγική. Δεδομένου ότι οι Αμερικανοί δεν πείθονται πια από όσες υποκλίσεις κι αν κάνουν απέναντί τους οι ποικιλόμορφες αμερικανόφιλες ηγεσίες. Κι αυτό γιατί φοβούνται και μισούν τον λαό μας, για τον οποίο είναι βέβαιοι ότι στη μεγάλη του πλειοψηφία απορρίπτει τα φιλοπόλεμα σχέδιά τους. Και γι' αυτό θέλει να μας τιμωρήσει με κάθε τρόπο. Εκτός κι αν αποφασίσουμε όλοι μαζί να γονατίσουμε και να φιλήσουμε τα πόδια τους, κάνοντας όρκους ότι από δω και στο εξής θα είμαστε καλά παιδιά και πειθήνια όργανα στην όποια πολιτική τους.

Ομως, αφού το παιχνίδι είναι έτσι κι αλλιώς για μας χαμένο, τότε ας πέσουμε με το κεφάλι ψηλά. Ας μην περιμένουμε βοήθεια από πουθενά. Ούτε έχουμε συμμάχους. Είμαστε εμείς κι εμείς. Ας φροντίσουμε λοιπόν να είμαστε τουλάχιστον ωραίοι, περήφανοι και -γιατί όχι- χαρούμενοι, αφού θα έχουμε πάρει τη μεγάλη απόφαση, να γίνουμε όλοι μαζί μια γροθιά, ενωμένοι μπροστά στην προδοσία και την ασχήμια που χτυπάει την πόρτα μας.

«Προδοσία η αναγνώριση»

Γιατί είναι προδοσία η αναγνώριση του Κοσόβου χωρίς την έγκριση της διεθνούς κοινότητας, του ΟΗΕ. Δηλαδή μιας επαρχίας που από αιώνες αποτελεί τμήμα της Σερβίας. Και τι θα νιώθαμε εμείς αν μεθαύριο μας έπαιρναν με το έτσι θέλω τη μισή Κύπρο, τη Θράκη ή την Ηπειρο;

Οπως είναι ασχημία να ανεχόμαστε να μας περιφρονούν και να μας βρίζουν -οχυρωμένοι κάτω από τα σκέλια των Αμερικανών- οι Σκοπιανοί και μεις να τους παρακαλάμε και να ζητάμε τη μεσολάβηση των Αμερικανών χάνοντας κάθε μέρα και πιο πολύ την αξιοπρέπεια και την υπερηφάνειά μας. Ας κλείσουμε λοιπόν τα σύνορα κι ας σταματήσουμε τις διπλωματικές και οικονομικές μας σχέσεις κι ας τους αφήσουμε να αυτοαποκαλούνται όπως θέλουν, κοροϊδεύοντας τους εαυτούς τους.

Οφείλουμε να περάσουμε κι αυτή τη νέα δοκιμασία με το κεφάλι ψηλά. Μπορεί να υποφέρουμε, όμως το ζητούμενο για μας είναι να παραμείνουμε Ελληνες. Και θα παραμείνουμε Ελληνες. Ας μην ξεχνάμε από πόσες και ποιες σκληρές δοκιμασίες περάσαμε ώς τώρα, όμως πάντοτε στο τέλος βγήκαμε νικητές. Το ίδιο θα συμβεί και στο μέλλον».

Μήπως ήρθε η ώρα...

2008-01-23T20:15:00.000+02:00

Στην εποχή των νταβατζήδων και των κουμπάρων, των ομολόγων, του χρηματιστηρίου, των υποκλοπών και του Ζαχόπουλου, αναρωτιέμαι για το πώς θα πρέπει να αντιδράσουμε εμείς οι λεγόμενοι ενεργοί πολίτες…

Μήπως θα πρέπει να κάνουμε αυτό που μας προτρέπει η φωτογραφία…

Μήπως…

Ζαχόπουλος-GATE

2008-01-23T09:37:00.000+02:00

Ζαχόπουλος-GATE

30 ΧΡΟΝΙΑ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ ΑΠΟ Πασοκ & ΝΔ

Η Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου (Ε.ΔΗ.Κ.) αισθάνεται την ίδια αηδία με τον μέσο Έλληνα πολίτη για τα γεγονότα που κυριαρχούν στη δημοσιότητα.

Διαφθορά, σήψη, εξαγορές συνειδήσεων, υποκλοπές, κρυφές κάμερες, διεφθαρμένοι και διαπλεκόμενοι πολιτικοί, διεφθαρμένοι και διαπλεκόμενοι δημοσιογράφοι. Μόνο εμετό προκαλεί η πολιτική καθημερινότητα στην χώρα μας.

Είναι αστείο να κατηγορεί το Πασοκ την ΝΔ για διαφθορά. Τα τελευταία 30 χρόνια και τα δύο αυτά κόμματα εξέθρεψαν στα πλαίσια της κυβερνητικής τους πορείας κάθε τι το βρόμικο και σάπιο, που είδε τα φώτα της δημοσιότητας, γιατί υπάρχουν και αυτά που δεν βρήκαν το δρόμο να γίνουν πρώτο θέμα.

Οι αποταμιεύσεις των πολιτών καταληστεύθηκαν, το συνταξιοδοτικό μέλλον υποθηκεύτηκε, ενώ στρατιές κομματικών στελεχών κατηγορήθηκαν για διαφθορά. Και ενώ 30 χρόνια κλέβουν οι υμέτεροι, ευτελίζουν κάθε έννοια σοβαρότητας και αξιοπρέπειας και βιάζουν συστηματικά τη Δημοκρατία και τους θεσμούς, έρχονται τώρα με τον νέο εκλογικό νόμο να διαιωνίσουν το είδος τους!

Όλα τα σκάνδαλα που έχουμε ζήσει μετά την μεταπολίτευση είναι ΕΡΓΟ των μονοκομματικών κυβερνήσεων του Πασοκ και της ΝΔ και τώρα που οι πολίτες αποστρέφουν το πρόσωπό τους, έρχεται η νόθευση των εκλογών με ένα σύστημα, που θα εκθρέψει νέους Ζαχόπουλους, νέους Κοσκωτάδες, νέα Ομόλογα, νέα Χρηματιστήρια...

Επιτέλους φτάνει! Ας Επαναστατήσουμε όλοι μαζί στην υποτίμηση της προσωπικότητάς μας. Η Ε.ΔΗ.Κ. καλεί του πολίτες να κλείσουν τις τηλεοράσεις τους και να μην λησμονήσουν σε κάθε επόμενη αναμέτρηση την αηδία που νιώθουν σήμερα και τα πραγματικά τους προβλήματα, άλλωστε όλοι οι πρωταγωνιστές έχουν λύσει τα οικονομικά τους προβλήματα.

(ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ Ε.ΔΗ.Κ.)

_____________

Εθνικό ή διεθνικό;

2008-01-08T09:50:00.000+02:00

Δημοσιεύθηκε από ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ στο 07-01-08

του Γιώργου Ματθαίου* από το περιοδικό της Πρωτοβουλίας.

Αρκετοί αριστεροί σήμερα συγχέουν το διεθνισμό με την κατηγορηματική άρνηση του εθνικού ζητήματος. Με μια θεοκρατική προσήλωση υποκλίνονται στη λέξη «διεθνισμός» αφορίζοντας το «σκιάχτρο» του «εθνικού». Αν είναι να αποφασίσουμε πάνω σε μια τυπική αντιπαράθεση φράσεων, όλοι οι αριστεροί είναι με το διεθνισμό. Για έναν που ασφαλώς γνωρίζει ότι ο Σοσιαλισμός έχει διεθνή διάσταση και όχι εθνική, η τυπική αντιπαράθεση των ζητημάτων είναι μέγα πολιτικό λάθος. Οι διεθνιστές γνωρίζουν ότι ο διεθνισμός προϋποθέτει τη σχέση ανάμεσα σε διάφορα έθνη και όχι την άρνηση της εθνικής ταυτότητας.

Ο Νίκος Πουλαντζάς ήδη από πολύ παλιά ειρωνευόταν τους κατ’ επίφαση μαρξιστές όταν αγνοούσαν την εθνική πραγματικότητα στις αναλύσεις τους. Και ο Μαρξ στο κομμουνιστικό μανιφέστο διακηρύσσει: «Η πάλη του προλεταριάτου ενάντια στην αστική τάξη, αν όχι στο περιεχόμενο, στη μορφή είναι καταρχήν εθνική. Φυσικά, το προλεταριάτο κάθε χώρας πρέπει να ξεμπερδέψει πριν απ’ όλα με τη δική του αστική τάξη». Το σπάσιμο της σχέσης μεταξύ ταξικής πάλης και εθνικού αγώνα καμία σχέση δεν έχει με τη διαλεκτική. Και όσοι πέφτουν σε αυτό το σφάλμα λειτουργούν αντι-μαρξιστικά, γιατί εμπνέονται από μια φιλελεύθερη παράδοση ξένη προς τον μαρξισμό. Τη σχέση μεταξύ εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης την εξέφρασε ο Μάο με το θαυμάσιο σύνθημά του: «Τα κράτη θέλουν ανεξαρτησία, τα έθνη απελευθέρωση και οι λαοί επανάσταση».

Αν δέχεσαι το δικαίωμα τον Παλαιστινίων για τη δημιουργία δικού τους ανεξάρτητου κράτους, δε μπορεί να το αρνείσαι για την περίπτωση της Κύπρου που βρίσκεται υπό κατοχή. Όταν συμπαραστέκεσαι στη Σερβία τη περίοδο των βομβαρδισμών από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και του ευρωπαίους συμμάχους του, πρέπει να κάνεις το ίδιο και για τη περίπτωση της δικιάς σου χώρας όταν αυτή πλήττεται σε όλα τα επίπεδα - οικονομικό, πολιτιστικό, πολιτικό. Δε μπορείς να βλέπεις τα τσιράκια της αστικής τάξης (Χριστόδουλος, Καρατζαφέρης κ.ά.) να μάχονται για να υπερασπισθούν τη πολιτική και πολιτιστική αυτοτέλεια της πατρίδας σου. Ειδικά στην Ελλάδα, χώρα του περιφερειακού καπιταλισμού που υπήρξε θύμα του ιμπεριαλισμού σε όλες του τις μορφές.

Αυτή η πραγματικότητα αποτυπώνεται στις μέρες μας και με «περίεργη» σύμπλευση μεταξύ κάποιων αριστερών και σκληρών νεοφιλελεύθερων. Αυτοί οι αριστεροί αβασάνιστα αποδέχονται ολόκληρη τη πολεμική που εκτοξεύει το νεοφιλελεύθερο στρατόπεδο ενάντια στα έθνη και προσπαθεί να μας πείσει ότι πρόκειται για τεχνητά κατασκευάσματα. Ο πυρήνας των ιδεών αυτών εκπορεύεται σαφώς από τη στρατηγική του χρηματιστικού κεφαλαίου για να σωθεί ο καπιταλισμός.

Η αντιπαράθεση του εθνικού με το διεθνικό είναι ένα αντιδιαλεκτικό και ανιστόρητο σχήμα. Η πάλη των τάξεων μέσα στον καπιταλισμό προϋποθέτει την ύπαρξη και εθνικής ταυτότητας. Γι’ αυτό οι κλασικοί του μαρξισμού είχαν προσδιορίσει ότι η πάλη των τάξεων ξεκινάει σε εθνικό επίπεδο και ότι ο στρατηγικός ορίζοντάς της ήταν η κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας σε εθνικό επίπεδο. Φυσικά δεν έμεναν εκεί. Όριζαν ότι η εθνική διάσταση της πάλης για την εξουσία συνδέεται με την περιφερειακή (βλέπε Ε.Ε.) και παγκόσμια διάσταση του προβλήματος. Για τους κλασικούς του μαρξισμού ανάμεσα στο εθνικό και διεθνικό υπάρχει μια διαλεκτική σχέση και όχι αντιπαραθετική.

Μερικοί σημερινοί όμως «αριστεροί διεθνιστές», που υπάρχουν δυστυχώς στον ΣΥΝ, δεν γνωρίζουν από διαλεκτική. Δε θέλουν όμως να διδαχτούν και από την ιστορία. Και η ιστορία διδάσκει ότι οι «εθνικοί» πόλεμοι, οι διαιρέσεις και τα αιματοκυλίσματα των λαών δεν συνιστούν το αναπόφευκτο και θλιβερό επακόλουθο της αναγνώρισης του εθνικού ζητήματος, αλλά ακριβώς το αντίθετο: είναι ο καρπός της άρνησης και της υποτίμησης του εθνικού ζητήματος.

Το εθνικό με το διεθνικό είναι συστατικά του εργατικού κινήματος που δεν αντιπαρατίθενται, όπως ακριβώς δεν αντιπαρατίθεται η μεταρρύθμιση στην ανατροπή. Για τους Αριστερούς ο αγώνας για κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, για βελτίωση της θέσης του εργαζόμενου μέσα στον καπιταλισμό, για δημοκρατικούς θεσμούς, αποτελεί το μοναδικό δρόμο χειραφέτησης της πάλης και της επίτευξης του τελικού σκοπού, που είναι η κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας και η ανατροπή του καπιταλισμού.

Γι’ αυτό το λόγο η Αριστερά πρέπει να υποστηρίξει την άποψη ότι τα αδύναμα κράτη χρειάζονται κανόνες για τις εθνικές οικονομίες τους. Τα πιο αδύναμα κράτη χρειάζονται δασμούς, χρειάζονται το δικαίωμα να επιβάλλουν δασμούς, ώστε να οικοδομήσουν στη χώρα τους αυτόνομες παραγωγές. Αυτό που σίγουρα δε χρειάζονται είναι μια παγκόσμια οικονομική τάξη, όπου τα ισχυρά κράτη θέτουν δασμολογικούς φραγμούς ώστε να μην εισάγουν τα προϊόντα των αδυνάτων, και όπου σε παγκόσμιο επίπεδο κάνουν τα πάντα για να γκρεμίσουν ακόμη και τα πενιχρά προστατευτικά τείχη που έχουν απομείνει στους αδύνατους.

Το ίδιο και ο αγώνας σε εθνικό επίπεδο (που συμπεριλαμβάνει και την υπεράσπιση της εθνικής υπόστασης, των εθνικών ελευθεριών και της ιστορίας) είναι το μέσο για την επίτευξη του διεθνισμού. Εθνικό και διεθνικό συνδέονται με έναν άρρηκτο δεσμό. Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι η αντιπαράθεση του εθνικού με το διεθνικό, αλλά αν το εθνικό θα έχει ταξικό ή εθνικιστικό προσανατολισμό. Αν δηλαδή η εθνική διάσταση της πάλης θα συνδέεται με το Σοσιαλισμό και τη διεθνή διάσταση, ή εάν θα περιορίζεται στα εθνικά πλαίσια και στις εθνικές ουτοπίες.

Η τυπική αντιπαράθεση μάς οδηγεί στο εξής πολιτικό σφάλμα: να εγκαταλείψουμε κάθε αγώνα στα εθνικά ζητήματα και στο όνομα ενός αφηρημένου «διεθνισμού» να τα στιγματίζουμε ως «εθνικισμό» κλπ. Αυτό δηλαδή που κάνουν κάποιοι αριστεροί. Αυτό όμως θέλει και η Νέα Τάξη, ακριβώς γιατί αυτός ο «διεθνισμός» χρησιμοποιείται σαν προσαρμογή στις επιταγές μιας δήθεν «νέας εποχής». Αυτός είναι ο «διεθνισμός» του χρηματιστηριακού κεφαλαίου και συνίσταται στην εκμηδένιση της ιστορίας και του πολιτισμού, στην επιβολή μιας «ενιαίας σκέψης». Μερικοί στον ΣΥΝ κάνουν αυτό ακριβώς.

Όμως ο διεθνισμός απορρέει από την ανάγκη συμφιλίωσης και αλληλεγγύης των λαών στη βάση του σεβασμού της εθνικής ταυτότητας. Ποτέ ο διεθνισμός δεν αρνήθηκε τα εθνικά ζητήματα και την εθνική ταυτότητα. Αντίθετα, είναι ο ιμπεριαλιστικός μιλιταριστικός εθνικισμός στο παρελθόν και πλανητικός μιλιταρισμός σήμερα, αυτός που περιφρονεί τα εθνικά ζητήματα και προκαλεί τους «εθνικούς πολέμους».

Στο όνομα του αντιεθνικισμού όχι μόνο χάνουμε τον πλανητικό μιλιταριστικό εθνικισμό, αλλά του παρέχουμε και ισχυρό ιδεολογικό άλλοθι.

* Ο Γιώργος Ματθαίου (γραμματέας ΠΚ Γέρακα) συμμετέχει στην “Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση”.

Μακεδονικό - Εθνικά Θέματα: 'Ωρα για μια παραγωγική και ουσιαστική συζήτηση

2007-12-29T11:57:00.000+02:00

Το τελευταίο διάστημα , έστω και δειλά, έχει ξεκινήσει μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση πάνω στα εθνικά θέματα. Τα μέτωπα πολλά (Κυπριακό- Σκόπια κ.λ.π) άρα μια συζήτηση πάνω σε μια προσέγγιση ρεαλιστική άλλα όχι ενδοτική καθίσταται σήμερα , περισσότερο ίσως από κάθε άλλη φορά, αναγκαία.
Με αφορμή την συζήτηση που έχει ανοίξει, παρουσιάζουμε σήμερα δυο ενδιαφέρουσες προσεγγίσεις που παρουσιάζουν τα θέματα κάτω απο μια σκοπιά ρεαλιστική και μη ενδοτική.

Η αρχή γίνεται με ένα άρθρο του Γ. Καραμπελιά στο περιοδικό 'Αρδην και την εφημερίδα Ρήξη με τίτλο "Μακεδονικό: Αφύπνιση έστω και την ύστατη στιγμή " και στη συνέχεια παρουσιάζεται το άρθρο του Ευτύχη Μπιτσάκη με τίτλο "Εθνικισμός και ενδοτισμός: μια πάγια αντίφαση".

Καλή ανάγνωση

Γ. Καραμπελιά
1.Μακεδονικό: Αφύπνιση έστω και την ύστατη στιγμή

Για να κατανοήσουμε το Μακεδονικό Ζήτημα στις ευρύτερες διαστάσεις του είναι ανάγκη να ξεκινήσουμε με μια αναδρομή στην ιστορία.

Κατ’ αρχάς η Ελλάδα, από τη γεωγραφική της θέση, είναι ανοικτή τουλάχιστον προς τρεις κατευθύνσεις. Προς τα ανατολικά, τα βόρεια και τα δυτικά. Και οι μεγάλες απειλές στην ιστορία μας έρχονταν πάντοτε από τα δυτικά ή τα ανατολικά. Οι Πέρσες, οι Άραβες και οι Τούρκοι από τα ανατολικά, οι Ρωμαίοι, οι Φράγκοι, οι Ιταλοί κ.λπ. από τα δυτικά. Αν την ίδια στιγμή είμαστε σε αντιπαράθεση και με τους βόρειους γείτονές μας, τότε δεν έχουμε καμία ελπίδα να αντιμετωπίσουμε τις μείζονες απειλές.

Ο μεγάλος Στήβεν Ράνσιμαν, αναφερόμενος στη σταδιακή κατάληψη του ύστερου Βυζαντίου από τους Τούρκους, αφού πρώτα είχαμε δεχτεί την επίθεση των Σταυροφόρων, λέει:

Αν τα ορθόδοξα κράτη της Ανατολικής Ευρώπης θα ήσαν ποτέ σε θέση να συνενωθούν σε μια πραγματική συμμαχία, θα μπορούσαν ν’ ανθέξουν εναντίον της Δύσεως και εναντίον των Τούρκων . Αλλά οι εμφύλιοι πόλεμοι και η αντιπάθεια των Σλάβων της Βαλκανικής εναντίον των Ελλήνων εμπόδισε κάθε τέτοια συμμαχία1.

Η Τουρκία υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει το μεγαλύτερο μέρος των Βαλκανίων μόνο όταν οι βαλκανικοί λαοί την αντιμετώπισαν από κοινού, στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο. Και όμως, το Μακεδονικό αποτέλεσε, από το τελευταίο τρίτο του 19ου αιώνα, το αποφασιστικό ζήτημα για τη διάσπαση των νοτίων Βαλκανίων και εντέλει για τη διάσωση της Τουρκίας, διότι αμέσως μετά τον Α΄ Βαλκανικό ακολούθησε ο Β΄ ενδο-Βαλκανικός Πόλεμος.

Το Μακεδονικό Ζήτημα μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο

Μετά τον Κριμαϊκό Πόλεμο, και τη στροφή της Ρωσίας προς τον πανσλαβισμό και την εγκατάλειψη της «πανορθόδοξης» στρατηγικής, το Μακεδονικό πυροδότησε μια γενικευμένη αντιπαράθεση μεταξύ των βαλκανικών λαών, ιδιαίτερα μεταξύ Ελλήνων και Σλάβων, και εν πολλοίς επέτρεψε στην οθωμανική αυτοκρατορία να διατηρηθεί για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα στην Ευρώπη, εκμεταλλευόμενη τις συγκρούσεις για τη Μακεδονία των υπηκόων αντιπάλων της και των αντίστοιχων εθνικών κρατών, Ελλάδας, Βουλγαρίας και Σερβίας.

Η σύγκρουση για τη Μακεδονία είχε την πραγματική της βάση στην πανσπερμία των φυλών και των γλωσσών, που από την εποχή του Βυζαντίου και ακόμα περισσότερο επί οθωμανικής αυτοκρατορίας μπορούσε να συναντήσει κάποιος στη Μακεδονία και τη Θράκη. Πράγματι, εκτός από τους παλαιότερους κατοίκους της, τους Έλληνες, είχαν σταδιακώς εγκατασταθεί σε αυτήν Τούρκοι, Εβραίοι διωγμένοι από την Ισπανία στις αρχές του 16ου αιώνα, σλαβόφωνοι πληθυσμοί, ιδιαίτερα στις αγροτικές περιοχές, Βλάχοι, Αρβανίτες, καθώς και Τσιγγάνοι κ.λπ. Επιπλέον, ένα μεγάλο μέρος εγχώριων πληθυσμών είχε εξισλαμιστεί –όπως για παράδειγμα οι Πομάκοι ή πολλοί αλβανικοί πληθυσμοί, Βόσνιοι, κ.λπ. παρότι η γλώσσα, τουλάχιστον σε ένα ορισμένο στάδιο, δεν σηματοδοτούσε και ανάλογη εθνική συνείδηση. Εξάλλου διακριτή εθνική συνείδηση μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα διέθεταν μόνον οι Έλληνες και οι Σέρβοι, ενώ και οι μουσουλμάνοι έτειναν να ταυτιστούν με τους Οθωμανούς.

Ορθόδοξοι πληθυσμοί, όπως εκείνοι των Βλάχων, των Αρβανιτών, ή ενός μεγάλου μέρους σλαβόφωνων αγροτών, έτειναν μάλιστα να ταυτιστούν με τους Έλληνες, παρότι αλλόγλωσσοι. Όταν όμως αρχίζει να εδραιώνεται ο εθνικισμός και στα Βαλκάνια, ιδιαίτερα στους Βουλγάρους, συνεπικουρούντος και του πανσλαβισμού τον οποίο ενισχύει η Ρωσία, επιχειρείται μέσω της δημιουργίας αυτόνομης Εκκλησίας, της Εξαρχίας, και παράλληλου εκπαιδευτικού συστήματος, να αποσπαστούν οι σλαβόφωνοι πληθυσμοί από την ιδεολογική και πνευματική-θρησκευτική υπεροχή του ελληνισμού, ώστε να αποκτήσουν βουλγαρική ή σλαβο«μακεδονική» συνείδηση. Έτσι θα αρχίσει η μακεδονική διαμάχη, η οποία θα διαρκέσει δεκαετίες και κατά την οποία σλαβόφωνοι ελληνικής συνείδησης συχνά θα συγκρούονται με σλαβόφωνους βουλγαρικής συνείδησης. Που, όπως προείπαμε, οδήγησε ήδη στην πρώτη μεγάλη σύγκρουση με τη Βουλγαρία το 1912 και κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Όμως, η περίοδος που αρχίζει με τους δύο Βαλκανικούς Πολέμους και ολοκληρώνεται το 1922-26, αποτέλεσε την αφετηρία για την απαρχή λύσης του Μακεδονικού εν τοις πράγμασι. Το μεγαλύτερο μέρος των μουσουλμάνων, 500.000-700.000 άτομα, μεταφέρθηκε στην Ανατολική Θράκη και τη Μικρά Ασία. Γύρω στους 150-200 χιλιάδες Βούλγαροι ή σλαβόφρονες εγκατέλειψαν την Ελλάδα. Ο ελληνισμός, με μεγαλύτερη διασπορά, πλήρωσε το βαρύτερο τίμημα σε αυτόν τον ξεριζωμό. Εκτός από τα δύο εκατομμύρια των Μικρασιατών, Ποντίων και Ανατολικοθρακιωτών, που εγκατέλειψαν την Τουρκία, πάνω από τριακόσιες χιλιάδες υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν ελληνικές περιοχές και πόλεις στη Βουλγαρία, την Ανατολική Ρωμυλία, Βάρνα, Φιλιππούπολη, Πύργο. Επιπλέον, δεκάδες χιλιάδες υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν τις σερβοκρατούμενες τότε περιοχές της Μακεδονίας, όπως το Μοναστήρι, την Αχρίδα κ.λπ. Με αυτόν τον βίαιο έστω και οδυνηρό τρόπο, οι πληθυσμοί κατά το μεγαλύτερο μέρος τους διαχωρίστηκαν. Ιδιαίτερα δε στην ελληνική Μακεδονία, που αποτελεί σχεδόν το σύνολο της ιστορικής Μακεδονίας, σύμφωνα με την απογραφή του 1926 της Κοινωνίας των Εθνών, οι μειονοτικοί σλαβόφωνοι (άσχετα με την ονομασία τους ή τον αυτοπροσδιορισμό τους) ήταν κάτω από 70 χιλιάδες και ο ελληνικός πληθυσμός 1.160.000. Όσο για το μεγαλύτερο μέρος της σλαβικής πρώην οθωμανικής Μακεδονίας, ενσωματώνεται στη Γιουγκοσλαβία, και μάλιστα δεν παίρνει καν το όνομα Μακεδονία, αλλά «Βαρντάνσκα», διότι οι Σέρβοι θεωρούσαν την ονομασία σλαβο«Μακεδονία» ως ταυτισμένη με τις βουλγαρικές διεκδικήσεις. Κατά συνέπεια, το ζήτημα είχε πλέον οριστικά λυθεί από άποψη εθνοτική, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά στην Ελλάδα, και παρέμενε μια σερβο-βουλγαρική διαμάχη γύρω από το ζήτημα των «σλαβομακεδόνων».

Και όμως ο βουλγαρικός εθνικισμός, που ζούσε ακόμα με το σύνδρομο της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου και της Μεγάλης Βουλγαρίας, δεν εννοούσε να δεχθεί τα τετελεσμένα και εξακολουθούσε να προβάλει το όραμα μιας ανακατάληψης όχι μόνον της γιουγκοσλαβικής, αλλά και της ελληνικής Μακεδονίας και Θράκης. Και αυτή η θέση δεν περιοριζόταν στους σοβινιστικούς κύκλους της βουλγαρικής κυβέρνησης, αλλά τη συμμερίζονταν, με διάφορες μορφές, όλες σχεδόν οι πολιτικές δυνάμεις της Βουλγαρίας. Το ισχυρότατο Κομμουνιστικό Κόμμα Βουλγαρίας, με τα ηγετικά στελέχη της Κομμουνιστικής Διεθνούς, Κολάρωφ, Δημητρώφ κ.λπ., υποστήριζε πως θα έπρεπε να δημιουργηθεί μια αυτόνομη Δημοκρατία Μακεδονίας-Θράκης, που θα περιλάμβανε και τα ελληνικά εδάφη. Επρόκειτο για μια θέση κατ΄ εξοχήν σοβινιστική, και επειδή δεν διέθετε καμιά εσωτερική εθνολογική βάση, άνοιγε στην πράξη τον δρόμο για την επέκταση της Βουλγαρίας.

Η Κομμουνιστική Διεθνής υποχρέωσε μάλιστα και το ΚΚΕ να υιοθετήσει, έστω και με βαριά καρδιά, τη θέση για αυτόνομη Μακεδονία-Θράκη, που ήταν και θέση της Φεντερασιόν, πριν από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, παρά την αντίθεση του Γιάννη Κορδάτου και άλλων. Το Μακεδονικό αποτελούσε μόνιμη πηγή αιμορραγίας για το ΚΚΕ, και υπάρχει σχετική πολεμική εναντίον του αυτή την περίοδο από τον Δημήτρη Γληνό. Το ΚΚΕ κατόρθωσε να αρχίσει να αναπτύσσεται και πάλι μόνον μετά την εγκατάλειψη αυτής της θέσης το 1930 και ακόμα σαφέστερα, μετά το 1934.

Από τον πόλεμο στον Εμφύλιο

Κατά τη διάρκεια του πολέμου, το Μακεδονικό αποτέλεσε την αφορμή για την εισβολήΒαρντάνσκα, όπως και αναρίθμητων αγριοτήτων που διαπράχθηκαν από τις βουλγαρικές δυνάμεις κατοχής και τους κομιτατζήδες «Βουλγαρομακεδόνες». Ωστόσο ένα μέρος των σλαβόφωνων, ιδιαίτερα οι Αριστεροί, δεν ακολούθησε τους Βουλγάρους, αλλά εντάχθηκε, στη μεν γιουγκοσλαβική Βαρντάνσκα, στους αντάρτες του Τίτο, στη δε ελληνική Μακεδονία τους Έλληνες αντάρτες του ΕΛΑΣ της Βουλγαρίας στην Ελλάδα και την κατοχή μεγάλου μέρους της ελληνικής Μακεδονίας καθώς και της γιουγκοσλαβικής

Ο Τίτο, για να προσεταιριστεί ένα μέρος του πληθυσμού, που δεν ταυτίζονταν με τους Βουλγάρους, στα πλαίσια της συγκρότησης ομοσπονδιακού κράτους στη Γιουγκοσλαβία και σε ολόκληρα τα Βαλκάνια, ανακηρύσσει τη Βαρντάνσκα σε «Μακεδονία» και τους κατοίκους της σε «Μακεδόνες». Όταν στα τέλη του 1943 άρχισε να διαφαίνεται πως ο Άξονας θα χάσει τον πόλεμο, ένα μεγάλο μέρος των σλαβόφωνων της Γιουγκοσλαβίας και ορισμένοι από την Ελλάδα προσχωρούν στον μακεδονισμό εναντίον του βουλγαρισμού, ενώ συγκροτείται και το ΣΝΟΦ, το Σλαβομακεδονικό Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο, το οποίο αποτελούνταν κυρίως από Γιουγκοσλάβους σλαβόφωνους και λιγότερους Έλληνες και συγκρότησε κάποια στιγμή και τάγματα μέσα στον ΕΛΑΣ. Όμως ήταν τόσο ανοικτή η προπαγάνδα που έκαναν υπέρ της αυτονόμησης της Δυτικής Μακεδονίας, ώστε ο ΕΛΑΣ, τον Οκτώβριο του 1944, διέλυσε τα τάγματα του ΣΝΟΦ και τα απώθησε εκτός Ελλάδος. Ο Τίτο αναλαμβάνει αυτός πλέον να προωθήσει το σύνθημα της ανεξάρτητης ομόσπονδης Μακεδονίας στα πλαίσια μια ευρύτερης βαλκανικής ομοσπονδίας. Ο ΝΟΦ (Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο) μετά το 1946 συμμετέχει στον “Δημοκρατικό Στρατό”. Αρχικώς αναφέρεται μόνο στον σεβασμό των μειονοτικών δικαιωμάτων των «Σλαβομακεδόνων», αλλά στα τέλη του Εμφυλίου (τον Ιανουάριο του 1949) ο Ζαχαριάδης, για να αποσπάσει τους Έλληνες σλαβόφωνους από τον Τίτο με τον οποίο είχε έρθει σε ρήξη, επανέρχεται στο παλιό σύνθημα της ανεξάρτητης Μακεδονίας-Θράκης. Για μερικούς μήνες…

Οι Βούλγαροι, μετά από μια τελευταία προσπάθεια να μείνουν ως «απελευθερωτές» σε ελληνικά εδάφη μαζί με τα στρατεύματα του σοβιετικού στρατάρχη Τολμπούχιν (!), θα αποσυρθούν οριστικά τον Οκτώβριο του 1944 και έκτοτε θα υποβαθμίσουν σταδιακά τις αναφορές στο «μακεδονικό» –χωρίς βέβαια ποτέ να τις εγκαταλείψουν εντελώς. Είναι πλέον η Γιουγκοσλαβία που καλλιεργεί τον «μακεδονισμό» και προσπαθεί να ολοκληρώσει τη συγκρότηση μιας μακεδονικής εθνικής ταυτότητας, για να αποκόψει οριστικά τους Σλαβομακεδόνες από τη Βουλγαρία. Έτσι, παρ’ όλο που ο Τίτο, μετά τη ρήξη του με τον Στάλιν, και την οιονεί συμμαχία του με τη νατοϊκή Ελλάδα, εγκαταλείπει επισήμως τα περί αυτονομίας και επιστρέφει στην αναγνώριση των δικαιωμάτων της «μακεδονικής μειονότητας», στη γιουγκοσλαβική «Μακεδονία» θα συνεχίσει να καλλιεργείται ο αλυτρωτισμός, ακόμα και σε κυβερνητικό επίπεδο. Σε αρκετές περιπτώσεις δε οι σχέσεις Ελλάδας-Γιουγκοσλαβίας θα φτάσουν σε σημείο ρήξης εξαιτίας του Μακεδονικού.

“Σλαβοφοβία” και “φιλοτουρκισμός”

Αν στη παράδοση της Αριστεράς υπήρχε μία λογική υποτίμησης της σημασίας του Μακεδονικού ζητήματος, που φθάνει σήμερα στον παροξυσμό της, με τις θέσεις του Συνασπισμού ή του “Ιού”, από την πλευρά της Δεξιάς υπήρχε μία ανάλογη υπερτίμησή του και υποτίμηση της τουρκικής απειλής. Ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος , ο πρώτος καθεαυτό ηγέτης της «δεξιάς» στην Ελλάδα, όχι απλώς υποτιμούσε το Οθωμανικό ζήτημα αλλά και προσπαθούσε σε συμμαχία με τους Γερμανούς να αποτρέψει τη συμμετοχή της Ελλάδας σε έναν απελευθερωτικό πόλεμο εναντίον της Τουρκίας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, συμμετοχή που εάν είχε πραγματοποιηθεί έγκαιρα, όπως υποστήριζε ο Βενιζέλος, θα είχε λύσει οριστικά το ζήτημα της Ανατολικής Θράκης, της Κωνσταντινούπολης, της Βορείου Ηπείρου, αν όχι και της Σμύρνης. Ο Ίων Δραγούμης, ο κατ’ εξοχήν ιδεολόγος του Λαϊκού Κόμματος, θα πιστεύει, μαζί με τον Σουλιώτη-Νικολαϊδη, πως η Ελλάδα και η Τουρκία μπορούν να συμπήξουν μια κοινή ελληνο-οθωμανική ομοσπονδία, ενώ τα βέλη της εθνικής του στρατηγικής στρέφονται αποκλειστικά ενάντια στους Βουλγάρους και τον σλαβισμό. Και αυτή η παράδοση θα συνεχιστεί αδιάλειπτα και στη συνέχεια, ιδιαίτερα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι ηγεσίες της Δεξιάς, στα πλαίσια πλέον του ψυχρού πολέμου, θα στρέφονται κατ’ εξοχήν κατά των “ΕΑΜοβουλγάρων” και θα αναπτύσσουν τη “φιλία” με τους Τούρκους, η οποία θα έχει τραγικά αποτελέσματα στην Κύπρο. Έτσι οι Πομάκοι της Θράκης θα βαφτιστούν Τούρκοι, επί Παπάγου, εξ αιτίας του φόβου του βουλγαρισμού, μια και το γλωσσικό τους ιδίωμα είναι εν πολλοίς, σλαβογενές, η δε «ελληνοτουρκική φιλία» θα είναι το επίσημο δόγμα των μετεμφυλιακών κυβερνήσεων. Η δικτατορία των συνταγματαρχών, τέλος, όχι μόνο θα αφοπλίσει την Κύπρο αλλά θα επαναφέρει το ζήτημα μιας «ελληνοτουρκικής ομοσπονδίας», αναπτύσσοντας παράλληλα μια έντονη «αντι- εαμοβουλγαρική» ιδεολογία.

Μόνο ο βενιζελισμός και η λεγόμενη παράδοση της κεντροαριστεράς είχε, καθ’ όλο τον εικοστό αιώνα τουλάχιστον, μια πιο ισορροπημένη αντίληψη για τα εθνικά ζητήματα και τις προτεραιότητες της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, απέναντι στις «διεθνιστικές» ιδεοληψίες της Αριστεράς και τον φιλοτουρκισμό της Δεξιάς. Ο Βενιζέλος ιεραρχούσε μάλλον ορθά τις εθνικές προτεραιότητες της Ελλάδας, θέτοντας στην πρώτη γραμμή το οθωμανικό και τουρκικό ζήτημα, χωρίς όμως ταυτόχρονα να εγκαταλείπει και το Μακεδονικό ή το σλαβικό ζήτημα, όπως έκανε η Αριστερά. Μόνο στην διάρκεια της Κατοχής η Αριστερά θα ενσωματώσει τις μεγάλες βενιζελογενείς μάζες στο ΕΑΜ και θα επιχειρήσει να αποκτήσει μια ολοκληρωμένη εθνική στρατηγική, όπως την εξέφρασε ο «εθνικιστής» Άρης Βελουχιώτης. Και το ίδιο εν μέρει θα πράξει στη δεκαετία του 1950 με το Κυπριακό.

Έτσι και σήμερα από την Άκρα Δεξιά που πρόσφατα κατόρθωσε να κυριαρχήσει στον λεγόμενο εθνικό χώρο –πρόσκαιρα ελπίζω– με την είσοδο του ΛΑΟΣ στη Βουλή, αναδεικνύεται η ίδια ευαισθησία έναντι του «Μακεδονικού» και η ανάλογη υποτίμηση του νεο-οθωμανισμού, που επιστρέφει πλησίστιος και δεν μας απειλεί απλώς εδαφικά –στην Κύπρο ή το Αιγαίο– αλλά με συνολική γεωστρατηγική και οικονομική, αυτή τη φορά, υποταγή. Για το Μακεδονικό θα πραγματοποιηθούν τεράστιες συγκεντρώσεις, και δικαίως, αλλά το βράδυ των Ιμίων θα μαζευτούμε τριάντα άτομα του Άρδην έξω από τη Βουλή, ενώ για τις δολοφονίες του Ισαάκ και του Σολωμού στο κάλεσμα του Άρδην και στις δύο διαδηλώσεις στην Τουρκική πρεσβεία θα ανταποκριθούν μερικές δεκάδες Ελλήνων και δύο εκατοντάδες Κούρδοι! Για το σχέδιο Ανάν, στη μεγαλύτερη κινητοποίηση που κάναμε, στα Προπύλαια μαζεύτηκαν γύρω στα επτακόσια άτομα. Όσο για το θάνατο του ηρωϊκού πιλότου Ηλιάκη δεν έγινε ούτε μία εκδήλωση.

Αυτές οι διαπιστώσεις καταδεικνύουν τον εν πολλοίς ψοφοδεή και ανέξοδο χαρακτήρα μεγάλου μέρους του λεγόμενου «εθνικού χώρου». Εκεί όπου τα πράγματα είναι σοβαρά, όπως στην αντιπαράθεση με την Τουρκία, όπου χρειάζεται πραγματική εθνική κινητοποίηση και αναστροφή ολόκληρου του κοινωνικού και καταναλωτικού μοντέλου της ελληνικής κοινωνίας και των διεθνών της επιλογών, εκεί ακολουθείται το τουρκιστί λεγόμενο «τουμπεκί», ενώ αντίθετα περισσεύει η δημοκοπία και η εύκολη ευθιξία στο έλασσον. Και μάλιστα χωρίς να πληρώνουμε ή να χρειαστεί να πληρώσουμε κάποιο άμεσο αντίτιμο.

Η ίδρυση της ΠΓΔΜ και η ελληνική πολιτική

Μετά, λοιπόν, τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας ο «μακεδονισμός», που αποτελούσε όργανο επεκτατισμού είτε της Βουλγαρίας, κατ’ εξοχήν, είτε της Γιουγκοσλαβίας, εμφανίστηκε πλέον ως αυτόνομος παράγων. Η αυτόνομη αυτή εμφάνιση παροξύνει την εθνικιστική και αλυτρωτική προπαγάνδα των Σλάβων έναντι της Ελλάδας, έτσι ώστε να μπορέσουν να σταθούν στα πόδια τους ως μεγάλο έθνος, μια και στην πραγματικότητα είναι εξαιρετικά ασθενείς. Ιδιαίτερα η ανάπτυξη του αλβανικού εθνικισμού –οι Αλβανοί αποτελούν το 35% τουλάχιστον του νέου κρατικού μορφώματος– υπονομεύει μεσο-μακροπρόθεσμα τη δυνατότητα επιβίωσής του. γι’ αυτό ο «μακεδονικός» εθνικισμός είναι ιδιαίτερα επιθετικός και παίρνει μάλιστα τη μορφή ενός μικροϊμπεριαλισμού που διεκδικεί ακόμα και τη Θεσσαλονίκη, ή τη Μακεδονία του Αλεξάνδρου. Η αστειότητα του φαινομένου δεν αναιρεί το μέγεθος της θρασύτητας και της εξαχρείωσης των «Μακεδόνων» και προκαλεί καθημερινά τους Έλληνες και ιδιαίτερα τους Μακεδόνες.

Παράλληλα όμως, η ανάδειξη του «μακεδονισμού» σε αυτόνομη κρατική οντότητα εξασθενεί στην πραγματικότητα την απειλή στην ακεραιότητα της Ελλάδας, διότι παύει να ταυτίζεται με κάποιο ισχυρότερο και υπαρκτό έθνος –Βουλγαρία, Σερβία– και ένα κρατίδιο, ετοιμόρροπο εξαιτίας των εσωτερικών του αντιθέσεων μεταξύ Αλβανών και Σλάβων, δεν μπορεί να απειλήσει ουσιωδώς την Ελλάδα. Τέλος, απελευθερώνοντας τα τρία από τα τέσσερα ορθόδοξα έθνη-κράτη των Βαλκανίων, Ελλάδα, Βουλγαρία, Σερβία, από τη μακεδονική «υποθήκη», μπορεί να τους επιτρέψει στενότερες και ειλικρινέστερες σχέσεις, χωρίς διεκδικήσεις και αμφισβητήσεις.

Είναι προφανές λοιπόν ότι η ελληνική πολιτική έπρεπε, όταν εμφανίστηκε το ζήτημα, να το κλείσει το ταχύτερο δυνατόν και όχι να το αφήσει να κακοφορμίζει για πάνω από δεκαπέντε χρόνια. Γι’ αυτό και από το 1992 υποστηρίζαμε μια στάση που φαινόταν δύσκολη, αλλά ήταν η μόνη ρεαλιστική και συμφέρουσα: Υποστηρίξαμε τις κινητοποιήσεις εναντίον της σοβινιστικής υφαρπαγής του ονόματος και της ιστορίας της Μακεδονίας και συμμετείχαμε στο μεγάλο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης, ενώ ταυτόχροναβαλκανικό πόλο απέναντι στην Τουρκία. επιθυμούσαμε να κλείσει το ταχύτερο δυνατόν το ζήτημα. Προτείναμε τότε να δεχθούμε έναν συμβιβασμό, έστω και επαχθή για την ιστορία μας, με γεωγραφική αποδοχή και μόνο του όρου Μακεδονία – του τύπου Άνω Μακεδονία, ΓκόρναΜακεντόνια. Μια τέτοια πολιτική, υποστηρίζαμε τότε, θα επέτρεπε στην Ελλάδα να αναπτύξει δυναμικά μια βαλκανική πολιτική και θα όρθωνε στο εσωτερικό της Ευρώπης έναν

Σήμερα νομίζουμε ότι έχει αποδειχτεί η ευθυκρισία μιας τέτοιας επιλογής, όπως ίσως και η εξαιρετική, πλέον, δυσκολία της να εφαρμοστεί, δεδομένου ότι χάσαμε πολύτιμο χρόνο. Γι’ αυτό και παράλληλα με την εθνομηδενιστική άποψη αναπτύσσεται και μία άλλη, που θα την αποκαλούσαμε απλώς μηδενιστική. Μια άποψη η οποία υποστηρίζει πως μια και το παιγνίδι είναι χαμένο και πολύ σύντομα το ίδιο το Συμβούλιο Ασφαλείας ή η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ θα αναγνωρίσουν την ΠΓΔΜ ως «Μακεδονία», δεδομένου ότι 123 χώρες την έχουν ήδη αναγνωρίσει, δεν έχει κανένα νόημα η διαπραγμάτευση και ο συμβιβασμός, διότι είμαστε χαμένοι από χέρι. Κατά συνέπεια, ας επιμείνουμε εμείς στη μη αναγνώριση και ας αφήσουμε τον υπόλοιπο κόσμο να λέει ό,τι θέλει. Και η μόνη ελπίδα μας είναι πως εντέλει το κρατίδιο θα διαλυθεί αφ’ εαυτού και έτσι δεν συντρέχει λόγος για καμία υποχώρηση από μέρους μας.

Αυτή η άποψη θα είχε ίσως κάποια βάση εάν το μόνο πρόβλημα της Ελλάδας ήταν το ζήτημα των Σκοπίων. Σε μία τέτοια περίπτωση, πιθανώς και εμείς να συμφωνούσαμε με μια τέτοια τακτική. Αλλά επειδή πιστεύουμε πως, και εξαιτίας της επισφαλούς υπόστασης του συγκεκριμένου κρατιδίου, άλλα είναι τα μεγάλα προβλήματα της Ελλάδας στην περιοχή, συνυπολογίζουμε το Μακεδονικό με άλλα μεγάλα προβλήματα και απειλές. Και το βασικόνεο-οθωμανισμός και οι σύμμαχοί του στην περιοχή, δηλαδή ο αναπτυσσόμενος αλβανικός εθνικισμός καθώς και ο υπνώττων αλλά πάντα επικίνδυνος βουλγαρικός εθνικισμός, που εξάλλου υπήρξε και η κύρια ιστορική βάση του Μακεδονικού.

Ένα σχέδιο, ένα όραμα ανασυγκρότησης των Βαλκανίων ως χώρου ειρήνης, συνεργασίας και ανεξαρτησίας. προϋποθέτει μια ισχυρή συμμαχία Ελλάδας-Σερβίας και Ρουμανίας, στην οποία θα μπορούσαν να ενταχθούν εν συνεχεία και άλλες δυνάμεις, όπως η Βουλγαρία, ή σε βάθος χρόνου και η Αλβανία. Αντίστροφα, η Τουρκία προσπαθεί να υπονομεύσει μια τέτοια δυναμική και να πραγματοποιήσει την «ενότητα» των Βαλκανίων υπό την αιγίδα της. Κατά συνέπεια, πρέπει να πλήξει κάθε απόπειρα ενοποίησης των βαλκανικών λαών και ειδικά τη μόνη δύναμη που μπορεί σήμερα να την προωθήσει, δηλαδή την Ελλάδα. Αυτό είναι το πραγματικό πλαίσιο μέσα στο οποίο πρέπει να εντάξουμε το Μακεδονικό και όχι να αφήνουμε τα Σκόπια –το δέντρο– να μας κρύβουν το δάσος, δηλαδή τον νεο-οθωμανισμό.

Αυτή την αντιφατική υφή της έξαρσης του Μακεδονικού μετά το 1990 αγνοούν μέχρι σήμερα οι περισσότερες αναλύσεις για το ζήτημα των Σκοπίων και επιμένουν είτε στη μία πλευρά είτε στην άλλη. Και επειδή το Μακεδονικό ταλαιπωρεί επί σχεδόν εκατόν πενήντα χρόνια την Ελλάδα και ιδιαίτερα τους πληθυσμούς της Βόρειας Ελλάδας, ο σκοπιανός μικρο-«ιμπεριαλισμός», με τις κραυγαλέες διεκδικήσεις του, μπορεί να μας κρύψει την άλλη όψη του νομίσματος. Διότι όπως δείξαμε, επί Τίτο, για να μη μιλήσουμε για τη Βουλγαρία, ο «μακεδονικός» αλυτρωτισμός ήταν επίσης παρών, όπως μπορεί να διαπιστώσει κανείς από τη μεταπολεμική ιστορία, ενώ και η Γιουγκοσλαβία του Μιλόσεβιτς αναγνώρισε και αυτή τα Σκόπια με το όνομα Μακεδονία. Η πρόσδεση του μακεδονισμού στη Γιουγκοσλαβία εμπόδιζε την ανάπτυξη των σχέσεων της Ελλάδας μαζί της. Αντίθετα σήμερα είναι πιο εύκολη μια μελλοντική ελληνοσερβική συνεννόηση. Αντιστρόφως, από τότε που η Βουλγαρία έχασε τη Μακεδονία, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, έγινε δυνατή η ομαλοποίηση των σχέσεων μαζί της, ακόμα και ο «ελληνοβουλγαρικός άξονας» των Ζίβκωφ-Παπανδρέου.

Σε περίπτωση όμως διάλυσης του κρατιδίου, όπως εύχονται πάρα πολλοί φίλοι, οι μεν Αλβανοί θα ενισχύσουν τον επικίνδυνο για όλα τα Βαλκάνια αλβανικό εθνικισμό, οι δε Σλάβοι πιθανότατα θα καταφύγουν υπό τη σκέπη της Βουλγαρίας και θα μετατρέψουν και πάλι το Μακεδονικό σε ελληνοβουλγαρικό ζήτημα. Κατά συνέπεια, προς το συμφέρον της Ελλάδας αλλά και της βαλκανικής συνεννόησης, εμείς θα θέλαμε να υπάρχει ένα κράτος στην ΠΓΔΜ, χωρίς όμως τους αλυτρωτισμούς και τις γελοίες διεκδικήσεις των «Μακεδόνων». Ένα τέτοιο κράτος όχι μόνο θα περιόριζε τις επεκτατικές τάσεις των ισχυρότερων γειτόνων, αλλά και θα εγκλώβιζε τον ίδιο τον μακεδονισμό σε ένα σχετικά ανίσχυρο κράτος. Όμως, μας απαντούν εύλογα πολλοί φίλοι, ιδιαίτερα από τη Βόρεια Ελλάδα, «δεν βλέπετε πως η προπαγάνδα των Σκοπιανών συνεχίζεται, και δεν δείχνουν καμιά θέληση συνδιαλλαγής;»

Αυτό ωστόσο συμβαίνει διότι η επίσημη και μη Ελλάδα, όλες οι πολιτικές της δυνάμεις, έχει δείξει μια αχαρακτήριστη στάση, που καταδεικνύει την εθνική μας σχιζοφρένεια. Από τη μία πλευρά το έχουμε εγκαταλείψει επί δεκαπέντε χρόνια σε μια μη πολιτική στάση, που έχει οδηγήσει στην αναγνώριση της FYROM ως Μακεδονίας από 123 χώρες έως σήμερα, ενώ ταυτόχρονα συντηρούμε την οικονομία των Σκοπίων, παρά τους αλυτρωτισμούς τους, και δεν τους παρεμβάλλουμε κανένα σημαντικό εμπόδιο που θα τους έκανε να σκεφτούν σοβαρά την ανάγκη να κάνουν υποχωρήσεις από την πλευρά τους. Επιπλέον, ουδέποτε πήραμε αντίμετρα έναντι όσων αναγνώρισαν τα Σκόπια ως Μακεδονία. Και είναι βέβαιο πως εάν, για παράδειγμα, συνδέαμε την αγορά ή μη των αμερικανικών μαχητικών με την αναγνώριση των Σκοπίων από μέρους τους, θα το σκέφτονταν πολύ περισσότερο προτού προχωρήσουν σε αυτή.

Από την άλλη, όποτε μπαίνει, κατά τακτά χρονικά διαστήματα, το ζήτημα του ονόματος, κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας και υποστηρίζουμε πως δεν δεχόμαστε καμία αναφορά του όρου Μακεδονία στην ονομασία τους. Έτσι τα χρόνια περνούν, η ονομασία «Μακεδονία» εδραιώνεται και γίνεται όλο και πιο δύσκολη η εξεύρεση λύσης με μοιραία πιθανή κατάληξη τη γελοία και ταπεινωτική για την Ελλάδα θέση της λεγόμενης «διπλής ονομασίας», όπου μόνο εμείς σε όλο τον κόσμο θα αρνιόμαστε την ονομασία «Μακεδονία». Και έτσι σταδιακά, από κρίση σε κρίση, θα οδηγηθούμε μοιραίοι και άβουλοι σε μια εθνική ήττα μεγάλων διαστάσεων. Φαίνεται πως «το σύνδρομο του 1897» δεν μπορεί να μας εγκαταλείψει εύκολα. Δηλαδή από τη μία πλευρά μια πολιτεία ενδοτική και ένας στρατός εντελώς απαράσκευος και από την άλλη ένα “εθνικό στρατόπεδο” που επιθυμούσε “πόλεμο με την Τουρκία εδώ και τώρα”. Τα ταπεινωτικά αποτελέσματα τα γνωρίζουμε. Και μόνο η “σύνθεση” που επέτυχε δώδεκα χρόνια αργότερα ο Βενιζέλος έφερε αποτέλεσμα, δηλαδή επισήμανση του βασικού εχθρού, πολιτική, διπλωματική και στρατιωτική προετοιμασία και εν τέλει συμμετοχή στη Βαλκανική Συμμαχία.

Αυτού του τύπου το δίπολο δεν το γνωρίζουμε τόσο καλά και σήμερα; Από τη μια ο κυρίαρχος ενδοτισμός και από την άλλη ανίσχυρες κραυγές χωρίς σχέδιο και προοπτική, ενταγμένες, πλέον, στην ακροδεξιά δημοκοπία. Οι δεύτερες ενισχύουν τον πρώτο και το αντίστροφο. Μήπως όμως θα ήταν καιρός για μια αυθεντική σύνθεση πατριωτισμού και οράματος;

Σήμερα δυστυχώς με την αλλοπρόσαλλη πολιτική των ελληνικών κυβερνήσεων, έχουν παγιωθεί τα αρνητικά χαρακτηριστικά.

Αυτό που σήμερα πλέον μπορεί να γίνει είναι, από τη μία να επιμείνουμε στο σύνθετο όνομα, ενός γεωγραφικού και μόνο προσδιορισμού, που αποτελεί την έσχατη υποχώρηση που μπορούμε να κάνουμε –διότι βέβαια δεν μπορούμε να χαρίσουμε τη Μακεδονία στους Σλαβομακεδόνες– και από την άλλη να προωθήσουμε μια πολιτική σύσφιγξης των βαλκανικών σχέσεων και απομόνωση των Σκοπίων σε όλα τα διεθνή φόρουμ. Μια τέτοια πολιτική θα υποχρεώσει σταδιακά την κυβέρνηση των Σκοπίων σε αναθεώρηση της σοβινιστικής της πολιτικής, δεδομένου ότι θα παραμένει έξω από τις βαλκανικές και ευρωπαϊκές διεργασίες – έρμαιο των καλών διαθέσεων της Αλβανίας και της Τουρκίας. Γιατί οι Σλαβομακεδόνες απειλούνται κυρίως από τη συμπαγή παρουσία και τον αλυτρωτισμό της αλβανικής κοινότητας. έτσι, μια σταθεροποίηση των σχέσεών τους με την Ελλάδα, τη Σερβία και τη Βουλγαρία είναι απολύτως αναγκαία για να παραμείνει βιώσιμο το κράτος τους. Μια διαδικασία βαλκανικής συνεννόησης είναι όρος ζωής ή θανάτου για τους Σλαβομακεδόνες.

Και δεν εννοούν να το κατανοήσουν μέχρι σήμερα, διότι η Ελλάδα δεν έχει πράξει τίποτε για να τους υποχρεώσει να το κάνουν. Όταν τα Σκόπια απολαμβάνουν όλα τα κέρδη από την Ελλάδα –οικονομική βοήθεια και επενδύσεις– και την ίδια στιγμή δεν χρειάζεται να παραχωρήσουν τίποτε, τότε για ποιο λόγο άραγε να κάνουν οποιαδήποτε υποχώρηση; Αντίθετα αποθρασύνονται, φτάνοντας πλέον να διεκδικούν και τον… Μέγα Αλέξανδρο ή την αρχαία Μακεδονία!

Η Ελλάδα πρέπει να καταγγείλει σε όλα τα διεθνή φόρα και ιδιαίτερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση τον σλαβομακεδονικό αλυτρωτισμό, να επιβάλει οικονομικές κυρώσεις στα Σκόπια και βέβαια να βάλει βέτο στην είσοδό τους και με το όνομα FYROM στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ. Διότι καθόλου δεν ενοχλεί τα Σκόπια αν για ένα διάστημα τουλάχιστον αποκαλούνται FYROM στα επίσημα όργανα των διεθνών οργανισμών, αφού όλοι εκτός από εμάς θα τους αποκαλούν με το όνομα Μακεδονία. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να εισέλθουν σε αυτούς τους οργανισμούς. Και εμείς πρέπει να είμαστε αταλάντευτοι. Όσο δεν αποδέχονται έναν συμβιβασμό, οδυνηρό πρωτίστως για μας, δεν υπάρχει περίπτωση εισδοχής τους σε αυτούς. Και μια και σήμερα οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι καίγονται να εντάξουν τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε., διότι φοβούνται την επανεμφάνιση της Ρωσίας στην περιοχή και επιπλέον θέλουν να λύσουν το ζήτημα του Κοσσυφοπεδίου, η Ελλάδα διαθέτει ισχυρά διαπραγματευτικά χαρτιά. Εξ ου και η αλλαγή της στάσης των Αμερικανών και των Εγγλέζων, που αίφνης ανακάλυψαν τον αλυτρωτισμό των Σκοπίων!

Οι δε καθημερινές προκλήσεις των Σκοπίων αυτή την περίοδο, όπως η μετάβαση αντιπροσωπείας στα κατεχόμενα της Κύπρου ή η παρεμπόδιση των Ελλήνων αθλητών στα σύνορα αποσκοπούν ακριβώς στο να δημιουργηθεί κλίμα που αποκλείει οποιαδήποτε διαπραγμάτευση, μέσα σε ένα σχετικά αρνητικό για τα Σκόπια κλίμα. Και οι δικοί μας «Άνθιμοι» που διαθέτουν μυαλό κοκόρου «τσιμπάνε» στις προκλήσεις των Σκοπίων.

Μια τέτοια πολιτική για πολλούς φίλους μοιάζει αντιφατική. Και μας λένε πως είτε γέρνει προς τον Συνασπισμό, όταν μιλάμε για συμφέρον της Ελλάδας στην ύπαρξη του κράτους των Σκοπίων, είτε προς τον εθνικισμό, όταν αναφερόμαστε στην ανάγκη ενός αταλάντευτου βέτο ή οικονομικών αντιποίνων.

Προφανώς δεν κάνουμε διμέτωπο με ίσες αποστάσεις. Το κύριο πρόβλημα είναι ο ενδοτισμός, είναι οι δηλώσεις Αλαβάνου περί «ελληνικού αλυτρωτισμού», είναι η ακηδία των ελληνικών κυβερνήσεων. Είναι ο βάσιμος φόβος πως η “Ντόρα” θα τα κάνει πλακάκια με Αμερικανούς και Σκοπιανούς. Και γι’ αυτό δεν πρέπει καθόλου να υποστείλουμε τη σημαία των κινητοποιήσεων, ούτε να πάψουμε να απαιτούμε ανυποχώρητα την άσκηση του ΒΕΤΟ στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, αν δεν υποχωρήσουν όχι μόνο στο θέμα του ονόματος αλλά και της αλυτρωτικής προπαγάνδας. Όμως δεν μπορούμε να ξεχνάμε πως υπάρχουν και οι αψυχολόγητες κορόνες ενός Άνθιμου, οι οποίες απαγορεύουν στον πατριωτικό χώρο να χαράξει μια πορεία σύνθεσης. Μια σύνθεση που θα μας επιτρέψει και να περιορίσουμε τη ζημιά που μας έχει προκαλέσει το Μακεδονικό και να αναπτύξουμε μια αναγκαία βαλκανική πολιτική, ως το μοναδικό αντίβαρο στον νεο-οθωμανισμό. Και προφανώς μια δήθεν ανυποχώρητη στάση, του τύπου “χαμένα τα έχουμε που τα έχουμε, γιατί να συνομιλούμε”, λύνει τα χέρια της κυβέρνησης, και του ενδοτικού στρατοπέδου, που έτσι ξεφεύγουν χωρίς να αναλαμβάνουν συγκεκριμένες δεσμεύσεις.

Γι’ αυτό λοιπόν θα πρέπει να απορρίψουμε τις τάσεις στον «μικροεθνικισμό», του τύπου: «αγώνας εναντίον όλων των γειτόνων μας, ως εχθρών της Ελλάδας», τη στιγμή που είναι αναγκαία μια μεγάλη εθνική αντισοβινιστική πολιτική στα Βαλκάνια, που θέτει έναν κεντρικό στόχο, την αντιμετώπιση του νεο-οθωμανισμού. Ιδού η Ρόδος λοιπόν, ιδού και το πήδημα.

Γ. Καραμπελιάς

(Σημ. Το παρόν αποτελεί εισαγωγικό κείμενο στο αφιέρωμα του νέου τεύχος του Άρδην: Μακεδονισμός, ο μικρο-ιμπεριαλισμός των Σκοπίων).

Γ. Καραμπελιάς

2.Εθνικισμός και ενδοτισμός: μια πάγια αντίφαση

Του ΕΥΤΥΧΗ ΜΠΙΤΣΑΚΗ, καθηγητή Πανεπιστημίου

Η ελληνική διπλωματία συνεχίζει να αντιμετωπίζει τρία αδιέξοδα: Κυπριακό, σχέσεις με τη FYROM, σχέσεις με τη «σύμμαχη» Τουρκία. Αλλά αδιέξοδο δεν σημαίνει στασιμότητα. Τουλάχιστον ως προς το «Σκοπιανό» και το Κυπριακό, ο χρόνος δουλεύει σε βάρος των καλώς νοούμενων ελληνικών συμφερόντων. Ας δούμε λοιπόν «πώς γίναν τα πράγματα» (Βάρναλης). Μια σύντομη αναφορά στα γεγονότα θα αναδείξει την πάγια αντίφαση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής: την αντίφαση εθνικισμού και ενδοτισμού.

α. Κυπριακό

Σήμερα την ευθύνη για το μέλλον της Κύπρου την επωμίζεται καταρχήν η κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας, μέλους του ΟΗΕ κ.λπ. Πώς φθάσαμε όμως στο σημερινό αδιέξοδο;
Μετά την αντιφασιστική νίκη το 1945, η μόνη λύση του Κυπριακού, η μόνη σύμφωνη με τις διακηρύξεις των «συμμάχων» και τις αρχές του ΟΗΕ, καθώς και με τις ελπίδες της πλειοψηφίας (τότε!) των κατοίκων του νησιού (93% ψήφισαν υπέρ της Ενωσης σε σχετικό δημοψήφισμα) θα ήταν η Ενωση. Μέλη του ΟΗΕ, η Σοβιετική Ενωση, χώρες που μετείχαν στο κίνημα των αδεσμεύτων κ.λπ. θα ψήφιζαν υπέρ της Ενωσης, λύσης που θα εξασφάλιζε και τα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων. Προφανώς η αγγλική διπλωματία θα μετερχόταν και τότε όλα τα δυνατά μέσα για να αποκλείσει την Ενωση. Με αυτό το δεδομένο, τι έκαναν οι τότε και οι μετέπειτα ελληνικές κυβερνήσεις; Πρώτα άφησαν να χαθεί πολύτιμος χρόνος. (Αυτά τα χρόνια εξάλλου είχαν ανάγκη την Αγγλία για να αντιμετωπίσουν τον «εσωτερικό εχθρό».) Στη συνέχεια (1955) έστειλαν στην Κύπρο τον φασίστα Γρίβα για να οργανώσει τον ένοπλο αγώνα. Οι ορδές του Γρίβα δολοφονούσαν Τουρκοκύπριους και αριστερούς. Συνέπεια: οι σχέσεις ειρηνικής συμβίωσης των δύο κοινοτήτων μετατράπηκαν, ώς έναν βαθμό, σε σχέσεις εχθρότητας. Την εθνικιστική πολιτική διαδέχτηκε η ενδοτική διπλωματία η οποία κατέληξε στις λεγόμενες «προδοτικές» συμφωνίες της Ζυρίχης και του Λονδίνου (1959). Η δυνατότητα της Ενωσης είχε ακυρωθεί, μαζί και η προοπτική για ενιαία και ανεξάρτητη Κύπρο. Ακολούθησε το πραξικόπημα της χούντας (1974), η τουρκική εισβολή και η de facto διχοτόμηση.

Ετσι «γίναν τα πράγματα». Τι έκαναν έκτοτε οι ελληνικές κυβερνήσεις; Αφησαν πάλι να χαθεί πολύτιμος χρόνος και όταν τέθηκε το πρόβλημα της εισόδου της Τουρκίας στην Ε.Ε. η ελληνική κυβέρνηση δεν αξιοποίησε το ισχυρό όπλο του βέτο για να απαιτήσει την άρση της κατοχής και την επανένωση της Κύπρου. Αντί για βέτο, η ελληνική κυβέρνηση συγκατατέθηκε στην υποψηφιότητα της Τουρκίας. Μέγιστο δείγμα δειλίας και συμμόρφωσης στις αξιώσεις των «συμμάχων». Ετσι φτάσαμε στο διχοτομικό και μη βιώσιμο σχέδιο Ανάν, το οποίο ενέκριναν μεν τα δύο μεγάλα κόμματα της χώρας μας, αλλά το απέρριψε με ισχυρή πλειοψηφία ο κυπριακός λαός.

Μετά τον Γρίβα, ο άδοξος ενδοτισμός. Και τώρα τι; Το πρόβλημα καταρχήν είναι πρόβλημα των Κυπρίων και της κυβέρνησής τους. Αυτό όμως δεν σημαίνει έλλειψη ευθύνης, για σήμερα και για το μέλλον, των ελληνικών κυβερνήσεων. Λοιπόν; Η κατοχή μονιμοποιείται και αλλοιώνεται η σύνθεση του πληθυσμού του νησιού. Στόχος της Τουρκίας είναι η διχοτόμηση και η προσάρτηση τμήματος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Οι ΗΠΑ, εξάλλου (και οι Αγγλοι;) επεξεργάζονται σχέδια αντίθετα με τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας και με την προοπτική της επανένωσης. Εν τω μεταξύ το θράσος της Τουρκίας και της ηγεσίας του ψευδοκράτους έφτασε μέχρι το σημείο να διαμαρτύρονται για την «απομόνωση» των Τουρκοκυπρίων. Αλλά στον βαθμό που υπάρχει απομόνωση, αυτή είναι άμεση συνέπεια της κατοχής και της φιλοτουρκικής στάσης της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ. Ακόμη και ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ, Μπαν Γκι Μουν, έφτασε να ζητάει «την άρση της απομόνωσης των Τουρκοκυπρίων». Μόνη «έξωθεν» φωνή στήριξης της Κύπρου αυτές τις μέρες ήταν οι δηλώσεις του υπουργού Εξωτερικών της Ρωσίας, ο οποίος μάλιστα επέκρινε την έκθεση του Μπαν Γκι Μουν και γενικότερα τη στάση του στο θέμα της Κύπρου. Ενδιαφέρονται πράγματι οι «ανθρωπιστές» της Δύσης για τους Τουρκοκύπριους; Ας πιέσουν την Τουρκία να αποσύρει τον στρατό κατοχής.

Ετσι φτάσαμε σε νεκρό σημείο. Ο χρόνος εργάζεται υπέρ των Τούρκων μικρο-ιμπεριαλιστών. Προοπτική; Τον Φεβρουάριο οι Κύπριοι θα εκλέξουν νέο πρόεδρο. Η πιθανότατη εκλογή του κ. Χριστόφια θα αποτελούσε στοιχείο για μια ορθή, εθνικά και διεθνιστικά πολιτική, με στόχο την επανένωση και την ανεξαρτησία της Κυπριακής Δημοκρατίας.

2 Η περίπτωση της FYROM

Ας δούμε τώρα πώς λειτούργησε η πάγια αντίφαση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής -η αντίφαση εθνικισμού και ενδοτισμού- και στην περίπτωση της FYROM. Η χώρα αυτή (κρατίδιο κατά τους μεγαλοϊδεάτες «μακεδονομάχους» μας) έγινε δεκτή το 1993 ως μέλος του ΟΗΕ. Επί πορτογαλικής προεδρίας ο τότε υπουργός Εξωτερικών Πινέιρο πρότεινε (αρχές του 1992) δύο προσχέδια για τη λύση του «μακεδονικού». Η ηγεσία της FYROM, ανίσχυρη ακόμη εσωτερικά και διεθνώς, θα δεχόταν, όπως λεγόταν τότε, σύνθετη ονομασία. Αλλά το όνομα «Νέα Μακεδονία» ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών από μητροπολίτες, πολιτικούς, ανεύθυνους «μακεδονομάχους». Τόσο η κυβέρνηση της Ν.Δ. όσο και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν τόλμησαν να πάνε αντίθετα στο ρεύμα. Η στάση της Ελλάδας καθορίστηκε (και τότε) από μικροκομματικούς υπολογισμούς. Οι εσωτερικοί μικροϋπολογισμοί είχαν καθορίσει γι' άλλη μία φορά την εξωτερική πολιτική. Ο χρόνος λειτούργησε υπέρ των Σλαβομακεδόνων. Οι πρώην «κομουνιστές» ηγέτες της FYROM, μεταλλαγμένοι τώρα από το μαγικό ραβδί της Κίρκης, καθώς και τα μετέπειτα αμερικανοτραφέντα νεόφυτα έπαιξαν -τι άλλο- το χαρτί του εθνικισμού. Από τον «ήλιο της Βεργίνας» μέχρι το αεροδρόμιο «Μέγας Αλέξανδρος» και τον γελοίο ισχυρισμό ότι είναι απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου, όταν είναι γνωστό ότι τα σλαβικά φύλα άρχισαν την κάθοδό τους στα Βαλκάνια από τα μέσα του 6ου αιώνα, δηλαδή περίπου 1.000 χρόνια μετά την ακμή του βασιλείου των Μακεδόνων. (Για την κλασική Ελλάδα οι Μακεδόνες ήταν βάρβαροι, για τους εθνικιστές της FYROM, ήταν Σλάβοι. Αλλη μια ιδεολογική χρήση της Ιστορίας.) Σήμερα η FYROM έχει αναγνωριστεί με το όνομα Μακεδονία από την πλειοψηφία των χωρών-μελών του ΟΗΕ. Οι «Σκοπιανοί» είναι ανένδοτοι. Η ιδέα εξάλλου να χρησιμοποιείται το όνομα «Μακεδονία» για εσωτερική χρήση και να βρεθεί κοινά αποδεκτό όνομα για διεθνή χρήση και γελοία είναι και μη λειτουργική και τέλος, θα αποτελούσε ακραίο «επίτευγμα» της διεθνούς υποκρισίας.

Λοιπόν; Εγκλωβισμένη στη στείρα εθνικιστική θέση «ούτε Μακεδονία ούτε σύνθετο όνομα», η ελληνική διπλωματία έδωσε στη FYROM τον αναγκαίο χρόνο για να ενισχύσει τη διεθνή θέση της. Με δεκαπέντε χρόνια άρνησης, μποϊκοτάζ και διαλώσεις «αγανακτισμένων» με εθνικιστικά κηρύγματα ιερωμένων, με αλλεπάλληλες συσκέψεις, συναντήσεις και διαβουλεύσεις, φτάσαμε στο σημερινό αδιέξοδο. Πρόσφατα ο κ. Νίμιτς δεν πρότεινε τίποτε ουσιαστικό. Και η ελληνική κυβέρνηση απειλεί τώρα με βέτο για την ένταξη της FYROM στο ΝΑΤΟ και ελπίζει πάντα αφελώς στις ΗΠΑ, οι οποίες έχουν αναγνωρίσει το «κρατίδιο» ως Μακεδονία. [Ο κ. Πάουελ είχε την ευγένεια να μας εξηγήσει γιατί «αναγνώρισε τα Σκόπια» και εξέφρασε τη λύπη του για την απόρριψη του Σχεδίου Ανάν («Καθημερινή», 1η Απριλίου 2007)] Πολλοί ξένοι και δικοί μας αριστεροί υποστηρίζουν το «δικαίωμα» να διαλέγει ο καθένας το όνομά του. Σύμφωνοι! Αλλά χωρίς διαστρεβλώσεις της Ιστορίας, της υπαρκτής πραγματικότητας και χωρίς αλυτρωτισμούς. Οι εθνικιστές της FYROM εξάλλου φαίνεται ότι δέχονται τον ρόλο προτεκτοράτου των ΗΠΑ, όπως και οι εθνικόφρονες αστοί μας πλουτίζουν από τη συνεργασία τους με το «κρατίδιο», χωρίς να συνειδοτοποιούν την αντίφαση λόγων και έργων. Τλήμων Αρετή!

3 Οι σχέσεις με την Τουρκία

Ο χώρος δεν επιτρέπει μια περιληπτική έστω σκιαγραφία του προβλήματος. Η ένταση στις σχέσεις των δύο «συμμάχων» είναι γνωστή. Ενα και μόνον ερώτημα: Τι έκαναν όλα αυτά τα χρόνια οι ελληνικές κυβερνήσεις; Εδώ πάντα λειτούργησε ένας ψοφοδεής ενδοτισμός, λες και οι Τούρκοι ήταν ανόητοι να μας κηρύξουν πόλεμο! Ετσι: συνομιλίες, φιλίες, κουμπαριές «χαμηλόφωνες» αντιδράσεις. Ελπίδες ότι «η Τουρκία θα καταλάβει, αφού θέλει να γίνει μέλος της Ε.Ε.! Δηλαδή; Οταν έπρεπε να χρησιμοποιηθεί το βέτο υπέρ της Κύπρου δεν χρησιμοποιήθηκε. Τώρα θα χρησιμοποιηθεί; Εν τω μεταξύ, «σύμμαχοι», στο ΝΑΤΟ. «Οικοδόμηση μέτρων εμπιστοσύνης» για δευτερεύοντα θέματα, χωρίς να θίγονται τα ουσιώδη. Η Τουρκία να απειλεί με πόλεμο για τα 12 μίλια, να απαιτεί από την Ελλάδα να αποδεχτεί την ύπαρξη τουρκικής μειονότητας στη Θράκη και «συνδιαχείριση». Και οι «σύμμαχοι» εξοπλίζονται και λες και πάμε για πόλεμο η Ελλάδα αγοράζει 450 ρωσικά τανκς και οι δύο χώρες εξοπλίζονται με F-16, Μιράζ, τανκς, πολεμικά πλοία κ.λπ., σε βάρος και των δύο λαών. Και τώρα ετοιμάζεται η ίδρυση κοινής χερσαίας μονάδας στο πλαίσιο της Δύναμης Ταχείας Αντίδρασης του ΝΑΤΟ! Κολοσσιαίοι εξοπλισμοί με συνακόλουθη οικονομική αιμορραγία τοις του ΝΑΤΟ ρήμασιν πειθόμενοι!

4 Γενικές παρατηρήσεις

Ενα αντιφατικό πλέγμα εθνικισμού και ενδοτισμού χαρακτηρίζει συνολικά την ελληνική εξωτερική πολιτική περίπου τα τελευταία εκατό χρόνια: μικρασιατική εκστρατεία, «Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών», Μικρασιατική Καταστροφή, «κατάσταση πολέμου» με τη γειτονική Αλβανία επί δεκαετίες λόγω αντικομμουνισμού, με τις γνωστές συνέπειες για τους Ελληνες της Βορείου Ηπείρου. Καταστροφική πολιτική εθνικισμού και ενδοτισμού σε βάρος της Κύπρου. Παρόμοια πολιτική στην περίπτωση της FYROM. Συμφέροντα και φαντασιώσεις της «ηγέτιδος» τάξης μας, «προστασία» και σχέσεις υποτέλειας σε έναν ταραγμένον αιώνα, μικρόψυχοι, μικροκομματικοί υπολογισμοί, ανικανότητα, όλα αυτά σ' ένα ιστορικά μεταβαλλόμενο πλέγμα αλληλοκαθορισμού καθόρισαν και καθορίζουν τις αντιφάσεις της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

«Είμαστε έθνος ανάδελφον». Η ρήση του πρώην Προέδρου της Δημοκρατίας δεν ήταν αφελής. Εξέφραζε μια διαδεδομένη αντίληψη κακομοιριάς και κουτοπονηριάς. Ως «ανάδελφοι» δεν έχουμε υποστηρικτές! Πάντα μας πρόδωσαν οι ξένοι. Πάντα, ή σχεδόν πάντα φταίνε οι άλλοι! Να ελπίσουμε ότι κάποτε οι ελληνικές κυβερνήσεις θα θελήσουν να ασκήσουν μια πράγματι εθνική πολιτική, η οποία θα είναι ταυτόχρονα πολιτική ειρήνης και συνεργασίας με τους γειτονικούς λαούς;

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 28/12/2007

Ελεος μετα την ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ τα δαση και έχει ο Θεος....για ξεπούλημα

2007-12-21T20:57:00.000+02:00

Όπως ανάφεραν πρίν μερικές μέρες οι ειδήσεις, η ΕΕ εξέδωσε ένα ψήφισμα για όλες τις
μεσογειακές χώρες που επλήγησαν από φωτιές, να δεσμευτούν ότι τα δάση που κάηκαν θα ξαναγίνουν δάση, διότι αυτό αφορά ΟΛΗ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΚΑΘΕ ΧΩΡΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ.
Το ψήφισμα υπεγράφη από τις αντιπροσωπείες όλων των Μεσογειακών χωρών ( Ιταλία, Ισπανία, Γαλλία, Πορτογαλία) και όλων των παρατάξεων... εκτός μίας:

guess who?...

Ο κ. Ρουσόπουλος είπε ως δικαιολογία ότι αυτό είναι παρέμβαση στο Σύνταγμα
της Χώρας βλέπε Άρθρο 24, περί 'δασικών εκτάσεων και δασών' !!...

Εκτός, αυτού, προχτές οι ειδήσεις ακόμα και των κρατικών καναλιών - αναφέραν
οτι 2.000 και πλέον στρέμματα στη Ζαχάρω 'παραχωρήθηκαν για ήπια τουριστική
ανάπτυξη' σε μεγάλα ξενοδοχειακά συγκροτήματα.

Οφείλουμε να δείξουμε σε όλα τα κόμματα οτι δεν είμαστε σύμφωνοι και οτι δεν αδιαφορούμε: υπογράψτε το petition για την προστασία των δασών. Οι τωρινές 80.000 υπογραφές είναι πάρα πολύ λίγες - οφείλουμε να τις κάνουμε 2.000.000, αφού η αίτηση αυτή θα σταλεί στη Βουλή, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αλλά και στον ΟΗΕ.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

2007-12-17T19:51:00.000+02:00

Μετά από σχεδόν τρεις μήνες , κατά την διάρκεια των οποίων συνέβησαν πολλά και διάφορα , επιστρέφω και ελπίζω να τα λέμε πιο συχνά και ενδεχομένως πιο ουσιαστικά …

Αφού λοιπόν παντρεύτηκα – πρώτο σοκ- και αφού επισκέφθηκα την αγαπημένη μου ΚΟΥΒΑ – δεύτερο σοκ- επιστρέφω στην τρομερή και πάντα ζοφερή πραγματικότητα …

Άντε ελπίζω να με καλοδεχτείτε και εσείς γράφοντας κανένα σχολιάκι.

Σας φιλώ…

Αρθρο παρέμβαση του ΣΤΑΘΗ

2007-09-26T19:31:00.000+03:00

Επίλογος για ένα βιβλίο

Υπάρχει μια μικρή (που τείνει διαρκώς να μεγαλώνει) σέχτα αποδομητών ιστορικών στην Ελλάδα - όπως και σε όλες τις χώρες· ο μεταμοντερνισμός άλλωστε είναι μία απ' τις επικρατούσες, παρ' ότι σε φθίνουσα πλέον πορεία, στη Δύση σχολές σκέψης-ρεύματα.

Αριστερής κατά μέρος καταγωγής ο μεταμοντερνισμός, εύκολα προσαρμόσθηκε κατά το πλείστον στα φιλελεύθερα κελεύσματα και με ζέση άρχισε να καλύπτει, κι εν πολλοίς να εκφράζει, την ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης (όσον έχει ανάγκη αυτή η τελευταία από ιδεολογίες) και τις πρακτικές της Νέας Τάξης.

Υπ' αυτήν την έννοια πολλοί απ' τους αποδομητές βρέθηκαν απολογητές με παρεμβάσεις τους στον δημόσιο λόγο, ακόμα και των πολέμων που εξαπέλυσε ή υποδαύλισε ή δημιούργησε ο ιμπεριαλισμός τα τελευταία χρόνια, με κορυφαίους εκείνους επί την Σερβία και το Ιράκ.

Κ αθόλου μακρυά από τις εξουσίες, εθνικές και υπερεθνικές, οι αποδομητές συχνά αναλαμβάνουν «ανάθεση έργων», και στις τέχνες, και στα γράμματα, και στην επικοινωνιακή πολιτική, ξεπέφτοντας συχνά στο επίπεδο της προπαγάνδας, προκειμένου να εξυπηρετηθούν πολιτικές σκοπιμότητες, κρατικές επιδιώξεις και διακρατικές σχέσεις.

Απότοκο ενός τέτοιου πλέγματος υπήρξε το δυσώνυμο βιβλίο της Ιστορίας για τη Στ' Δημοτικού. Η «σύλληψή» του έγινε ύστερα από διακρατική συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας (Γιώργος Α. Παπανδρέου - Ισμαήλ Τζεμ), 4.ΙΙ.2000, ήτις προέβλεπε τη «συνεργασία των δύο χωρών στην παρουσίαση (sic) της ιστορίας (...) ιδιαίτερα στα σχολικά βιβλία» με στόχο «τη διόρθωση των ανακριβειών» (όπως, λόγου χάριν, η σφαγή της Σμύρνης). Ολον αυτό έγινε νόμος του κράτους (2929 του 2001) με τις υπογραφές των συναρμόδιων Υπουργών Γ. Παπανδρέου, Ε. Βενιζέλου, Π. Ευθυμίου και Δ. Ρέππα.

Ακολούθως, η συγγραφική ομάδα της κυρίας Ρεπούση ανέλαβε τη συγγραφή του έργου, το οποίον τελείωσε επί διακυβέρνησης της Ν.Δ. και επί Υπουργίας της κυρίας Γιαννάκου (Η οποία το υπερασπίσθηκε με αξιοθαύμαστο προσωπικό σθένος, άγριες θεσμικές παρεκτροπές, κουτοπονηριές, τακτικισμούς και φανατισμένο νεοφιλελεύθερο δογματισμό).

Τ ο εγχείρημα ήταν εξ αρχής υπονομευμένο. Αναγκασμένη να υποταχθεί σε πολιτικές εντολές και προτεραιότητες η επιστήμη, βρέθηκε σε δεύτερη μοίρα - με αποτέλεσμα πραγματολογικά και μεθοδολογικά λάθη, τα οποία διαπιστώθηκαν στην αρχή με έκπληξη και στη συνέχεια πανηγυρικώς από πολλούς και διαφορετικούς μεταξύ των, και των οποίων λαθών ο αριθμός υπερέβαινε κάθε ιστορικό (και ανεκτό) προηγούμενο.

Ομως, το θλιβερό αυτό αποτέλεσμα αβάσταχτα επιβάρυναν οι ιδεοληψίες των αποδομητών. Η άποψη για «στρογγύλεμα» των τραγωδιών, ώστε να μην αναπαράγεται το «μίσος», οδήγησε σε κωμικοτραγικές διατυπώσεις, πασπαλισμένες με υστερικές μονομανίες φεμινιστικού τύπου που κατέληγαν να εξισώνουν τον Παπαδιαμάντη με κάποιαν Φερφερέν (σιγά μη συγκρατήσω το όνομα) και τον Καραϊσκάκη με τη σέλα του αλόγου του.

Τ ο βιβλίο κατάφερε να συγκεντρώσει στο σώμα του την αντιεπιστημονικότητα, τις ιδεοληπτικές μονομανίες, τη διαστρέβλωση, την ξηρή (αφόρητα ξηρή) αφήγηση και, κυρίως, το εξής ανακόλουθον: η δομή του (που θα μπορούσε να θεωρηθεί αρετή) αναφερόταν σε σπουδαστές κι όχι σε παιδιά του Δημοτικού.

Εντυπωσιακότερη όμως όλων αυτών υπήρξε η ρητορική των συγγραφέων του βιβλίου, οι οποίοι πέρασαν το... Γένος γενεές δεκατέσσερις. Με πρωτοφανή αλαζονεία. «Ψυχωσικοί», «νοικοκυρές», «σκοταδιστές», «αλευρομάγειροι», ήταν απ' τους ηπιότερους χαρακτηρισμούς που υπέστη το 90% των Ελλήνων εν τέλει, οι οποίοι αίφνης βρέθηκαν να τσουβαλιάζονται όλοι αδιακρίτως σε οπαδούς του κ. Καρατζαφέρη, του κ. Χριστόδουλου κι άλλων Ελληναράδων, ταμπελισμένοι όλοι (οι Ελληνες) σε κατηγορίες «ελληνοπαραφρόνων», «αριστερών εθνικοφρόνων», «φαιοκόκκινων» κι άλλων συναφών παρόμοιων. Οποιος έβλεπε φως σε μια εφημερίδα, ανέβαινε κι έγραφε λίβελλον εναντίον τού «εθνικοπαράφρονος» της αρεσκείας του.

Ε ίναι χαρακτηριστικό του διαλόγου που φυσικά φούντωσε ότι οι αντιλέγοντες στο βιβλίο κατέφυγαν σε επιχειρήματα, πηγές και βιβλιογραφία, ενώ οι αμύντορες του βιβλίου σε ιδεολογικά αξιώματα, καθόλου βιβλιογραφία και χαρακτηρισμούς - σταλινικούς χαρακτηρισμούς. Α, και γενικεύσεις!

Είναι ακόμα πιο χαρακτηριστικό ότι, ενώ ο διάλογος ξεκαθάριζε σιγά-σιγά και ένα προς ένα τα ζητούμενα αυτής της υπόθεσης (πολύ ευρύτερης εξάλλου απ' το βιβλίο της Στ' Δημοτικού), πολλοί απ' τους υπερασπιστές του βιβλίου, χωρίς εις ουδέν να αντιπαρατίθενται ή να απαντούν, επανέφεραν τον διάλογο στην αφετηρία του. Με μονότονη (αλλά γκαιμπελική) επιμονή ξαναέλεγαν τα ίδια ή έβαζαν στο στόμα των αντιπάλων τους πράγματα που εκείνοι δεν έλεγαν, ώστε να τους απαντούν και εις κάτι.

Ετσι, ο διάλογος σύρθηκε επί μακρόν, σχετικώς άγονος. Οχυρωμένοι σε συνέδρια και πάνελ ημετέρων και καθόλου εναντίων, οι αμύντορες του βιβλίου πλημμύριζαν τον Τύπο με κείμενα - τα περισσότερα νηπιακού επιπέδου, όπως αν υπήρξε, φέρ' ειπείν, το κρυφό σχολειό!! Το αυτονόητον, ότι και υπήρξε και δεν υπήρξε (αναλόγως της επαρχίας και της περιόδου κατά την Τουρκοκρατία), πήγε περίπατο από μια λογική που επικαλείται μεν τον ορθό λόγο, αλλά σκέφτεται στερεοτυπικά με το πιο σκοταδιστικό αποτέλεσμα (Επί παραδείγματι: τέτοιον εξωραϊσμό των Οθωμανών αποστρέφεται, και καλά κάνει, ακόμα και η τουρκική ιστοριογραφία).

Ομως, παρ' ότι μια σέχτα, οι μεταμοντερνιστές («αναθεωρητές» κατά το λεγόμενον) ιστορικοί, η φασαρία που κατάφεραν να κάνουν είναι εντυπωσιακή - ένας όγκος δημοσιευμάτων στον Τύπο, απολύτως ανακόλουθος με το 90% των Ελλήνων, φάνηκε ισχυρότερος στις εντυπώσεις απ' τον όποιον αντίλογο. Μια «μαγική εικόνα» στην οποία δείχνει έτοιμος να υποτάσσεται ο Τύπος (μάλιστα ο κεντρικός) και διαθέσιμος να την αναπαραγάγει. Γιατί;

Ε ίναι φανερό ότι στην υπόθεση αυτή συγκρούσθηκαν δύο διαφορετικά ρεύματα στην ελληνική κοινωνία, που όμως διατρέχουν όλα τα κόμματα. Η έννοια του έθνους κατά τον πολιτικό της προσδιορισμό (και συνεπώς κατά την εξέλιξή της στην ιστορική διάρκεια), του πατριωτισμού, του διεθνισμού, των τάξεων, της λαϊκής παράδοσης, της μυθολογίας, της αυτογνωσίας, του εθνικισμού, του κοσμοπολιτισμού, του αυτοπροσδιορισμού, του ρατσισμού, των μειονοτήτων, της καταγωγικότητας, ετέθησαν στο τραπέζι και συγκρούσθηκαν μεταξύ τους, είτε με τις παρεκβάσεις τους και τις αλλοιώσεις, αναλόγως της μεταχείρισής των απ' τους διαλεγόμενους. Το κόλπο, ας πούμε, της σύγχυσης μεταξύ «εθνικού» και «εθνικιστικού», «διεθνιστικού» και «κοσμοπολίτικου» έδωσε και πήρε. Το ίδιο και οι αφορισμοί («ασυνέχεια του έθνους» άνευ αποδείξεως του γεγονότος) ή τα κλισέ όπως: «εθνικό είναι ό,τι είναι αληθινό» - τρίχες! Αληθινό είναι ό,τι μπορεί να αποδειχθεί και συνεπώς χρήσιμο στο έθνος και τον λαό ό,τι μπορεί να του αποδειχθεί επίσης, ώστε να το αποδεχθεί.

Ομως, η μεταμοντερνική άποψη ότι ο καθένας έχει ή δικαιούται να έχει την αλήθεια του (καθώς εκφράστηκε και από την κυρία Ρεπούση: «η αλήθεια των άλλων»), άνετα μπορεί να οδηγήσει στο σβήσιμο του Ολοκαυτώματος ή της Γενοκτονίας των Αρμενίων, όσον και σε όλον αυτόν τον κοπετό μπουρδολογίας κι αμετροέπειας που χαρακτήρισε πολύν απ' τον λόγο σε αυτόν τον διάλογο.

Τ ο θέμα δεν τελείωσε. Απλώς οι αποδομητές έκαναν ένα λάθος σε αυτήν την ιστορία, πιθανόν μοιραίο, αλλά θα συνεχίσουν, διότι η πολιτική που τους έχει καλέσει υπό τα όπλα συνεχίζεται.

Παρ' ότι σέχτα, έχουν την ομοθυμαδόν υποστήριξη «εκσυγχρονιστών» και «μεταρρυθμιστών», όλων των νεοφιλελεύθερων δηλαδή στα δύο μεγάλα κόμματα, καθώς κι ορισμένων αριστερών, που βλέπουν το δένδρο (Χριστόδουλος) και δεν βλέπουν το δάσος (Σόρος). Μάλιστα, αυτοί οι τελευταίοι φαίνεται να τραβάνε ένα ζόρι ανεξήγητο. Εφθασαν να κατηγορούν αριστερούς συντρόφους τους ότι... λογοκρίνουν την... εξουσία ή ότι συμπλέουν με το ΛΑΟΣ. Ευκολίες ούτε καν σταλινικές! Πολύ υποδεέστερες. Ταυτοχρόνως, η σέχτα αυτή διαθέτει ιδιαιτέρως ισχυρή επιρροή στον Τύπο, παρά το κόστος που, κατά τη γνώμη μου, προκύπτει για τις εφημερίδες με τα παιδαριώδη τους κείμενα - άκρως αντιληπτά ως τέτοια απ' τους αναγνώστες.

Επίσης, ιδιαίτερη ισχύ έχει η ομάδα αυτή στα ΑΕΙ, όπου λύνει και δένει: καριέρες, προσωπικές σχέσεις, διαχείριση προγραμμάτων, επιδοτήσεων και συντεχνιακών καθιερώσεων. Προς τούτο, άλλοι τρομοκρατούμενοι κι άλλοι ιδιοτελείς, προσθέτουν, πλην Λακεδαιμονίων, εαυτούς στην όλη απαξία που κατέστησε κυρίαρχη στα ΑΕΙ κυρίως το ΠΑΣΟΚ (με τη Ν.Δ. ασμένως να ακολουθεί κατά πόδας, ώσπου να τα διαλύσει τελείως).

Τ έλος, αν η διαφορά ανάμεσα στις εφημερίδες και την τηλεόραση είναι η υψηλή ποιότητα που αναμένεται σε κείμενα, τουλάχιστον για τα κρίσιμα θέματα (ώστε να έχει για εμάς και κάποιο νόημα η επιδίωξη της αναγνωσιμότητας) σε αυτήν την υπόθεση αποτύχαμε. Λίγα ήταν τα κείμενα που κατέφυγαν στις πηγές ή περιέγραψαν με ειλικρίνεια τις πολιτικές και ιδεολογικές τους συντεταγμένες. Περίσσεψαν η αμάθεια, η επανάληψή της κατά κόρον - αφόρητα, οι ιδεοληψίες και οι ιταμοί χαρακτηρισμοί.

Εν κατακλείδι, επιτρέψτε μου μιαν παρατήρηση: πρέπει να γίνουμε πιο αυστηροί. Οσον αυστηροί είμαστε με τους εαυτούς μας πρέπει να γίνουμε και με τους άλλους. Και, κυρίως, οι αναγνώστες μαζί μας. Οταν γράφουμε μπούρδες, πρέπει να ελεγχόμεθα από εσάς. Εχει παρακρατήσει αυτή η φλουφλιά τής «αλήθειας του καθενός», δηλαδή του γενικευμένου ψεύδους...

ΣΤΑΘΗΣ Δ. Σταυρόπουλος

Την Κυριακή ας μην ξέχασουμε να μαυρίσουμε την Μαυρέτα ...Αχ Συγνώμη την Μαριέττα

2007-09-14T14:54:00.000+03:00

Δεν πρέπει να τους ξεχάσουμε...πρέπει να τους μαυρίσουμε...

2007-09-14T12:35:00.001+03:00

ΚΟΕ: Οι λόγοι για τους οποίους στις 16/9 ψηφίζουμε σήμερα

2007-09-13T10:27:00.001+03:00

Σε λίγες μέρες θα ψηφίσουμε. Μέσα σε ένα σκηνικό άσχημο, σημαδεμένο από την εθνική καταστροφή των πυρκαγιών και τις προσπάθειες ιδιαίτερα της κυβέρνησης να «αγοράσει» τις εκλογές μέσω παροχών της τελευταίας στιγμής, οδηγώντας σε κατεξευτελισμό τους πληγέντες πολίτες, παίζοντας με τον πόνο τους. Μέσα σε ένα άσχημο σκηνικό, όπου το ένα κόμμα τάζει την ανέγερση ενός νέου διεθνούς αθλητικού κέντρου στην Ολυμπία και το άλλο τη δημιουργία μιας καινούριας πόλης με ονομασία Νέα Ολυμπία. Μέσα σε ένα άσχημο σκηνικό, όπου όλοι οι παράγοντες προσπαθούν να φτιασιδώσουν το δικομματισμό, και οι πιο επιτήδειοι να στηρίξουν τον Καραμανλή ώστε να συνεχίσει τη «μεταρρύθμιση» που τόσο έχουν ανάγκη το κεφάλαιο και όλοι οι παρατρεχάμενοί του στην Ελλάδα.

Είναι ενδεικτικό πως το δικομματικό σύστημα γνωρίζει μια έντονη αμφισβήτηση και επιφύλαξη από την πλειοψηφία του πληθυσμού – άσχετα από τι ποσοστά θα καταφέρει να συγκεντρώσει. Η εθνική καταστροφή –που έδειξε πολλά πράγματα για τη φύση και τα έργα του δικομματισμού– τρόμαξε τα κόμματα εξουσίας και σημάδεψε τη μίνι προεκλογική περίοδο. Οι δημοσκόποι αδυνατούν να πουν κάτι με σιγουριά, γιατί ο θυμός και η αγανάκτηση εκφράζεται έντονα όταν πλησιάζουν πολίτες και τους ρωτούν για το τι θα ψηφίσουν: είναι πολλοί εκείνοι που αρνούνται καν να απαντήσουν.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, όπου φάνηκε καθαρά η ανυπαρξία μιας αξιωματικής αντιπολίτευσης ικανής να κάνει ζημιά στη ΝΔ και τον Καραμανλή, και σωστά πολλοί μιλούν για αλλεπάλληλα αυτογκόλ του ΠΑΣΟΚ λίγες μέρες πριν τις εκλογές, είναι ιδιαίτερα θετικό και ενθαρρυντικό να υπάρξει και να εκφραστεί ο θυμός και η τιμωρία του δικομματισμού και μέσα από τις κάλπες.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον έχει ανατραπεί επί της ουσίας ο σχεδιασμός του Καραμανλή να αιφνιδιάσει με το μίνι καλοκαιρινό εκλογικό πραξικόπημα των εκλογών-εξπρές που πήγε να επιβάλλει και ο περίπατος που νόμιζε ότι θα κάνει. Τσαλακώθηκε η εικόνα του, θα είναι πιο αδύναμος την επόμενη περίοδο και φυσικά –αν εκλεγεί– θα έχει μια μικρότερη πλειοψηφία μέσα στη Βουλή, και ίσως μικρότερη ευχέρεια κινήσεων. Όποια κυβέρνηση και να βγει, είτε αυτοδύναμη είτε συνεργασίας, θα έχει πιο κοντινό τον κίνδυνο της οργής και της δυσφορίας του κόσμου. Η γραμμή της «εθνικής συναίνεσης» μπροστά στις καταστροφές θα υποστεί ρωγμές που ίσως είναι σημαντικές, όταν η αντιπολίτευση εκφραστεί εκεί που πονά το σύστημα: στους δρόμους.

Υποστηρίζουμε ότι τα μηνύματα των αγώνων της προηγούμενης περιόδου, με χαρακτηριστικότερο τον αγώνα ενάντια στην κατάργηση του άρθρου 16, έχουν σπείρει ένα σπόρο που μπορεί να ανθίσει και την επόμενη περίοδο: Η συνταγματική αναθεώρηση δεν θα είναι μια εύκολη υπόθεση, το άρθρο 24 δεν θα μπορέσει να καταργηθεί, η μάχη του ασφαλιστικού θα δοθεί έτσι κι αλλιώς, η απονομιμοποίηση της νεοφιλελεύθερης πολιτικής θα συνεχιστεί στις συνειδήσεις του κόσμου. Η διαδήλωση της 29/8 στο Σύνταγμα με τις 25.000 κόσμου δείχνει αρκετά πράγματα για όποιον θέλει να τα αφουγκραστεί.

Σε αυτήν την κατεύθυνση έχει παίξει οπωσδήποτε ένα θετικό ρόλο ο ΣΥΡΙΖΑ την προηγούμενη περίοδο. Η ενίσχυσή του μέσα από τις κάλπες θα σηματοδοτήσει τη θέληση του κόσμου για μια πραγματική αριστερή ριζοσπαστική αντιπολίτευση. Θα σημάνει υποστήριξη σε μια πολιτική για την αλλαγή των συσχετισμών, για την έκφραση των καταπιεζομένων, για ανατροπή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών, για νέες διεργασίες μέσα στην Αριστερά, για αλλαγές σε όλους τους κοινωνικούς χώρους.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η μοναδική αριστερή αντινεοφιλελεύθερη συσπείρωση (σήμερα τον συγκροτούν 9 δυνάμεις, ενώ το 2004 αποτελούνταν από 5 κόμματα και οργανώσεις) που στηρίζεται σε μια πείρα κοινής δράσης και παρεμβάσεων, διαλόγου και διεργασιών μέσα στην ίδια την Αριστερά, με σεβασμό και ανεξαρτησία της κάθε δύναμης, με πλουραλισμό και με δυνατότητα έκφρασης ενός διάχυτου ριζοσπαστικού δυναμικού.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι μόνο μια απλή εκλογική συνεργασία (και μόνο αυτό πάλι δεν θα ήταν αρνητικό) αλλά κάτι πολύ περισσότερο: Ακουμπά πάνω στην ανάγκη ανασυγκρότησης της Αριστεράς, πάνω στο αίτημα να ξαναχτιστεί πραγματικά κι όχι στα λόγια η αξιοπιστία της Αριστεράς, πάνω στην απαίτηση να κτιστούν μέτωπα και αντιστάσεις σε όλους τους χώρους για να αλλάξουν οι αρνητικοί συσχετισμοί.

Η δύναμη του ΣΥΡΙΖΑ είναι οι ανάγκες και η πίεση που ασκεί ο «λαός της Αριστεράς» μαζί με τα κινήματα και τις αντιστάσεις για αλλαγή της ίδιας της Αριστεράς, για ανάδειξη ενός στόχου που πραγματικά να αλλάζει το τοπίο: Θα αποδειχτεί η Αριστερά ικανή να συμβάλλει στη δημιουργία ενός πολιτικού και κοινωνικού μετώπου ανατροπής του νεοφιλελευθερισμού; Θα δώσει χώρο και δυνάμεις να εκφραστεί γνήσια αυτή η απαίτηση, ή θα λοξοδρομήσει προς διάφορες πραχτικές γνωστές και μη εξαιρετέες σε όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς; Θα μπορέσει να είναι χρήσιμη και κοντά στους πολίτες, ή θα πορευτεί με τον ίδιο τρόπο που πορεύτηκε τις πρόσφατες δεκαετίες; Θα αποκτήσει ένα λόγο που να είναι ελκτικός, που να απαντά στις σύγχρονες πραγματικές προκλήσεις, ή θα βυθιστεί στο «κάνω μικροπολιτική» εξακολουθώντας να απωθεί τον κόσμο της;

Λένε ότι «η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού». Και όποιοι το λένε δικαιολογούν με αυτό την όποια επιλογή τους, την όποια ταχτική τους. Η αριστερή πολιτική σήμερα μπορεί να βάλει έναν εφικτό, εφικτότατο πολιτικό στόχο: να αλλάξει τους συσχετισμούς, και αυτό να μορφοποιηθεί με τη δημιουργία ενός πολύμορφου αλλά σαφώς διακριτού κοινωνικού και πολιτικού μετώπου δυνάμεων που αντιπαλεύουν το νεοφιλελευθερισμό. Αν θέλουμε λοιπόν να ασχολιόμαστε με την πολιτική και να μην υποβαθμίζουμε τον εαυτό μας και το πεδίο, πρέπει να αναρωτηθούμε για τις δυνατότητες, τα βήματα, τις μικρές και μεγάλες μάχες, τα υλικά και τα πολεμοφόδια που έχουμε σήμερα, για να προωθήσουμε το στόχο αυτό. Από την άποψη αυτή, η ύπαρξη, η ενδυνάμωση, η ουσιαστικοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ είναι μια από τις πιο ουσιαστικές και γόνιμες κινήσεις. Είναι η απόδειξη ότι μπορούν να ενεργοποιηθούν δυνάμεις, να δρομολογηθούν εξελίξεις, να δημιουργηθούν γεγονότα (μικρά και μεγάλα), να πιεστούν δυνάμεις σε μια ορισμένη συμπεριφορά. Τελικά, να αλλάξουν τα πράγματα και οι συσχετισμοί σε ένα επίπεδο, ώστε να μπορούν να προχωρήσουν και άλλες διαδικασίες μετά.

Δεν κάνουμε το λάθος να ταυτίζουμε το ΣΥΡΙΖΑ με το πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο. Αλλά και δεν κάνουμε το λάθος να υποτιμούμε τη σημασία που έχει το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ –σαν δυνατότητα και πραγματικότητα– ώστε με μαζικούς όρους να μπουν οι βάσεις ανασυγκρότησης της Αριστεράς.

Ψήφο λοιπόν στο ΣΥΡΙΖΑ, που ήταν η μόνη ενωτική αριστερή φωνή και η πραγματική αντιπολίτευση με μαζικούς όρους στη νεοφιλελεύθερη πολιτική μέσα και έξω από τη Βουλή. Ψήφο στο ΣΥΡΙΖΑ για να αλλάξει το τοπίο, ψήφο στο ΣΥΡΙΖΑ για να στηριχτεί το σύνθημα «Να νικήσει η ζωή» απέναντι στις εκατόμβες που ετοιμάζει κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή το γερασμένο σύστημα που κυριαρχεί, ο καπιταλισμός.

Ψήφο στο ΣΥΡΙΖΑ για να συνεχιστεί με μεγαλύτερη ορμή το εγχείρημα αυτό, να μην αποτελέσει όχημα εκλογικής μόνο παρουσίας, για να μπορούμε να αντισταθούμε από καλύτερες θέσεις και πιο συλλογικά, για να βάλουμε τις βάσεις να αλλάξουν πολλά πράγματα και μέσα στην Αριστερά.

Και αφού είναι έτσι τα πράγματα, και ο ΣΥΡΙΖΑ ένας ζωντανός οργανισμός, ενισχύστε στα πλαίσιά του τις δυνάμεις εκείνες που μοχθούν για το πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο, εκείνες τις δυνάμεις και υποψηφίους που προέρχονται από τα κινήματα και δεσμεύονται ρητά για την επόμενη μέρα, εκείνες τις δυνάμεις και υποψηφίους που έχουν ένα πολιτικό, ηθικό και αγωνιστικό εκτόπισμα και δεν ενδιαφέρονται για μια θέση στο σκοτεινιασμένο ήλιο του γερασμένου συστήματος!

Προκήρυξη Μ-Λ Κ.Κ.Ε :ΝΔ-ΠΑΣOK μπροστά στις εκλογές συγκαλύπτουν τη γραμμή υποτέλειας στους ιμπεριαλιστές

2007-09-12T19:53:00.000+03:00

ΝΔ-ΠΑΣOK μπροστά στις εκλογές συγκαλύπτουν τη γραμμή υποτέλειας στους ιμπεριαλιστές

Mέσα στη σκόπιμα σύντομη προεκλογική περίοδο και κάτω από τις στάχτες των πρόσφατων πυρκαγιών, τα δύο μεγάλα κόμματα ―και όχι μόνον― προσπαθούν να αποφύγουν τη συζήτηση κρίσιμων ζητημάτων για το λαό και τη χώρα, για να μη φανούν οι αντιλαϊκές τους επιλογές και να καταφέρουν έτσι να υφαρπάξουν την ψήφο των πολιτών. Έτσι στο απυρόβλητο παραμένουν και τα εθνικά θέματα, τα οποία μπορεί να φαίνεται ότι δεν επηρεάζουν άμεσα την «καθημερινότητα του πολίτη», προσφιλή προεκλογική έκφραση όλων των κομμάτων και των φερεφώνων τους (ΜΜΕ), όμως μέσα από την όξυνσή τους μπορεί να οδηγήσουν σε επικίνδυνες εξελίξεις και σε περιπέτειες το λαό μας αλλά και τους λαούς της ευρύτερης περιοχής. Εκτός αυτού, όμως, πολιτικές της ΕΕ και του ΝΑΤO (Oδηγίες, Κοινή Αγροτική Πολιτική, συμμετοχή της χώρας μας σε επεμβάσεις, εξοπλιστικά προγράμματα μαμμούθ κ.λπ.) επηρεάζουν άμεσα και καθοριστικά την οικονομική και κοινωνική ζωή της χώρας και κατ’ επέκταση την «καθημερινότητα του πολίτη».

Τι να πουν όμως για τα θέματα αυτά ΝΔ και ΠΑΣOK, όταν την πολιτική των κυβερνήσεών τους τη διαπερνά σαν κόκκινη κλωστή η γραμμή της εξάρτησης και της υποτέλειας, όταν δίνουν «γην και ύδωρ» στους ιμπεριαλιστές;

ΝΔ και ΠΑΣOK έχουν αποδεχτεί την πρόσδεση της χώρας μας στο άρμα της ΕΕ και έχουν προσυπογράψει όλες τις συμφωνίες (Μάαστριχτ, Λισσαβώνα, Ευρωσύνταγμα, onE, Μπολόνια, Σένγκεν κ.λπ.), που δημιουργούν ένα σιδερένιο πλέγμα σε βάρος των συμφερόντων της εργατικής τάξης και της νεολαίας: εργατικές κατακτήσεις, πολιτικά δικαιώματα και δημοκρατικές ελευθερίες, μισθοί και συντάξεις, υγεία και παιδεία μπαίνουν στο κρεβάτι του Προκρούστη, γίνονται φθηνή καύσιμη ύλη, οδηγούνται στο θυσιαστήριο για να ενισχύσουν την κερδοφορία, του καπιταλιστικού Μινώταυρου.

Στα πλαίσια αυτά όλοι οι Έλληνες υπουργοί Γεωργίας έχουν υπογράψει την ΚΑΠ και όλες τις αναθεωρήσεις της, πήραν όλα τα μέτρα που αυτές υπαγόρευσαν, βάζοντας τη θηλειά στο λαιμό της μικρομεσαίας αγροτιάς.

Τρεις φορές ο Καραμανλής σαν πρωθυπουργός πήγε στην Oυάσιγκτον για να ακούσει από πρώτο χέρι his master’s voice, ενώ η Ντόρα Μπακογιάννη, ΥΠΕΞ και εκλεκτή των Αμερικανών, πήρε ανοικτές θέσεις, σύμφωνες με τη θέλησή τους, με αποκορύφωμα την εσπευσμένη, μεταξύ των Ευρωπαίων «προθύμων», θέση της, για την εγκατάσταση νέων αμερικανικών πυραύλων στην ανατολική Ευρώπη, αλλά και στη χώρα μας. Στη θέση της, για μεγάλο διάστημα, στις κυβερνήσεις Σημίτη, βρέθηκε σαν ΥΠΕΞ ο σημερινός αρχηγός του ΠΑΣOK Γ. Παπανδρέου, ο οποίος με τον ίδιο τρόπο έπαιξε το ρόλο του κολαούζου και του πλασιέ των αμερικανικών θέσεων σε Βαλκάνια και Μέση Ανατολή. O ίδιος άλλωστε ο πρωθυπουργός του, ο Σημίτης, «αγαπημένο δίδυμο» των Αμερικανών με τον υπουργό του, με το «ευχαριστώ τους Αμερικανούς», στην κρίση των Ίμια, σφράγισε αυτή την πολιτική.

Στα πλαίσια αυτά οι κυβερνήσεις του ΠΑΣOK με τον Γιωργάκη ΥΠΕΞ μετέτρεψαν τη χώρα μας σε ορμητήριο των ιμπεριαλιστών, παραχώρησαν βάσεις, δρόμους, λιμάνια και αεροδρόμια στους φονιάδες, για να περάσουν τα νατοϊκά στρατεύματα και να κομματιάσουν τα Βαλκάνια και την πολύπαθη γειτονική Γιουγκοσλαβία. Η βάση της Σούδας στην Κρήτη έπαιξε και παίζει κρίσιμο ρόλο στην επέμβαση-επιδρομή και κατοχή του Αφγανιστάν και του Ιράκ. Oι κυβερνήσεις του ΠΑΣOK έστειλαν και η κυβέρνηση της ΝΔ διατηρεί ελληνικά στρατεύματα στις δεκάδες επεμβάσεις και κατοχές σε Βοσνία, Κόσσοβο, Αφγανιστάν και Ιράκ.

Στο ζήτημα του Κοσσυφοπεδίου από τη θέση για το απαραβίαστο των συνόρων της Σερβίας άλλαξαν γραμμή, τάχθηκαν ανοιχτά στο πλευρό των Αμερικανών και Ντόρα Μπακογιάννη σαν ΥΠΕΞ και Γ. Παπανδρέου σαν πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, βρέθηκαν να πιέζουν το Βελιγράδι για να αποδεχτεί την «ανεξαρτητοποίηση» του Κοσσόβου.

Με τόσες υπηρεσίες περίμεναν ανταλλάγματα από τους Αμερικανοευρωπαίους ιμπεριαλιστές. Αντί όμως γι’ αυτή ήρθε η αναγνώριση των Σκοπίων από την Oυάσιγκτον με το όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας» και η επαπειλούμενη ένταξή της σε ΝΑΤO-EE, παρά τους λεονταρισμούς και τα υποκριτικά διατυμπανιζόμενα «βέτο» της ΝΔ και του ΠAΣOK, είναι έτοιμοι να ευθυγραμμιστούν στους ορισμούς των διεθνών κηδεμόνων τους.

Ένα δυνατό χαστούκι έφαγαν και στο Κυπριακό, με το διχοτομικό αμερικανοβρετανικό σχέδιο Ανάν, το οποίο απέρριψε κατηγορηματικά η πλειοψηφία του κυπριακού λαού. Και ενώ Μητσοτάκης και Μπακογιάννη, Σημίτης και Παπανδρέου υπερασπίστηκαν ανοιχτά το σχέδιο Ανάν, πίεσαν να γίνει αποδεκτό, επενέβησαν ωμά και ανοιχτά στα εσωτερικά της Κύπρου, με στόχο την απομάκρυνση του Κύπριου Προέδρου, θέλουν και σήμερα να επαναφέρουν από την πίσω πόρτα το κακόφημο αυτό σχέδιο και συνεχίζουν να απεργάζονται σενάρια σε βάρος του Τ. Παπαδόπουλου με τη βοήθεια και του ΑΚΕΛ.

Με διαδοχικές υποχωρήσεις των κυβερνήσεων του ΠΑΣOK και της ΝΔ, με τα ζεϊμπέκικα του Γ. Παπανδρέου με τον Γκιουλ και τις κουμπαριές Καραμανλή και Ερντογάν, μ’ έναν υπαγορευμένο από τους Αμερικανούς ελληνοτουρκικό διάλογο, έφτασαν σε σημείο το Αιγαίο να μετατραπεί σε αμερικανονατοϊκή λίμνη. Μέσα από τις συμφωνίες του Ελσίνκι και της Μαδρίτης, αναγνώρισαν ζωτικά συμφέροντα της Άγκυρας στο Αιγαίο, την ύπαρξη και την αναγκαιότητα για συζήτηση και άλλων ζητημάτων πλην του μέχρι σήμερα ενός και μόνο προβλήματος, της υφαλοκρηπίδας. Αυτό άνοιξε και άλλο τις ορέξεις της Τουρκίας που γέμισε με «γκρίζες ζώνες» στο Αιγαίο και αύξησε τον αριθμό των παραβιάσεων του ελληνικού εναέριου χώρου από τουρκικά μαχητικά.

Σαν συνέπεια, μάλιστα, εναέριας εμπλοκής είχαμε την πτώση ελληνικού μαχητικού και το θάνατο του Έλληνα πιλότου Ηλιάκη, με την κυβέρνηση Καραμανλή ουσιαστικά «να ποιεί την νήσσαν».

Αυτή είναι η πληρωμή από τους ιμπεριαλιστές της γραμμής της υποτέλειας που ακολούθησαν και ακολουθούν οι ελληνικές κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣOK. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, με διάφορες κατά καιρούς εκθέσεις αναμοχλεύουν και τα ζητήματα της Θράκης με τη χρησιμοποίηση της μειονότητας που ζει στην περιοχή.

Προκηρυξη Α.Σ.Κ.Ε

2007-09-12T19:31:00.000+03:00

Όλοι μας βλέπουμε ή διαισθανόμαστε τι συμβαίνει στη χώρα και την κοινωνία μας και οι περισσότεροι αγωνιούν. Δεν αρκεί, φυσικά, αυτό. Πρέπει να γνωρίζουμε τα αίτια της κακοδαιμονίας μας και, επόμενα, να αποφασίσουμε τι πρέπει και τι είναι δυνατόν να γίνει, ώστε να αρχίσει η ανάστροφη πορεία, η ανάδραση.
ΓΙΑΤΙ, π.χ., κανείς, ιδιαίτερα νέος, δεν προσδοκά να ζήσει ανεκτά από τη νόμιμη εργασία του, αν έχει..., και εναποθέτει τις ελπίδες του στο τζόγο ή τα δάνεια, αν αρνείται ακόμη να γίνει απατεώνας ή αεριτζής; Και από την άλλη κάποιοι να επιδεικνύουν πλούτο μεγιστάνων, να γιγαντώνονται τα κέρδη των τραπεζών, οι υπεράκτιες αδιαφανείς εταιρείες και η ασύλληπτη διαφθορά, ακόμη και στην Υγεία, τη Δικαιοσύνη, τα Σώματα Ασφαλείας; ΓΙΑΤΙ,σε κάθε τομέα η παραγωγή εξαφανίζεται και η πολιτεία μας συντηρείται με εκρηκτικό σε μέγεθος δανεισμό και ξένα, ακόμη και γεωργικά(!), προϊόντα έχουν υποκαταστήσει τα δικά μας, ενώ ταυτόχρονα η χώρα μας κατακλύζεται από αφύσικα μεγάλο αριθμό μεταναστών (σε βάρος τελικά και των ίδιων);
ΓΙΑΤΙ, η δημοκρατία μας να λειτουργεί μόνο ονομαστικά, αλλού να
αποφασίζονται τα πάντα, κάτω από την έξαλλη προπαγάνδα των ασύδοτων Μ.Μ.Ε.; ΓΙΑΤΙ, οι υποτιθέμενοι πολιτικοί εκπρόσωποί μας και οι αυτοπροσδιοριζόμενοι σαν διανοούμενοι και πνευματικοί ταγοί, στη μεγάλη πλειονότητά τους να διαλύουν την Παιδεία μας, να επιχειρούν ενορχηστρωμένα να μας απογυμνώσουν από κάθε εθνικό, κοινωνικό, πολιτιστικό στοιχείο, που θα προετοίμαζε πολίτες μιας κοινωνίας με τα διακριτά γνωρίσματα και εφόδια επιβίωσης της στην πορεία της πανανθρώπινης κοινωνίας; Και ταυτόχρονα να ανέχονται κάθε ιταμή και παράλογη πρόκληση των γειτόνων μας και να αποδέχονται ακόμη και «περιορισμό των συνόρων μας» ή το επαίσχυντο σχέδιο Ανάν;

"Το να εξηγούμε τα πάντα προκαλεί νέες ερωτήσεις, οι οποίες μπορούν να αποφεύγονται, εάν μάθουμε να παγώνουμε ένα τμήμα πληροφοριών... Μια δόση κυνισμού και μερικές φορές υποκρισίας στον τρόπο παροχής πληροφοριών είναι απαραίτητη

[Οδηγία της Κομισιόν (της "κυβέρνησης" της Ευρωπαϊκής Ένωσης) προς την ομάδα τύπου της. Ελευθεροτυπία 29/9/2000.]

Τι φταίει που φτάσαμε ως εδώ;

Υπάρχει εξήγηση, αναγκαστικά περιληπτική και σχηματική.

-Ζούμε σ' έναν κόσμο, ιδίως μετά την κατάρρευση του αντίπαλου δέους το 1990, που κυριαρχείται από τον κοντόφθαλμο ξέφρενο και χυδαίο καπιταλισμό του ασύδοτου κέρδους και της αδιαφορίας για τον άνθρωπο και το φυσικό περιβάλλον. Επιχειρούν να καταργήσουν ό,τι με αγώνες οι λαοί, εδώ και 150 χρόνια, κατέκτησαν και απροκάλυπτα προωθούν τις "κοινωνίες των 2/3", ξεγράφοντας από την ανθρώπινη ζωή ρητά τουλάχιστον το 1/3 των ανθρώπων, ακόμη και των δικών τους, διότι έτσι μόνο, λένε, εξασφαλίζεται η "ανάπτυξη"!! Και μάλιστα, παρουσιάζουν αυτό το σύστημα ως αναγκαστικό, νομοτελειακό μονόδρομο, παρά το ότι οι τριγμοί των αντιφάσεων και της κατάρρευσης του ακούγονται παντού και όχι μόνο στη Λατινική Αμερική.

"Η Ευρώπη (σ.σ.: εννοεί την Ε.Ε.) είναι σήμερα πολύτιμη, επειδή πειθαναγκάζει σε ιδιωτικοποιήσεις και φιλελευθεροποίηση, που καμιά εθνική κυβέρνηση δε θα ήταν σε θέση ούτε καν να ονειρευτεί. Διότι οι κυβερνήσεις, ακόμη και δεξιότερες από αυτήν του κ. Κολ, διατηρούν ευαισθησίες, έστω και για ψηφοθηρικούς λογούς [...] Η Ευρώπη είναι σήμερα πραγματική ευλογία θεού (σ.σ. για τους μεγαλοκαρχαρίες!!) [...] Κύρια ευεργετική συνέπεια του ευρώ είναι ότι εγκαθιστά επ' άπειρον λιτότητα εισοδημάτων των εργαζομένων στην Ευρώπη. Καμιά εθνική κυβέρνηση δε θα μπορούσε να επιτύχει αυτό το αποτέλεσμα."

[Hans-Olaf Henkel ( Πρόεδρος Γερμανών Βιομηχάνων), Le Monde, 31/5/1999.]

-Στο δικό μας ευρύτερο χώρο εκφραστής αυτής της τάχα παγκοσμιοποίησης είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.). Στόχος της (αναλυτικά στο βιβλίο μας ΑΣΚΕ-4) ο πλήρης έλεγχος και η απομύζηση των περιφερειακών χωρών (νεοαποικισμός), με στηρίγματα τις τοπικές ελίτ, που έτσι εξασφαλίζουν και αυτές την επιβίωση τους. Επιβάλλει σ' αυτές στυγνούς κανόνες διάλυσης της παραγωγής τους, ώστε να διαθέτει τα δικά της αντίστοιχα προϊόντα, ακόμη και γεωργικά άλλων, έξω από την Ε.Ε., χωρών, για να έχει ελεύθερη πρόσβαση στις αγορές τους. Εξαναγκάζει σε μειώσεις μισθών και συντάξεων, σε ανεργία, ώστε εύκολα και κερδοφόρα να ιδρύει τις δικές της επιχειρήσεις. Και ταυτόχρονα, για να αγοράζονται τα προϊόντα της, προωθεί μέσω των ληστρικών, εν πολλοίς δικών της, τραπεζών ένα φρενήρη δανεισμό, «για να κυκλοφορεί χρήμα»(!), απειλώντας ακόμη, μετά την αφαίμαξη του χρηματιστηρίου, και ό,τι ακίνητο απέμεινε στους δυστυχείς ιθαγενείς.

Για να τα επιτύχει αυτά, προωθεί στην εξουσία τους δικούς της ανθρώπους, με όργανα τα Μ.Μ.Ε., τις "Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις" τους(!) και τους αδρά αμειβόμενους με διάφορους τρόπους "διανοουμένους" μας, που αποδέχονται κάθε "ντιρεκτίβα" και κάθε "συνθήκη" της, που μας αλυσοδένουν συστηματικά. Και αυτοί είναι ιδιαίτερα απαραίτητοι για την Ε.Ε., γιατί στην Ελλάδα έχουμε άλλη ιστορική διαδρομή, πάντοτε αντιθετική προς τη δική τους, άλλη γλώσσα, κουλτούρα, θρησκεία, παραδόσεις, κοινωνικές σχέσεις κι έτσι πρέπει να αφανισθεί με τις ενέργειές τους κάθε τι που ονομάζεται εθνικό, ελληνικό ή ορθόδοξο και να ευνοηθεί όποια διεκδίκηση ή επίθεση των γειτόνων μας.

Γιατί δεν αντιδρά η κοινωνία μας

Είναι γεγονός πως για λόγους ιστορικούς (δες ΑΣΚΕ-4) δεν έχουμε τυπικά διακριτές τάξεις, που θα αγωνίζονταν για τα δικά τους, έστω, συμφέροντα (ακόμη και η παλαιότερη εργατική τάξη αποτελείται τώρα εν πολλοίς από τους μετανάστες, υποκείμενους ακόμη σε άγρια εκμετάλλευση). Επικρατεί όντως μεγάλη κοινωνική κινητικότητα. Όλοι, δυνητικά, θα μπορούσαν να εκτιναχθούν στην κορυφή(!), να αποτελέσουν τα "νέα τζάκια" του Γιωργάκη. Αυτή η "άνοδος" όμως δεν είναι αποτέλεσμα μιας, άδικης έστω, παραγωγικής διαδικασίας, αλλά μεταπρατικά, αεριτζήδικα συνήθως, δημιουργήματα μιας επιδοτούμενης διαφθοράς, Χωρίς αυτή δε θα μπορούσε να διατηρηθεί το σύστημα, που στηρίζεται στη συνενοχή και, έτσι. στην ανοχή και την αδιέξοδη ελπίδα της ατομικής επίλυσης του γενικού κοινωνικού προβλήματος.

Αυτό και άλλα (π.χ. η αγωνία και για την επιβίωση) οδηγούν στην απαισιοδοξία, την ανασφάλεια, την παραίτηση από την πραγματική πολιτική και την πρόσδεση στις πελατειακές, πράγματι αδιέξοδες, σχέσεις, και, δυστυχώς, περισσότερο τους νέους ανθρώπους.

Η πρόταση του ΑΣΚΕ

Σήμερα τουλάχιστον, ο εθνικός χαρακτήρας της πορείας κάθε χώρας θεωρείται πλέον κοινά παραδεκτός, εκτός από τους συναισθηματικά δέσμιους δογματικών αντιλήψεων ή τους επ' αμοιβή παντός είδους υποστηρικτές (μεταξύ τους και τέως αριστεροί) των διαφόρων "παγκοσμιοποιήσεων", χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν επιβάλλεται η αλληλοβοήθεια των λαών. Απαιτείται, έτσι:

Α) Εθνική Ανεξαρτησία, αυτόνομη και αυτόβουλη δράση για όσα οι ίδιοι οι λαοί αποφασίζουν. Δε νοείται να δεχόμαστε την υποδούλωση στην Ε.Ε. και τα συμφέροντά της και ταυτόχρονα να ελπίζουμε σε δική μας ανάπτυξη και κοινωνική δικαιοσύνη. Δε νοείται να θέλουμε την επιβίωσή μας ως λαός, χώρα ή έθνος και ταυτόχρονα να δεχόμαστε τους εδώ τοποτηρητές των Η.Π.Α. και της Ε.Ε. ότι θα μας «προστατεύσουν». Τον δεδομένο και τον εθελόδουλο κανένας, ποτέ, δεν υπολογίζει. Το ακριβώς αντίθετο ισχύει, κι ας κινδυνολογούν οι «παπαγάλοι» τους. Σχέσεις καλές με όλους, με αμοιβαίο όφελος φυσικά, απελευθέρωση όμως από κέντρα, όπως Ε.Ε. και NATO , που μόνο για τα συμφέροντά τους κόπτονται, με δικό μας κόστος...

Β) Κοινωνική Δικαιοσύνη και, ναι, Σοσιαλισμός παρά τη δυσφήμηση που υπέστη ο όρος, απ' όσους τον διαστρέβλωσαν ή τον καπηλεύονται.

Όλα δείχνουν, ανάγλυφα, το αδιέξοδο στο οποίο οδηγούνται τα συστήματα της ασύδοτης "Ελεύθερης Αγοράς" (που δεν είναι καν ελεύθερη) και του απεριόριστου και ανεξέλεγκτου κέρδους. Όποιο σύστημα δεν έχει πραγματικό επίκεντρο την ολόπλευρη ανάπτυξη όλων ανεξαιρέτως και την ισόμετρη ή ανάλογη, έστω, ικανοποίηση των αναγκών τους, είναι πλέον καταδικασμένο σε αυτοκαταστροφή. Δε νοείται, λογικά, πλέον παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών κοινωνικής αναγκαιότητας να βρίσκεται σε χέρια ζηλωτών του ίδιου κέρδους και μάλιστα ξένων. Υγεία, Παιδεία, παραγωγικά μέσα κεντρικής σημασίας, πληροφόρηση, πολιτισμός, όλα κάτω από εθνικό κοινωνικό έλεγχο και προστασία, και όχι, αναγκαστικά, κρατικό. Όσο για τα μέσα, τους πόρους, όλοι γνωρίζουν ότι διαθέτουμε άφθονες πηγές και ανθρώπινο δυναμικό, φθάνει να θέλουμε εμείς να τα χρησιμοποιήσουμε για δικό μας όφελος και πάντοτε όχι σε βάρος των άλλων.

"...Όλοι εκείνοι που αποχτούνε μεγάλα πλούτη η μεγάλη δύναμη, τ' αποχτούνε ή με δόλο η με βία� και στερνά, τα όσα βάλανε στο χέρι ή με απάτη ή με το ζόρι, τα κολάζουν με ψεύτικο όνομα και τα λένε κέρδος, για να κρύψουν την αισχρότητα του αποχτήματός τους..."
(Νικολό Μακιαβέλι)

Γ) Προστασία, διεύρυνση και εμβάθυνση της Δημοκρατίας

Προϋπόθεση για τα προηγούμενα είναι η πραγματική Δημοκρατία και όχι μόνο η πολιτική. Όταν η Δημοκρατία μπορεί να λειτουργήσει ελεύθερα (και αυτό εξαρτάται από μας), τότε αναγκαστικά η κατάληξη θα είναι τα παραπάνω. Η Δημοκρατία δεν είναι μόνο, όμως, μέσο για τα προηγούμενα, αλλά και αυτοσκοπός, εκεί όπου πραγματικά επιδιώκεται αυτόνομος, αυτοαναπτυσσόμενος, αυτοσυνείδητος άνθρωπος-πολίτης. Τότε δε θα νοείται να υπάρχουν εκπρόσωποι δοτοί ξένων ή εντόπιων κέντρων. Ούτε χειραγώγηση με οποιοδήποτε τρόπο της κοινής γνώμης. Ούτε, φυσικά, Μ.Μ.Ε. στα χέρια του πλούτου, εντόπιου ή ξένου.

"Που πήγε η μέρα η δίκοπη, που είχε τα πάντα αλλάξει; Δε θα βρεθεί ένας ποταμός, να' ναι για μας πλωτός;"
(Γιώργος Σεφέρης)

"Καλοί μου άνθρωποι, πως μπορείτε να σκύβετε ακόμη; να μη χαμογελάτε; Ανοιχτέ τα παράθυρα! ..Αστράφτει ο κόσμος, ακούραστος. Κοιτάχτε."
(Γιάννης Ρίτσος)

Δ) Πολιτισμός αυτοαναπτυσσόμενος και συνεχώς εμπλουτιζόμενος

Όλα τα προηγούμενα, σε όποιο βαθμό κι αν πληγούν, θα υπάρχουν πάντα ελπίδες ανάκαμψης. Αν όμως πληγεί ο πολιτισμός ενός λαού, ενός έθνους, αν με τεχνητά, έξωθεν υποκινούμενα, μέσα καταστραφεί η ιδιοσυστασία του, αποτέλεσμα μακρόχρονης ιστορικής πορείας δοκιμασιών, δοκιμών, εκφράσεων, εκδηλώσεών του, τότε τα πάντα θα έχουν χαθεί. Δε θα υπάρχει δυνατότητα έστω κάποιας αντίδρασης στην υποταγή και τον αφανισμό.

Αυτό τώρα επιχειρείται, ολόπλευρα και συστηματικά. Να γίνουμε άμορφη μάζα, εύκολη λεία των όποιων παγκοσμιοποιήσεων. Χωρίς γλώσσα, χωρίς ιστορία, χωρίς πίστεις, θρησκευτικές ή μη, χωρίς "μύθους" ή εθιμικές τελετουργίες, εκδηλώσεις, συμπεριφορές, χωρίς κανένα πλαίσιο αναφοράς, άρα πραγματικής επικοινωνίας. Ειδικά για μας, όπως αναφέραμε προηγούμενα.

Το τι τα παραπάνω συνεπάγονται ότι πρέπει να κάνουμε είναι σχεδόν αυτονόητα. Καμιά ανοχή σε όσους, τάχα προοδευτικούς, επιδιώκουν την αλλοτρίωσή μας απ' ό,τι μας χαρακτηρίζει και μας βοηθά στην επιβίωσή μας. Και ό,τι είναι ατελές, εμείς στην πορεία θα το εμπλουτίσουμε, όπως θα θελήσουμε εμείς και όχι αυτοί.

Πρόσκληση: Στους αναγνώστες αυτού του, περιληπτικού, κειμένου εναπόκειται να κρίνουν ποιοι από τους "γνωστούς" πολιτικούς ή κόμματα ειλικρινά αποδέχονται και αξιόπιστα υπόσχονται να αγωνιστούν για την πραγμάτωση των παραπάνω. Δεν είμαστε, φυσικά, μόνο εμείς που πιστεύουμε σ' αυτά. Ελπίζουμε να συναντηθούμε κάποτε ή και σύντομα, μετά την αλληλογνωριμία μας. Και όσοι αισθάνονται ότι είναι, έστω και μερικά, έτοιμοι να συνδράμουν σ' αυτή την πορεία, ας μας βοηθήσουν, όπως αυτοί θα νομίζουν, και όχι μόνο εκλογικά.

Η Εκτελεστική Επιτροπή
Καργόπουλος Νίκος
Καρναβάς Θοδωρής
Λαουρδέκης Γιώργος
Λεοντόπουλος Νίκος
Μπινίκου Πόπη
Παλλαδινός Δημήτρης
Στενός Σήφης
Χατζηεμμανουήλ Μανόλης

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ (Α.Σ.Κ.Ε.)

Την Κυριακή ας μην ξέχασουμε να μαυρίσουμε την Μαυρέτα ...Αχ Συγνώμη την Μαριέττα

2007-09-12T19:17:00.001+03:00